III SA/Gd 522/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2017r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 44, art. 129 § 2, art. 134 k.p.a., stwierdziło uchybienie przez Jacka Kopańskiego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 6 lutego 2017 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została doręczona w trybie art. 44 k.p.a. W/w korespondencja została awizowana po raz pierwszy w dniu 9 lutego 2017 r., powtórnie w dniu 17 lutego 2017 r. W dniu 24 lutego 2017 r. przesyłka zawierająca decyzję została zwrócona do organu I instancji z adnotacją "nie podjęto w terminie". Zatem decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 23 lutego 2017 r.. Termin na złożenie odwołania upłynął w dniu 9 marca 2017 r. Skarżący złożył odwołanie za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 3 kwietnia 2017 r. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja organu I instancji została ponownie wysłana skarżącemu w dniu 3 marca 2017 r. , jednak to doręczenie decyzji nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Odwołanie złożone w dniu 3 kwietnia 2017 r. zostało złożone po terminie do jego wniesienia. J. K. wniósł skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jego uchylenia. Zarzucił naruszenie art. 42 § 3 k.p.a., art. 44 k.p.a., art. 144 § 1 - § 4 k.p.a., art. 129 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. ( decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego). Wskazał, że bez własnej winy nie otrzymał pierwszej decyzji , a odpis kolejny otrzymał po kilku tygodniach i nie wiedząc o tym nie wnosił o przywrócenie terminu. Zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 103 ust.1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz błędne ustalenia faktyczne. Zarzucił, że organ pierwszej instancji bez żadnych powodów pozbawił go prawa jazdy. Sądził, że sprawa wyjaśni się przed organem drugiej instancji, ale zamiast tego rzekomo nie odebrał decyzji w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. , poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 6 lutego 2017 r. Stosownie do art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2). Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., według którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu – w trybie doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. - w dniu 23 lutego 2017 r. Co prawda organ pierwszej instancji ponownie przesłał skarżącemu decyzję - skarżący otrzymał ją w dniu 9 marca 2017 r. - jednak termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia , w którym stronie doręczono decyzję po raz pierwszy. Termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji upłynął w dniu 9 marca 2017 r. Odwołanie pełnomocnik skarżącego złożył dopiero w dniu 3 kwietnia 2017 r. (data stempla pocztowego), czyli z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Stwierdzenia przy tym wymaga, że nawet gdyby uznać, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło dopiero przy drugim jej wysłaniu, to i tak odwołanie zostało wniesione po terminie. Ponownie wysłana decyzja została bowiem doręczona skarżącemu w dniu 9 marca 2017 r. ( wówczas termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 23 marca 2017 r. ), a odwołanie wniesiono w dniu 3 kwietnia 2017 r. Nadmienić też należy, że w przypadku dowiedzenia się przez stronę , że uchybiła terminowi do wniesienia odwołania ma ona możliwość zwrócenia się z wnioskiem o przywrócenie terminu do właściwego organu administracji. Do rozpoznania takiego wniosku nie jest uprawniony sąd administracyjny. W świetle powyższego organ odwoławczy zasadnie, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania. Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 44 k.p.a. ( doręczenie zastępcze) ani naruszenia art. 42 § 3 k.p.a., z którego wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w mieszkaniu , miejscu pracy lub lokalu organu administracji publicznej lub w razie koniecznej potrzeby pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Skarżący nie wykazał, że organ mógł w tym trybie dokonać faktycznego doręczenia decyzji. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 129 k.p.a., bowiem organ odwoławczy prawidłowo uznał, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zarzut skargi dotyczący naruszenia art.144 § 1 - § 4 k.p.a. jest niezrozumiały. Przepis 144 stanowi, że w sprawach nieuregulowanych (...) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Brak w nim wskazanych przez skarżącego jednostek redakcyjnych, a sprawa niniejsza nie dotyczyła zażalenia. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego – ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - stwierdzić należy, że w przypadku nie złożenia odwołania od decyzji w terminie przewidzianym przepisami prawa organ odwoławczy nie może dokonać merytorycznej oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Tym bardziej nie jest do tego uprawniony Sąd, który kontroluje jedynie zgodność z prawem orzeczenia organu odwoławczego. Sąd może dokonać kontroli decyzji organu pierwszej instancji tylko wówczas, gdy wyczerpane zostały środki zaskarżenia. Tak więc nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy decyzja organu pierwszej instancji jest, czy też nie jest zgodna z prawem oraz czy zasadne są zarzuty merytoryczne, kierowane przez skarżącego wobec decyzji organu pierwszej instancji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.