III SA/Gd 518/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. o zapłatę przez Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w Słupsku utraconej kwoty przychodu postanawia: odrzucić skargę. W. K. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismem, datowanym na dzień 12 września 2024 r., o zasądzenie od Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w Słupsku kwoty 1192,59 zł z odsetkami w wysokości 17,75 % z tytułu utraconej kwoty przychodu w związku z brakiem możliwości prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej w dniu 30 lipca 2024 r. Podał, że wezwanie go do niezwłocznego stawiennictwa w Wojewódzkim Centrum Rekrutacji ( dalej "WCR") i stawienie się przez niego w WCR spowodowało utratę przez niego przychodu za dzień 30 lipca 2024 r. z uwagi na uniemożliwienie realizacji zaplanowanego przedsięwzięcia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Pismem z dnia 14 sierpnia 2024 r., adresowanym do Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w Słupsku ( dalej jako "organ"), skarżący wniósł żądanie o wypłacenie mu rekompensaty za utracony przychód w dniu 30 lipca 2024 r. oraz przedłożył stosowne dokumenty. Organ nie odniósł się merytorycznie do żądania wypłaty rekompensaty rzeczywistych poniesionych strat ani nie dokonał wpłaty należnej skarżącemu kwoty. W piśmie z dnia 21 sierpnia 2024 r. organ błędnie przywołał art. 6 ust.2 ustawy o obronie Ojczyzny, który dotyczy pracowników oraz osób zatrudnionych na podstawie umowy cywilnoprawnej, wskazując na możliwość wypłaty świadczenia ryczałtowego. Skarżący nie jest taką osobą, bowiem jest prywatnym przedsiębiorcą, prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że skarżący został wezwany do WCR na dzień 30 lipca 2024 r. w celu uzupełnienia ewidencji wojskowej. Na skutek wpływu pisma skarżącego, dotyczącego żądania wypłaty rekompensaty za utracony przychód, przesłano skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2024 r. druk wniosku oraz przedstawiono podstawy prawne wypłacania zryczałtowanej rekompensaty. Na skutek wniesionej skargi organ wystosował do skarżącego w dniu 3 października 2024 r. pismo , przedstawiając stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Jak wynika z akt sprawy , skarżący został wezwany do stawiennictwa w WCR w dniu 30 lipca 2024 r. Pismem z dnia 14 sierpnia 2024 r. skarżący zażądał od organu wypłaty rekompensaty za utracony przez niego przychód w dniu 30 lipca 2024 r., przesyłając bilans za lipiec 2024 r. W odpowiedzi , pismem z dnia 21 sierpnia 2024 r., organ poinformował skarżącego o treści art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny oraz przesłał mu wniosek o wypłatę zryczałtowanej rekompensaty za utracone zarobki. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismem z dnia 12 września 2024 r. , które wpłynęło do organu w dniu 18 września 2024 r. Po wpływie do organu skargi, organ wystosował do skarżącego pismo z dnia 2 października 2024 r. nr WCRSlu-KSL.3110.5.2024, w którym poinformował skarżącego o braku podstaw do wypłaty rekompensaty. Zauważyć zatem, w pierwszej kolejności należy, że skarga skarżącego , datowana na dzień 12 września 2024 r. , została omyłkowo zarejestrowana jako skarga na czynność Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w Słupsku z dnia 2 października 2024 r. nr WCRSlu-KSL.3110.5.2024 o odmowie wypłaty skarżącemu świadczenia rekompensującego utraconą kwotę przychodu. Skarga sporządzona i wniesiona we wrześniu 2024 r. nie mogła bowiem być skargą na czynność, podjętą przez organ w październiku 2024 r. Skargi tej nie można też było uznać za skargę na czynność z dnia 21 sierpnia 2024 r. o odmowie skarżącemu wypłaty świadczenia rekompensującego utraconą kwotę przychodu, bowiem organ - co podnosił także sam skarżący- nie odniósł się w piśmie z dnia 21 sierpnia 2024 r. merytorycznie do żądania zapłaty, a jedynie wskazał na treść art. 6 ustawy o obronie Ojczyzny oraz przesłał przy piśmie druk wniosku o wypłatę zryczałtowanej rekompensaty za utracone zarobki. Zatem pismo skarżącego, datowane na dzień 12 września 2024 r. , jest w istocie żądaniem , by sąd administracyjny zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 1192,59 zł z odsetkami w wysokości 17,75 % z tytułu utraconej przez skarżącego kwoty przychodu. Wskazać zatem należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku jednej z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Rozpoznając niniejszą sprawę w kontekście powyższych przesłanek Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu administracyjnego w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w tym katalogu (bądź przepisach szczególnych) nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. Wniesiona skarga dotyczy żądania zasądzenia od organu na rzecz skarżącego określonej przez skarżącego kwoty pieniężnej, czyli żądania, nieprzewidzianego w przywołanych powyżej przepisach. Stwierdzić także należy, że brak jest unormowań w ustawach szczególnych , które uprawniałyby sąd administracyjny do rozpoznawania spraw, których przedmiotem jest zasądzenie na rzecz wnoszącego skargę należności pieniężnych. Dodać trzeba, że takich uregulowań brak jest też w przywołanej ustawie z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny ( tj. Dz.U. z 2024 r., poz.248 ). W konsekwencji stwierdzić należało, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił.