III SA/Gd 523/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L. na pismo Starosty [...] z dnia 18 kwietnia 2013 r. w przedmiocie uznania skargi T. L. za bezzasadną postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 523/13 w ten sposób, że w sentencji postanowienia wpisać prawidłowo "Nr [...]" jako datę zaskarżonego pisma Starosty [...] 2. oddalić wniosek skarżącego o wykładnię i sprostowanie w/w postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w inny sposób. Powołanym postanowieniem z dnia 17 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę T. L. na pismo Starosty [...] z dnia 18 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania skargi T. L. za bezskuteczną. Odpis postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem o środku zaskarżenia doręczony został skarżącemu w dniu 2 października 2013 r. (dowód: akta sądu k-27). W dniu 16 października 2013 r. skarżący wniósł do Sądu pismo w którym, podając, że sprawa dotyczy nierzetelnego prowadzenia dokumentacji gospodarczej Wspólnoty Mieszkaniowej T., [...]15", co powoduje, że pokrzywdzeni są nabywcy lokali mieszkalnych, złożył: - "zgłoszenie zastrzeżenia uchybień postępowania" poprzez wydanie postanowienia w sprawie, która nie była przedmiotem skargi i - wniosek o wpisanie zastrzeżeń do protokołu z posiedzenia Sądu z dnia 17 września 2013 r. oraz - wniosek o sprostowanie i wykładnię postanowienia. Uzasadniając wniosek, skarżący podał, że Sąd błędnie oznaczył przedmiot sprawy, wadliwie sporządził uzasadnienie oraz, uznając się za organ niewłaściwy nie wskazał organu właściwego do rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do treści art. 166 p.p.s.a, można dokonać wykładni także postanowienia. W ocenie Sądu, złożony przez skarżącego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie z dnia 17 września 2013 r. odrzucające skargę T. L., zawiera rozstrzygnięcie i uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Jedyną wadą kwestionowanego postanowienia był brak daty pisma Starosty [...], udzielającego odpowiedzi na kolejną skargę T. L. z dnia 24 marca 2013 r. Uznając zatem, że kwestionowane postanowienie Sądu nie jest kompletne, orzeczono, jak w pkt. 1 niniejszego postanowienia. Wyjaśnić również należy, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Dokonując sprostowania czy wykładni nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. I OZ 698/08 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (T. Woś Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576). W niniejszej sprawie sentencja postanowienia jest jasna i wynika z niej, że Sąd odrzucił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał zasadnicze powody takiego rozstrzygnięcia. Po przedstawieniu stanu faktycznego w sprawie Sąd wskazał, iż skarga T. L. nie mieści się w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 i art. 3 § 3 p.p.s.a. kategorii aktów lub czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Dlatego też odrzucił skargę jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, zarówno sentencja jak i uzasadnienie postanowienia z dnia 17 września 2013 r. zostały sformułowane w sposób jasny i nie rodzą problemów w odkodowaniu rozstrzygnięcia. Nie zachodzi też sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem. Jasne są również skutki i cele powziętego orzeczenia. Domagając się od sądu rozpoznania danej sprawy i jej rozstrzygnięcia, skarżący winien wiedzieć, czego może domagać się od danego sądu, tzn. wiedzieć, do jakiego sądu i z jakim żądaniem może wystąpić, by znaleźć właściwe rozwiązanie występującego w sprawie problemu czy rozstrzygnięcia sporu. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 158 p.p.s.a. a contrario w związku z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.