III SA/Gd 531/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 22 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem zawartym w skardze i złożonym na formularzu PPF, skarżący L. F. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 5 sierpnia 2016 r., referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni 42 m2 oraz samochód osobowy marki [...] z 2005 r., utrzymuje się z renty z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 1.180,88 zł netto miesięcznie, dochód z tego tytułu przeznacza na opłaty za mieszkanie (289,45 zł od 1 lipca br.), energię elektryczną (122,40 zł w sierpniu br.), raty (200 zł), zakup leków (141,18 zł w sierpniu br.). Z powyższego wynika, że po uwzględnieniu stałych wydatków ponoszonych na opłaty za mieszkanie i media, zakup leków oraz spłatę rat zaciągniętych zobowiązań do dyspozycji skarżącego pozostaje kwota około 428 zł. Tym samym przyjąć należało, że skarżący całość niewielkiego dochodu przeznacza na zaspokojenie swoich bieżących, podstawowych potrzeb życiowych. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Skarżący nie ma bowiem obecnie żadnych możliwości poniesienia kosztów sądowych ani w całości ani też w części. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.