III SA/Gd 536/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie NSA Marek Gorski, WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia 6 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia 6 listopada 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art.2 ust.1 pkt 2 i art.71,art.73 ust.5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j. t. Dz. U. Nr 69 z 2008r., poz.415 z ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania M. P. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 21 października 2009 r. nr [...], którą orzeczono o uznaniu strony za osobę bezrobotną od dnia 21 października 2009 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał następujący stan faktyczny: w dniu 21 października 2009 r. M. P. został zarejestrowany kolejny raz w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]. Poprzednio M. P. zarejestrowany był – jako osoba bezrobotna - w dniu 4 listopada 2008 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 5 listopada 2008 r. na okres uzupełniający do 6 miesięcy; status ten M. P. utracił z dniem 5 stycznia 2009 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Podczas rejestracji w dniu 21 października 2009 r. M. P. nie udokumentował, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację legitymuje się wymaganym co najmniej 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku. W tych okolicznościach organ I instancji orzekł o uznaniu strony za osobę bezrobotną od dnia 21 października 2009 r., oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając utrzymanie w mocy tej decyzji organ odwoławczy, na podstawie akt sprawy ustalił, że w dniu rejestracji M. P. spełnił wymogi określone w art.2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy niezbędne do nabycia statusu osoby bezrobotnej. W związku z tym w pełni zasadne było przyznanie stronie tego statusu od dnia rejestracji, tj. od dnia 21 października 2009 r. Następnie organ wyjaśnił, że z art.73 ust. 5 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Przepis ten przewiduje warunki ponownego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie, która nie wyczerpała w całości okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych podczas poprzedniej rejestracji i uzyskania prawa do zasiłku i przepis miałby zastosowanie w sprawie M. P., gdyby nie fakt, że odwołujący się nie zarejestrował się w ciągu 14 dni od ustania zatrudnienia w firmie "A" SA [...] i "B" SA [...], w której zatrudnienie ustało w dniu 30.09.2009 r. Ponieważ rejestracja w Urzędzie nastąpiła zbyt późno, odwołujący się nie spełnia przesłanek z art. 73 ust. 5 cyt. ustawy. Organ dodał, że okoliczności, z powodu których odwołujący się nie zarejestrował się w terminie 14-tu dni od ustania zatrudnienia są obojętne z punktu widzenia uregulowań art. 73 ust.5 ustawy. Wskazano również, że stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, osoba rejestrująca się przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji, między innymi świadectwa pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień. Co prawda, zgodnie z przepisem, rejestracji nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2, lub odmowy złożenia podpisu na karcie rejestracyjnej przez osobę rejestrującą się, ale w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nieposiadającej kompletu dokumentów. Tak więc odwołujący się winien zarejestrować się w terminie do 14-tu dni od ustania zatrudnienia, a w przypadku trudności z przedłożeniem kompletu potrzebnych dokumentów – uzyskać zezwolenie na rejestrację bez nich. Z akt sprawy nie wynika, by M. P. usiłował zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w ciągu 14 dni od dnia 30.09.2009 roku. Dodano, ze z dowodów przedkładanych w sprawie wynika, że przesyłkę ze świadectwem pracy od pracodawcy odwołujący się odebrał w dniu 19 października 2009 roku, a rejestracji dokonał dopiero w dniu 21 października 2009 roku. Przedstawione okoliczności uzasadniają treść rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. P. domagał się uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia 6 listopada 2009 r. w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, bowiem w dniu próby dokonania rejestracji odmówiono skarżącemu przyjęcia karty rejestracyjnej bezrobotnego z powodu braku świadectwa pracy. Ponadto pracownice Powiatowego Urzędu Pracy w [...] udzieliły skarżącemu błędnych informacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa o promocji zatrudnienia. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. Stosownie do przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z przepisami zawartymi w ust. 5 cyt. ustawy, bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, /.../ i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, /..../ posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4, natomiast zgodnie z ustępem 7 cytowanego przepisu, osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Zatem podstawowym warunkiem, od spełnienia którego zależy nabycie uprawnień do zasiłku, jest: w pierwszym przypadku zarejestrowanie się w ciągu 14 dni od ustania zatrudnienia, a w drugim - zatrudnienie przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem i uzyskiwanie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jak też opłacanie składki na Fundusz Pracy. W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji uznały, że skarżący, rejestrując się jako osoba bezrobotna, nie spełniał w dniu rejestracji warunków do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, przewidzianych w art. 73 ust.5 oraz - art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia. W szczególności organy wykazały, czemu skarżący nie zaprzecza, że M. P. nie zarejestrował się jako bezrobotny w ciągu 14-tu dni od ustania zatrudnienia w firmie "B" SA [...]. Wskazały ponadto, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (od 21 kwietnia 2008 r. do 21 października 2009 r.), skarżący nie udokumentował posiadania wymaganego okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku. Zatrudnienie M. P. w tym czasie to : od dnia 25.08.2008 r. do dnia 31.10.2008r. w "A" [...] i od dnia 6.01.2009 r. do dnia 30.09.2009 r. w "B" SA, łącznie poniżej 365 dni. Podkreślić przy tym należy, iż okoliczność, że skarżący był w Urzędzie Pracy przed dniem 21 października 2009 roku ale nie zarejestrował się nie dysponując potrzebnymi dokumentami jest – jak wyjaśniały to organy – bez znaczenia dla spełnienia warunków z cytowanego wyżej art. 73 ust.5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a jedynie ten przepis mógł stanowić podstawę do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku na okres uzupełniający. Analiza akt sprawy potwierdza poprawność ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ odwoławczy. Nie ulega wątpliwości, że osoba spełniająca warunki do uzyskania statusu bezrobotnego uzyskuje go dopiero po dokonaniu rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy. W myśl art. 33 ust. 2 tej ustawy, rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Stosownie do treści art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Nie było zatem podstaw do dokonywania przez organy oceny faktycznej sytuacji skarżącego jedynie przez pryzmat eksponowanych w skardze zasad uwzględnienia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w oderwaniu od przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Należy zwrócić uwagę, iż stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi kompletną regulację dotyczącą warunków, których zaistnienie uprawnia do zasiłku dla bezrobotnych w sytuacji faktycznej, w jakiej znalazł się skarżący po ustaniu zatrudnienia w dniu 30 października 2009 r. Jednym z tych warunków jest zarejestrowanie się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, a tego warunku skarżący nie spełnił. Powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad. Jego treść jest jednoznaczna i nie daje żadnych podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, która nie spełniła wymogów w nim określonych. Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie ma bowiem charakteru uznaniowego i przy jej podejmowaniu nie mogą być brane pod uwagę żadne inne przesłanki niż wynikające z przepisów ustawy. Reasumując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają prawa. Oznacza to, iż nie znaleziono podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego zarówno z przyczyn wskazanych w skardze, jak i innych uchybień, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.