III SA/Gd 533/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 28 października 2010 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Wnioskiem z dnia 3 listopada 2010 r., uzupełnionym na formularzu w dniu 15 listopada 2010 r. A. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazując na niskie dochody emerytalno – rentowe żony oraz swoje (odpowiednio 930 zł i 601 zł) raz wysokie miesięczne wydatki gospodarstwa domowego wynoszące ponad 700 zł. Postanowieniem z dnia 1 września 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W dniu 13 grudnia 2010 r., tj. w ustawowym terminie do Sądu wpłynęło pismo wnioskodawcy, które Sąd uznał za sprzeciw od w/w postanowienia i w którym wnioskodawca jeszcze raz wskazał na swoją bardzo trudną sytuację materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie wydane przez referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Dla oceny zasadności złożonego przez skarżącego wniosku znaczenia nabierają postanowienia art. 246 w/w ustawy określające przesłanki przyznania prawa pomocy. W myśl art. 246 § 1 wskazywanej ustawy przyznanie prawa pomocy następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd wskazuje, że instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu, a zakres przyznanego prawa pomocy powinien być kształtowany obiektywnymi potrzebami strony podyktowanymi względami racjonalnego prowadzenia swojej sprawy. Stąd też przedmiotowe przepisy stanowią odstępstwo od wyrażonej w art. 199 w/w ustawy zasady, zgodnie z którą poza wyjątkami określonymi w przepisie szczególnym, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Na wnioskodawcy ciąży zaś obowiązek wykazania, że jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Sąd po ponownym zbadaniu akt sprawy, w tym znajdujących się w aktach dokumentów doszedł do przekonania, że wnioskodawca - będący osobą przewlekle chorą oraz utrzymującą się z renty - wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd biorąc pod uwagę powyższe okoliczności jak i znaczenie postępowania dla wnioskodawcy postanowił przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, o czym orzeczono na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.