III SA/Gd 511/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 czerwca 2011 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą kwotę 757,00 ( siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 27 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej cofnął "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R. zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego, udzielone w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2008 r. nr [...] (zmienionej późniejszymi decyzjami). W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 8, art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia 4 kwietnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W dniu 17 marca 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził kontrolę automatów do gry: [...] nr ser. [...];[...] nr ser. [...];[...] nr ser. [...], zainstalowanych w sklepie spożywczym w W. przy ul. [...]. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że wartość stawki za udział w jednej grze na każdym z w/w automatów wynosi od 1 do 20 punktów, co odpowiada kwotom od 0,10 zł do 2,00 zł. Organ stwierdził, że stosownie do art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Wymienione automaty były badane również przez biegłego sądowego, który w opiniach z dnia 1 października 2011 r. potwierdził, że działają one w sposób sprzeczny z przepisami ustawy o grach hazardowych - maksymalna stawka za jedną grę przekracza 0,50 zł. W toku postępowania spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. technologii maszyn - specjalizacja w zakresie technologii automatów do gier. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. organ odmówił przeprowadzenia tego dowodu twierdząc, że sporne kwestie zostaną wyjaśnione w oparciu o opinię biegłego sądowego zleconą w toku postępowania karnego-skarbowego. W ocenie organu wyniki kontroli oraz opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki przy Sądzie Okręgowym w S. dowodzą, że badane automaty nie spełniają wymogów technicznych automatu o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. W opiniach biegły stwierdził nadto, że jednorazowa wygrana na automatach znacząco przekracza kwotę 60 zł. Wobec powyższego organ uznał, że spółka naruszyła rażąco warunki określone w zezwoleniu w kontekście przepisów ustawy o grach hazardowych. W tej sytuacji z uwagi na treść art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych należało spółce cofnąć zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności na automatach o niskich wygranych. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła m.in., że przedmiotowe automaty do gier zostały przed rejestracją poddane badaniom i otrzymały pozytywne opinie techniczne zatwierdzone przez jednostki badające w rozumieniu § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. W tej sytuacji również "wycofanie z użytkowania" winno odbywać się w tym samym trybie – po uzyskaniu negatywnej opinii jednostki badającej. Organ niezasadnie oparł rozstrzygnięcie na opiniach sporządzonych przez osobę nieuprawnioną do badania automatów. Decyzją z dnia 30 września 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej jako organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 8, art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że kontrola przeprowadzona w dniu 17 marca 2010 r. oraz opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki przy Sądzie Okręgowym w S. z dnia 1 października 2010 r. dowodzą, iż automaty nie spełniają wymogów technicznych określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu opinie sporządzone zostały przez uprawnionego biegłego i zarzuty spółki w tym zakresie są bezpodstawne. Wobec jednoznacznych ustaleń, że automaty umożliwiały gry za stawki wyższe niż dopuszczone przez ustawodawcę należało na podstawie art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych cofnąć udzielone Spółce zezwolenie. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów o bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych z uwagi na niedopełnienie przez ustawodawcę obowiązku notyfikacji organ stwierdził, że notyfikacja znajduje zastosowanie w zakresie przepisów technicznych dotyczących produktu lub usługi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. Treść art. 138 ust. 3 i art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych nie wskazuje na taki charakter tych unormowań. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 187 § 1, art. 191, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej; art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a także - ewentualnie - art. 129 ust. 3 oraz art. 138 ust 3 ustawy o grach hazardowych; art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych; art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, pkt 2, pkt 3 i pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej /.../ oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych; zastosowanie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Ponadto spółka wniosła o przeprowadzenie dowodów z opinii rzeczoznawcy dr inż. M. D. oraz opinii prawnych dr W. G. i adwokata prof. dr hab. P. K. W uzasadnieniu skargi podniosła, że wskazane automaty otrzymały pozytywne opinie techniczne zatwierdzone przez instytucje badające w rozumieniu § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. Opinie stwierdzały zgodność tych automatów z ustawą o grach i zakładach wzajemnych. Zostały one zaakceptowane w związku z rejestracją automatu na wniosku poprzez poświadczenie rejestracji przez Ministra Finansów. Następnie automaty zostały dopuszczone do użytku przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. W międzyczasie nie zaszły żadne okoliczności powodujące zmianę w stanie faktycznym czy prawnym. Skarżąca zarzuciła, że decyzja została wydana na podstawie wybiórczo zgromadzonego materiału dowodowego, tj. eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych oraz opinii biegłego W. K. Automaty stały się nielegalne wyłącznie w ocenie organu i to tego samego, który do użytkowania je dopuścił. Opinia biegłego została sporządzona na potrzeby innego postępowania i przez osobę nieuprawnioną do badania automatów. Skoro automaty zostają dopuszczone do użytkowania po przebadaniu przez jednostki badające, to również ich "wycofanie z użytkowania" winno odbywać się w tym samym trybie, tj. po uzyskaniu negatywnej opinii instytucji badającej. Wnioskowane w skardze dowody- opinie - podważają wiarygodność i rzetelność czynności kontrolnych oraz treść opinii sporządzonych przez biegłego W. K., który jest specjalistą informatykiem; tymczasem do przeprowadzenia ekspertyzy potrzebne były kwalifikacje specjalisty w zakresie technologii automatów do gier. Zdaniem skarżącej pojęcie naruszenia warunku rejestracji, o którym mowa w art. 138 ust. 2 należy rozumieć w związku z przepisem art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - nie bez związku kto dokonał naruszenia tego warunku. Skoro podmiotem zobowiązanym do przestrzegania warunków zezwolenia była skarżąca, to tylko ona mogła te warunki naruszyć. Nie można ukarać podmiotu prowadzącego działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych cofnięciem udzielonego zezwolenia, bowiem byłaby to kara za działanie zgodne z przepisami prawa i na podstawie ważnych urzędowych dokumentów. Skarżąca zarzuciła, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2010 r. o grach hazardowych w ogóle nie powinny mieć zastosowania z uwagi na ich bezskuteczność. Zgodnie z art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4 i pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego projekt ustawy o grach hazardowych winien być notyfikowany Komisji Europejskiej, a brak notyfikacji uchybia powyższym wymogom. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty można podzielić. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte 14 września 2010 r., czyli pod rządami nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.)- zwanej dalej "ustawą", która weszła w życie, co do zasady, 1 stycznia 2010 r. Według art. 8 tej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W ust. 3 tego artykułu określono natomiast, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa, niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Z treści art. 129 ust. 1 i 3 wynika , że w rozpatrywanej sprawie materialnoprawną podstawą oceny wymagań dotyczących gier prowadzonych na automatach należących do skarżącej powinien być przepis art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Jak wynika z treści art. 138 ust. 2 ustawy do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. Przepisy te mają następujące brzmienie : organ udzielający koncesji lub zezwolenia może wezwać podmiot, któremu udzielono koncesji lub zezwolenia, do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie i powiadomienia tego organu o terminie i sposobie ich usunięcia (art. 58). Art. 59 : Organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku: 1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie; 2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia; 3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1; 4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej; 5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego; 6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych. Należy jednak zwrócić uwagę na brzmienie art. 138 ust. 3 ustawy: organ, o którym mowa w ust. 2, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3. Z treści art. 138 ust. 3 ustawy wynika , że w przypadku stwierdzenia takiego stanu faktycznego, w którym automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3, właściwy organ orzeka na podstawie przepisu art. 138 ust. 3 , a nie na podstawie przywołanych wyżej art. 58 i 59, w szczególności art. 59 pkt 2 ustawy. Taką właśnie podstawę prawną przywołały organy obu instancji, wobec czego zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 59 pkt 2 ustawy przez jego błędną wykładnię jest chybiony. Organy obu instancji na podstawie eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych oraz opinii biegłego uznały, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 138 ust. 3 ustawy dotyczące działania automatów. Należy zwrócić jednak uwagę na fakt, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy, na mocy art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 134, poz. 779), która weszła w życie w dniu 14 lipca 2011 r., dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane m.in. na podstawie art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych zachowały moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie m.in. art. 23d zmienianej ustawy , jednak nie dłużej niż przez okres 9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Jednocześnie do ustawy o grach hazardowych w/w ustawa zmieniająca dodała art. 23b, konsekwencją czego jest zastąpienie § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych ( Dz. U. nr 102, poz. 946 ze zm. ) tymże przepisem, który został opublikowany w akcie wyższego rzędu i w oparciu o niego należało dokonać rozstrzygnięcia. Stosownie do brzmienia przepisu art. 23b ustawy o grach hazardowych, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu, na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego (ust.1). W żądaniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się automat lub urządzenie do gier podlegające badaniu sprawdzającemu, jednostkę badającą przeprowadzającą badanie oraz podmiot, któremu automat lub urządzenie ma być przekazane w celu przeprowadzenia badania, i termin tego przekazania (ust.2). Badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia (ust.3). Z przepisu tego wynika, że ustalenie, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier spełnia lub nie spełnia warunków określonych w ustawie może być dokonane wyłącznie w oparciu o dowód w postaci badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą. W tej sytuacji nie może to być jakikolwiek inny dowód, np. opinia biegłego albo eksperyment funkcjonariusza celnego. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o sygn. II GSK 1031/11 i II GSK 1262/11, dotyczących stanu prawnego obowiązującego przed 14 lipca 2011 roku, dokonując wykładni celowościowej przepisów regulujących kwestię podmiotu właściwego do przeprowadzenia wskazanego badania. Reasumując podkreślić trzeba, że tylko jednostka badająca – upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, spełniająca warunki, o których mowa w art. 23 f ustawy o grach hazardowych, może w badaniu sprawdzającym ustalić, czy dany automat lub urządzenie do gier spełnia warunki określone prawem, wobec czego oparcie przez organy rozstrzygnięcia w tym zakresie na innych dowodach, w tym z opiniach biegłego , które zostały przeprowadzone w toku innego postępowania, było wadliwe. W tej sytuacji uznanie, że spełnione zostały przesłanki z art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych obligujące do cofnięcia skarżącej zezwolenia było, w okolicznościach niniejszej sprawy, co najmniej przedwczesne. Odnosząc się do zarzutu skarżącej o braku możliwości stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych z powodu ich bezskuteczności wobec braku notyfikacji projektu tej ustawy Komisji Europejskiej zauważyć należy, że problem ewentualnego braku notyfikacji projektu zmian przepisów nie dotyczy braku notyfikacji jakichkolwiek przepisów przedmiotowej ustawy. Dokładna analiza uzasadnień trzech pytań prawnych postawionych Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku o sygn. akt III SA/Gd 352/10 , III SA/Gd 261/10, III SA/Gd 262/10 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) pozwala na stwierdzenie, że sprawy w jakich je postawiono dotyczyły takich stanów faktycznych , w których ustawodawca ustanowił przepisy zmierzające do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych w miejscach innych niż kasyna, co może być uznane za ograniczenie swobody przepływu towarów równoważne z zakazem przywozu; innymi słowy - wskutek tych określonych regulacji doszło do istotnego ograniczenia rynku gier na automatach o niskich wygranych, a co za tym idzie samego rynku automatów. Rozstrzygnięcia w tych sprawach oparto o inne podstawy prawne, niż w niniejszym postępowaniu - 138 ust.1, art. 135 ust. 2, art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Inny jest też przedmiot niniejszego postępowania - dotyczy ono cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z powodu braku spełnienia warunków określonych w ustawie. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności podniesionego w tym zakresie zarzutu skargi. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze - o dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy oraz z dwóch opinii prawnych. Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów jest - w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. , który zezwala na przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów – niedopuszczalne. Dowód z opinii rzeczoznawcy, czyli w istocie dowód z opinii biegłego nie jest dowodem z dokumentu, o jakim mowa w przywołanym przepisie , zaś do dokonania oceny prawnej uprawniony jest jedynie sąd rozpoznający konkretną sprawę. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję organu I instancji. O kosztach, na które składają się: wpis w kwocie 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, opłata za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł ( łącznie 757 zł), Sąd orzekł na mocy art. 200 i 205 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.