III SA/Gd 535/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie NSA Marek Gorski (spr.) WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. III SA/Gd 535/06 U z a s a d n i e n i e Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 29 maja 2006 r., nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i 104 k. p. a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b , art. 71-73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) orzekł o uchyleniu swoich decyzji z dnia 9 września 2004 r., nr [...] oraz z dnia 28 lutego 2005 r., nr [...]. Jednocześnie organ orzekł o uznaniu S. Ł. za osobę bezrobotną od dnia 9 września 2004 r., i przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% kwoty określonej w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 9 września 2004 r. S. Ł. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Wyżej wymienionemu odmówiono przyznania zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni ze względu na fakt, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Urzędzie Pracy rozwiązał stosunek pracy ze swojej winy bez wypowiedzenia. W dniu 28 lutego 2005 r., wydano decyzję o przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 09.03.2005 r. do 12.03.2005 r. Ponieważ w dniu 6 marca 2006 r. S. Ł. złożył nowy wniosek i dołączył do niego wyrok sądu stwierdzający, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem przez pracodawcę, organ wznowił postępowanie w sprawie, a następnie przyznał mu wnioskowane świadczenie. W odwołaniu S. Ł. pytał, czy nie przysługuje mu zasiłek na 12 miesięcy, gdyż będąc osobą bezrobotną ukończył 50 lat. Jego zadaniem w ustawie określony jest właśnie okres 12 miesięcy. Wojewoda [...] decyzją z dnia 26 lipca 2006 r., nr [...] uchylił decyzję organu l instancji w całości i umorzył postępowanie tego organu. Ponadto odmówił zmiany decyzji z dnia 8 marca 2006 r., o odmowie przyznania S. Ł. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 marca 2006 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2, art. 139, art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a. oraz art. 75 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ niższej instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., w sprawie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych i w wyniku tego wznowienia wydał decyzję, od której wniesiono odwołanie. Wojewoda [...] zaznaczył, że art. 139 k. p. a. stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąca narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 5 w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Stosownie do unormowań art. 75 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy pisemnego oświadczenia o przychodach oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie: 1) w każdym miesiącu - w przypadku bezrobotnych z prawem do zasiłku; 2) w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów - w przypadku bezrobotnych bez prawa do zasiłku. W razie niedokonania tych czynności zasiłek lub inne świadczenie z tytułu bezrobocia przysługuje od dnia złożenia oświadczenia i innych wymaganych dokumentów. Zgodnie z art. 75 w/w ustawy S. Ł. nabył prawo do zasiłku dopiero po 180 dniach, z uwagi na tryb rozwiązania umowy o pracę. Treść oświadczenia pracodawcy została zmieniona ugodą sądową w dniu 17 maja 2005 r., na mocy której ustalono, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem złożonym przez pracodawcę. Strona złożyła ugodę z klauzulą wykonalności dopiero w dniu 6 marca 2006 r., kiedy nie legitymowała się już statusem osoby bezrobotnej. Dlatego ugoda ta nie mogła wywrzeć pożądanych przez nią skutków. Ugoda nie stanowi również dowodu o którym mówi art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., gdyż nie istniała w dniu rejestracji strony w Powiatowym Urzędzie Pracy. Swoje oświadczenie o zmianie trybu rozwiązania stosunku pracy pracodawca złożył dopiero w dniu zawarcia ugody sądowej. Zatem nie zaistniały ustawowe przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego, a organ l instancji wznawiając mimo to postępowanie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Najważniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają unormowania art. 75 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie organu odwoławczego przepis ten jako szczególny wyłącza możliwość zastosowania instytucji wznowienia postępowania w związku z przedłożeniem nowych dokumentów potwierdzających uprawnienie bezrobotnego do zasiłku dla bezrobotnych. Nakazuje on bowiem uwzględnienie tych dokumentów od dnia ich przedłożenia, dopiero od tego dnia mogą one wywrzeć skutki w sferze prawa bezrobotnego do zasiłku dla bezrobotnych. Nie uwzględniając unormowań tego przepisu organ l instancji dopuścił się również rażącego naruszenia prawa. Z uwagi na charakter naruszenia prawa jakie stwierdzono w sprawie, organ odwoławczy wydał na podstawie art. 139 k. p. a., decyzję na niekorzyść strony odwołującej się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. Ł. zwrócił się o wyjaśnienie kto zaliczy mu okres bycia bezrobotnym z prawem do zasiłku, który jest zaliczany do stażu pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona S. Ł. w dniu 4 sierpnia 2006 r., a on osobiście skargę złożył w Kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w G. 14 września 2006 r., tj. po upływie 30 dniowego terminu do złożenia skargi. Nadto organ z ostrożności procesowej oświadczył, że w całej rozciągłości podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie odnieść należy się do zarzutu organu co do złożenia skargi po terminie. Zarzut ten zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zasadny. Wprawdzie przepis art. 43 U. p. a. stanowi, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za potwierdzeniem między innymi dorosłemu domownikowi to jednak nie dowodzi doręczenia winna znaleźć się adnotacja pozwalająca jednoznacznie stwierdzić, kto jest tym domownikiem (oznaczona imieniem i nazwiskiem). Po wtóre na dowodzie doręczenia winien znaleźć się opis doręczenia przesyłki tak aby bez wątpliwości można było ustalić jaką przesyłkę doręczono. Tymczasem na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki doręczonej do decyzji organu II instancji takich elementów brak. Doręczona decyzja winna zawierać stosowne pouczenie o środkach zaskarżenia. Art. 53 § 1 p. p. s. a., stanowi, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Określenie - doręczona o ustawie w rozdziale 8 u. p. s. a., nie jest określeniem tożsamym z określeniem - otrzymana. To ostatnie może prowadzić do błędnego przeświadczenia, iż stronie skarżącej przysługuje termin do wniesienia skargi od czasu otrzymania zaskarżonego rozstrzygnięcia co niekoniecznie oznaczać musi takie same liczby dni jak w przypadku doręczenia które może zostać dokonane bądź do rąk innych niż skarżącego względem pozostawienia w placówce pocztowej ze skutkiem o jakim mowa w art. 44 § 2 u. p. s. a. W pouczeniu o środkach zaskarżenia zawartych w zaskarżonej decyzji wskazano, iż skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji zanim doręczona została decyzja. Z uwagi na powyższe i krótki upływ terminu od daty wydania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż skarga została złożona w terminie. Odnosząc się do oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wniósł, iż aktach sprawy brak jest odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...], z dnia 29 maja 2006 r., sygn. akt. [...]. Z treści pisma S. Ł. z dnia 30 czerwca 2006 r., potraktowanego jako odwołanie nie wynika aby skarżący istotnie zmierzał do wzruszenia decyzji organu I instancji. Pismo to raczej traktować należało jako próbę uzyskania informacji o przysługujących mu uprawnieniach. Jeśli organ II instancji miał wątpliwości co do intencji S. Ł. to winien wezwać go do uzupełnienie braków pisma poprzez jego skonkretyzowanie. Niezależnie od powyższego - zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 139 U. p. a., wydana bowiem została w postępowaniu odwoławczym a nie wznowieniowym lub w trybie stwierdzenia nieważności a w żadnym razie organ odwoławczy nie wykazał aby decyzja organu I instancji rażąco naruszała prawo lub rażąco naruszała interes społeczny. Nie wdając się w ocenę podstaw prawnych do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 29 maja 2006 r., w którym stało się podstawą wydania decyzji organu I instancji stwierdzić należy, iż postanowienia tego nie zaskarżono o ewentualne naruszenie prawa w żadnym razie nie może zostać uznane za rażące. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p. p. s. a., uchylił zaskarżoną decyzję. Mając na uwadze powyższe Sąd wniósł o potrzebie orzeczenia w trybie art. 152 p. p. s. a. DSz