III SA/Gd 528/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr 2/2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku z dnia 1 lipca 2025 r., nr 1/2025. R. K. (dalej także jako: "skarżący"), powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022r., poz. 902; powoływanej dalej jako: "u.d.i.p."), zwrócił się do Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku z wnioskiem o udostępnienie informacji na temat W. W. oraz M. K., tj. czy byli lub są pracownikami Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku; ewentualny okres ich zatrudnienia; stanowiska na jakich byli zatrudnieni; wymiar zatrudnienia; podstawa zatrudnienia. Dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku (dalej także jako: "Dyrektor Muzeum") decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. nr 1/2025 odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanych informacji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Muzeum podał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Osoby pełniące funkcje publiczne, jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2025 r., akt III SA/Gd 74/25, to osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuacje prawną innych osób. Jednocześnie Dyrektor Muzeum podał, że brak jest zgody osób fizycznych (pracowników) na udzielenie informacji publicznej. Dyrektor II Wojny Światowej w Gdańsku, rozpoznając wniosek skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr 2/2025 odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, podtrzymując w całości decyzję z dnia 1 lipca 2025 r. Dyrektor Muzeum wskazał, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2025 r., OSK 7482/21, że za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną. Nie należą do nich, co oczywiste, pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości. Jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Osoby, których dotyczył wniosek, były zatrudnione na stanowiskach kustoszy oraz specjalistów do spraw naukowych. Do zadań osób zatrudnionych na tego rodzaju stanowiskach należy wykonywanie zadań w zakresie przypisanym do działu naukowego, przy czym nie były to zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji. Wspomniane osoby nie były osobami, które wywierały wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a ich działania nie wpływały bezpośrednio na sytuację prawną innych osób. Badanie zakresów obowiązków tych osób nie daje podstaw do przyjęcia, że realizowały one nałożone na Muzeum zadania publiczne. Aktualna pozostaje okoliczność, że brak jest zgody osób fizycznych (pracowników) na udzielenie informacji publicznej. W skardze na powyższą decyzję R. K. zarzucił Dyrektorowi Muzeum naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący podniósł, że osoby zatrudnione na stanowisku kustosza mają wpływ na podejmowanie decyzji, wywierają wpływu na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym oraz mają wpływ na dysponowanie środkami publicznymi. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach, kustosz odpowiada za gromadzenie i naukowe opracowywaniem zbiorów, urządza wystawy i udostępnia zbiory do celów edukacyjnych i naukowych, organizuje badania i ekspedycje naukowe, w tym archeologiczne, prowadzi działalność edukacyjną, artystyczną, upowszechniającą kulturę lub wydawniczą. Ponadto, według art. 115 § 13 pkt 4 ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, osoby będące obiektem zapytania wypełniają definicję funkcjonariusza publicznego jako pracownicy organu państwowego jakim jest Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Dyrektora Muzeum - mając na względzie, że osoby, o które zapytał wnioskodawca w przeszłości zatrudnione były w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku na stanowiskach kustoszy oraz specjalistów ds. naukowych - zasadna była odmowa udzielenie informacji z powołaniem się na prywatność osób fizycznych. Zatrudnienie na stanowisku kustosza, czy specjalisty ds. naukowych, nie jest bowiem równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób. Cechą tych stanowisk (kustosza, specjalisty) jest podległość służbowa, brak samodzielności i korespondującej z nią wyłącznej odpowiedzialności. W stosunku do tych osób trudno mówić o istnieniu kompetencji decyzyjnej wykonywanej w ramach instytucji publicznej. Czynności przez nich wykonywane nie wpływają bezpośrednio na sytuację prawną innych osób. Dyrektor Muzeum zaznaczył, że bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje treść art. 32 ustawy o muzeach, z którego wynika, którzy pracownicy tworzą zawodową grupę muzealników. Pracownicy z tytułem zawodowym odpowiednio asystenta, adiunkta, kustosza czy kustosza dyplomowanego mogą zresztą wykonywać prace różnego rodzaju i zajmować różne stanowiska w zależności od rodzaju powierzonych im przez pracodawcę i faktycznie wykonywanych obowiązków pracowniczych. Charakter stanowisk i zakres czynności tych konkretnych osób nie uzasadnia jednakże wniosku, że pełniły one funkcje publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., stanowi, że uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu skarżący uczynił decyzję Dyrektora Muzeum II Wojny Światowej (dalej określane jako "Muzeum") z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr 2/2025 którą, po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymano w mocy decyzję własną z dnia 1 lipca 2025 r., nr 1/2025 o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nie było w sprawie kwestionowane, że skarżący w dniu 18 czerwca 2025 r. zwrócił się do Muzeum o udzielenie informacji publicznej. Treść wniosku skarżącego została przywołana na początku niniejszego uzasadnienia. Skarżący w niniejszej sprawie domagał się udostępnienia informacji w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, normuje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów. Natomiast zgodnie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Powyższy przepis określa, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie było sporne w rozpoznawanej sprawie, że Muzeum, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz że wnioskowana informacja ma taki charakter. Muzeum odmówiło jednak skarżącemu udostępnienia żądanej informacji, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z przepisu tego wynika, że prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne nie podlega ochronie w zakresie dotyczącym informacji mających związek z pełnieniem tych funkcji. Muzeum odmówiło udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych w oparciu o negatywną przesłankę (ochrona prywatności określonych w tym przepisie osób). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy informacje w zakresie określonym we wniosku skarżącego, podlegają czy też nie podlegają udostępnieniu z uwagi na prawo do prywatności. Zasadnicze znacznie dla prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy ma więc kwestia czy osoby, których dotyczył wniosek skarżącego pełnią funkcje publiczne. W zależności bowiem od rozstrzygnięcia tej zasadniczej kwestii zależy sposób rozpatrzenia wniosku skarżącego (negatywny lub pozytywny). Innymi słowy, organ zobligowany był załatwić wniosek skarżącego poprzez pryzmat tej kwalifikacji. Przy ocenie tego, czy pracownik pełni funkcje publiczne, zachodzi konieczność badania uprawnień pracowników, których dotyczą żądane informacje. Niezbędna jest zatem indywidualna ocena każdej osoby, której dotyczy żądana informacja, pod kątem spełnienia przesłanek do zakwalifikowania jej jako osoby, która nie pełni funkcji publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2024 r. III OSK 5321/21). Nie ma przy tym rozstrzygającego znaczenia czy określony podmiot pełni funkcję w organach władzy publicznej, w strukturach osób prawnych czy jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (tak też: wyrok NSA z 21 czerwca 2018 r., I OSK 169/18). Nadto, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte jest bardzo szerokie pojęcie funkcjonariusza publicznego. Za osobę pełniącą funkcję publiczną należy zatem uznać każdego, kto wykonuje zadania w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko jego zadania posiadają związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich funkcji przez szeroko rozumiane Państwo. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej taka osoba wykonuje funkcję publiczną (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14). Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje - co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej - w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania rozstrzygnięć. Osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu omawianego przepisu są nie tylko osoby działające w sferze imperium, ale również te, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów (vide: wyrok NSA z dnia 27 marca 2025 r., III OSK 149/22). Przechodząc dalej, to zgodnie z § 1 załącznika do Zarządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie nadania statutu Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku (Dziennik Urzędowy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 6 kwietnia 2017 r., poz. 12), Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku jest państwową instytucją kultury. Organizatorem Muzeum jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa Narodowego. Muzeum posiada osobowość prawną i jest wpisane do rejestru instytucji kultury (§ 2 statutu). Szczegółowy zakres działania Muzeum oraz rodzaj gromadzonych zbiorów został określony w rozdziale 2 statutu. Stosownie do § 5 statutu, do zakresu działania Muzeum należy: 1) gromadzenie i ochrona zabytków, zbiorów oraz materiałów dokumentacyjnych, dotyczących historii II wojny światowej - w tym zbiorów z zakresu dziejów Wojny 1939 r., jako początku światowego konfliktu; 2) upowszechnianie wiedzy dotyczącej II wojny światowej, losów narodu polskiego w trakcie wojny oraz historii polskich formacji wojskowych w tym okresie; 3) ochrona, utrzymanie i rewitalizacja zespołu obiektów architektury militarnej na terenie Westerplatte; 4) prowadzenie działalności wystawienniczej, popularyzatorskiej, edukacyjnej, naukowej, wydawniczej i kulturalnej. Prowadzoną przez Muzeum działalność określają natomiast przepisy § 6, § 7 i § 8 statutu. Należy do niej między innymi organizowanie i prowadzenie badań naukowych, w tym prac archeologicznych, prowadzenie działalności wydawniczej czy organizowanie lub współorganizowanie spotkań, zjazdów i konferencji. Majątek Muzeum wykorzystuje się do celów wynikających z zakresu działania Muzeum (§ 21 ust. 2 statutu), zaś źródła finansowania działalności Muzeum określa § 23 statutu. Są to dotacje, przychody z prowadzonej działalności, w tym ze sprzedaży majątku ruchomego czy przychody z najmu i dzierżawy składników majątkowych. Muzeum może również prowadzić, jako dodatkową, działalność gospodarczą według zasad określonych w obowiązujących przepisach (§ 23 statutu). Przed przystąpieniem do dalszych rozważań trzeba wskazać, że osoby których dotyczył wniosek skarżącego, jak wyjaśniło Muzeum, były zatrudnione na stanowisku: kustoszów i specjalistów do spraw naukowych (przy czym nie odniesiono konkretnego stanowiska do określonej osoby). Zarówno Muzeum, jaki i skarżący nie kwestionowali, że do osób pełniących funkcje publiczne nie należą pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, jak też wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze. Stanowisko to należy zaaprobować, zwłaszcza że znajduje ono potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Nadto, w judykaturze pełnienie funkcji usługowych i technicznych, co do zasady, przypisuje się osobom na stanowiskach np. konserwatora, kierowcy, sprzątacza (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., I OSK 1949/19). Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o muzeach (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 385), pracownicy zatrudnieni w muzeach na stanowiskach, na których realizuje się zadania związane z: 1) gromadzeniem i naukowym opracowywaniem zbiorów, 2) urządzaniem wystaw i udostępnianiem zbiorów do celów edukacyjnych i naukowych, 3) organizowaniem badań i ekspedycji naukowych, w tym archeologicznych, 4) prowadzeniem działalności edukacyjnej, artystycznej, upowszechniającej kulturę lub wydawniczej - tworzą zawodową grupę muzealników. 2. Pracowników, którzy tworzą zawodową grupę muzealników, zatrudnia się na stanowiskach kustosza dyplomowanego, kustosza, adiunkta i asystenta. 3. Pracownik należący do zawodowej grupy muzealników, któremu powierzono zadanie z zakresu urządzania wystawy, polegające na autorskim opracowaniu i zorganizowaniu wystawy oraz merytorycznym nadzorze nad wystawą pełni funkcję kuratora wystawy. Przepis zaś art. 33 o muzeach, stanowi, że muzea prowadzące lub koordynujące prace naukowe mogą zatrudniać pracowników naukowych i badawczo technicznych (...). Zdaniem Sądu, trudno jest, zwłaszcza w świetle powyższej regulacji, kustoszy czy specjalistów do spraw naukowych utożsamiać z osobami pełniącymi jedynie funkcje usługowe i techniczne. Niewątpliwie, muzealnicy mogą, jak zauważono w odpowiedzi na skargę wykonywać różnego rodzaju prace i zajmować różnego rodzaju stanowiska, jednak decydujący dla prawidłowej oceny, będzie w każdym przypadku zakres wykonywanych czynności i ich charakter. Taki zakres czynności pracowników został do akt sprawy przez Muzeum przedłożony, jednak nie został on poddany dostatecznemu badaniu. W zaskarżonej decyzji, podobnie jak w decyzji z dnia 1 lipca 2025 r., Muzeum stało na stanowisku, że pracownicy, których dotyczył wniosek nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. "Do zadań, osób zatrudnionych na tego rodzaju stanowiskach, należy wykonywanie zadań w zakresie przypisanym do działu naukowego, przy czym nie były to zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji. Wspomniane osoby nie były osobami, które wywierały wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a ich działania nie wpływały bezpośrednio na sytuacje prawną innych osób. Badanie zakresów obowiązków, w/w osób nie daje podstaw do przyjęcia, że realizowały one nałożone na Muzeum zadania publiczne". Wobec przywołanych unormowań, jak i znajdujących się w aktach sprawy zakresów czynności pracowników, przedmiotowe stanowisko Muzeum musi nasuwać uzasadnione wątpliwości. Tym bardziej, że nie zostało ono szerzej i dokładniej uzasadnione. Brak jest bowiem szczegółowej analizy kwalifikacji stanowisk pracowników a przedstawiona argumentacja nie została poparta konkretnymi okolicznościami oraz ich weryfikowalną oceną. Rację ma Muzeum, że dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konieczne jest każdorazowe badania zakresu uprawnień i obowiązków osób, których dotyczy wniosek o udostępnianie informacji publicznej. Jednak tego obowiązku, zdaniem Sądu, Muzeum nie wykonało. W zakresach czynności pracowniczych, podmiotów objętych wnioskiem skarżącego, zostały wymienione zarówno obowiązki (czynności) wykonywane na zlecenie przełożonych bądź przez nich zatwierdzane ale również obowiązki (czynności) wykonywane przez nich samodzielne np. "prowadzenie badań naukowych i publikowanie prac naukowych związanych z historią II wojny światowej", "współdziałanie w przygotowywaniu wystawy stałej i wystaw czasowych" czy "uczestniczenie w pracach organizacyjnych związanych z działalnością Muzeum". Te przykładowo wymienione czynności, co do zasady, mogą wpływać na sytuację prawną innych osób. Brak natomiast zlecenia czy zatwierdzenia czynności może wskazywać, że w takich przypadkach, osoby te nie podległy jakiemukolwiek kierownictwu a ich działania były niezależnie i autonomiczne (vide: dwa zakresy czynności pracowników, III obowiązki i odpowiedzialność merytoryczna, lit. a - g i lit. a - k, w aktach admin. sprawy). Nie potwierdza to również w sposób jednoznaczny istnienia w tym zakresie podległości służbowej, na którą powołano się w odpowiedzi na skargę. Tym samym, nie wiadomo jaka była kompetencja decyzyjna tych pracowników. Nie można przy analizie zakresów czynności, pomijać treści Regulaminu Organizacyjnego Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, w tym zwłaszcza § 17 tego regulaminu, który wskazuje, że do zadań Działu Naukowego, w którym - co należy podkreślić - zatrudnieni byli kustosze i specjaliści do spraw naukowych, należy: 1) prowadzenie badań naukowych oraz dokumentacyjnych dotyczących historii II wojny światowej i tematów z nią związanych, 2) współpraca z instytucjami i placówkami badawczymi, w tym międzynarodowymi, 3) przygotowywanie publikacji naukowych, 4) udział w przygotowywaniu wystaw, 5) przygotowywanie opracowań, ekspertyz, recenzji, opinii na potrzeby organizowanych wystaw, publikacji i projektów badawczych, popularyzacyjnych i promocyjnych, 6) organizacja sesji, konferencji naukowych, seminariów, debat oraz spotakań popularnonaukowych. Niewątpliwie Dział Naukowy Muzeum obejmuje działania i czynności o bardzo szerokim zakresie, w tym mających również charakter merytoryczny. Dział ten należy do tzw. pionu merytorycznego (VI. Zadania działów pionu merytorycznego). Tym samym uprawniony jest pogląd, że osoby w nim zatrudnione, a których dotyczył wniosek skarżącego, realizowały również określone zadania o charakterze merytorycznym. Co nie jest jednoznaczne np. z czynnościami technicznymi czy usługowymi. Konstatując, skoro Muzeum nie dokonało w powyższym zakresie wyczerpującej i przekonywującej oceny, to zdaniem Sądu, odmowa udostępnienia informacji jawi się jako co najmniej przedwczesna. Jak już bowiem wskazano, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności tylko w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych, niemających związku z pełnieniem tych funkcji lub osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im prawa, co wymaga jednak poczynienia niezbędnych i szczegółowych ustaleń oraz badania zakresu uprawnień i obowiązków osób objętych wnioskiem. Na marginesie rozważań można wskazać, że część wnioskowanych informacji została w toku procedowania spornego wniosku skarżącemu udostępniona (fakt zatrudnienia i stanowiska osób, których dotyczył wniosek). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z zawartych w uzasadnieniu rozważań. Organy rozpoznając ponownie niniejszą sprawę zobowiązane będą ją rozpoznać w jej całokształcie, mając na uwadze powyższe uwagi Sądu. Jak podniesiono kwalifikacja osób objętych wnioskiem jest kluczowa i stanowi istotę prawidłowego rozpatrzenia wniosku skarżącego. W niniejszej sprawy wymagana jest tym samym szczegółowa analiza i ocena zajmowanych stanowisk, które zostały wskazane przez Muzeum. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym orzeczenia.nsa.gov.pl.