III SA/Gd 518/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2009 r. (data stempla pocztowego) złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2009 r. (m.in. zaświadczenia powiatowego urzędu pracy z dnia 7 stycznia 2010 r., upomnienia organu podatkowego w przedmiocie uregulowania zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 i 2009 r., faktur dokumentujących zakup energii elektrycznej, gazu oraz koksu, dodatkowego oświadczenia z dnia 8 stycznia 2010 r.) ustalono, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, posiada udział w nieruchomościach o pow. 864 m2, 144 m2 oraz 73 m2, ma zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości, które z kosztami upomnień wynoszą 963,90 zł (według stanu na dzień 2 grudnia 2009 r.), nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych, pojazdów mechanicznych, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, aktualnie nie korzysta z pomocy społecznej. Źródłem dochodu wnioskodawcy są prace dorywcze, z których uzyskuje dochód w wysokości ok. 300 zł miesięcznie. Udokumentowane przez skarżącego wydatki z tytułu zużycia energii, gazu oraz koksu, poniesione od października 2009 r. wyniosły ogółem 337,48 zł. Dając wiarę oświadczeniu skarżącego, złożonemu na urzędowym formularzu oraz biorąc pod uwagę nadesłane dokumenty źródłowe uznać należało, że wykazał on dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.