III SA/Gd 549/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi "A" w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie pochodzenia towaru i cła antydumpingowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 maja 2017 r. znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 30 czerwca 2016 r. znak [...], wydaną wobec [...]. Spółki Jawnej z siedzibą w K. (dalej jako "skarżąca"), w której organ pierwszej instancji określił: kraj pochodzenia towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 2 listopada 2013 r. nr [...] - Chiny, kod dodatkowy Taric A999, stawkę ostatecznego cła antydumpingowego typu A30 w wysokości 74,1%, kwotę cła antydumpingowego w wysokości 67.131 zł oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od kwoty 67.131 zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, ze w dniu 31 października 2013 r. na polski obszar celny wprowadzona została przesyłka w kontenerze [...], zawierająca elementy złączne, o wadze 20.290 kg, zakupione przez spółkę [...]od firmy P. W. F. Ltd. Przedstawiciel bezpośredni [...] Spółki Jawnej zgłosił wskazany wyżej towar do procedury dopuszczenia do obrotu jako sprowadzony z Tajwanu towar klasyfikowany do kodów Taric 7318 15 81 98 i 7318 15 90 98. Następnie w dniu 2 listopada 2013 r. przedłożył w Urzędzie Celnym w [...] zgłoszenie celne uzupełniające, w którym kwota należności celnych została określona w wysokości 3.352 zł przy zastosowaniu stawki erga omnes 3,7 %. Podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów określono w wysokości 21.734 zł. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...]. W dniu 12 stycznia 2015 r. do Urzędu Celnego w [...] wpłynął raport końcowy Europejskiego Urzędu ds. Nadużyć Finansowych (OLAF) nr [...] z dochodzenia dotyczącego elementów złącznych, deklarowanych jako pochodzące z Tajwanu, a pochodzących faktycznie z Chińskiej Republiki Ludowej. Dochodzenie zostało przeprowadzone przez OLAF przy czynnym udziale tajwańskich władz i jednoznacznie potwierdziło fakt uchylania się przez część importerów od zapłaty wysokich ceł antydumpingowych obowiązujących w imporcie stalowych elementów złącznych z Chin. W tym celu pochodzący z Chin towar w pierwszej kolejności wprowadzano do wolnej strefy na Tajwanie, dokonywano jego przeładunku do innego kontenera i wystawiano nowe dokumenty w celu ukrycia faktycznego pochodzenia towarów, co powodowało obejście obowiązku zapłaty należnego cła antydumpingowego. W efekcie w dokumentach deklarowano tajwańskie pochodzenie towarów, które faktycznie pochodziły z Chin. Funkcjonariusze OLAF zestawili przesyłki numerycznie, podając opis towaru, ilość opakowań i masę brutto oraz numery kontenerów. Dane w raporcie zostały dopasowane do konkretnej przesyłki i udokumentowane w taki sposób, aby można było prześledzić historię przemieszczania się towaru z Chin do krajów Unii Europejskiej. Służby kontrolne OLAF zidentyfikowały numerycznie przesyłki na podstawie zapisów z ewidencji przekazanych przez tajwańskie służby celne. Ponadto zgodnie z zapisami raportu towary, które były przedmiotem przeładunku nie podlegały jakiejkolwiek obróbce lub czynnościom wytwórczym na Tajwanie, dlatego też zachowały niepreferencyjne chińskie pochodzenie. W skład materiału dowodowego sprawy włączono dokumenty dotyczące kolejnego dochodzenia wszczętego przez OLAF o nr [...], do wszczęcia którego doszło w związku z otrzymaną w listopadzie 2014 r. przez biuro OLAF informacją od Departamentu Śledczego Tajwańskiej Służby Celnej o kolejnych 1259 przesyłkach złączek ze stali (około 1600 kontenerów), które zgodnie z informacjami podanymi tajwańskim służbom celnym i zapisami w tajwańskiej bazie danych, w okresie od stycznia 2012 r. do czerwca 2014 r. wyeksportowane zostały z Tajwanu do Singapuru. Przesyłki te były wcześniej zaimportowane na Tajwan z Chin. W świetle ustaleń dokonanych w toku poprzedniego dochodzenia OLAF (nr [....]) dotyczącego elementów złącznych z Tajwanu, ww. 1259 przesyłek faktycznie zostało jednak wyeksportowanych do Unii Europejskiej, a nie jak zadeklarowano, do Singapuru. Organ celny zaznaczył, że prowadzone obecnie przez OLAF dochodzenie nr [...] nie zostało jeszcze zakończone, a więc nie powstał jeszcze raport końcowy. Wskazał jednak, że w przedmiotowej sprawie jest istotne, że poczynione przez Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu ustalenia dotyczące kolejnych kontenerów są następstwem poprzedniego dochodzenia OLAF nr [...]. W tym zakresie Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu przekazał OLAF listę zweryfikowanych kontenerów, które zawierały złączki i były importowane na Tajwan z Chin. W przesłanym przez Departament zestawianiu stwierdzono 17 kontenerów które ostatecznie dotarły z Tajwanu do Polski i zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu towarem jako złączki stalowe tajwańskiego pochodzenia. Wśród zidentyfikowanych kontenerów wskazano również kontener [...], gdzie zawarty w tym kontenerze towar objęto na terenie polskiego obszaru celnego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] podkreślił, że przeprowadzone przez OLAF dochodzenie doprowadziło do uzyskania wiarygodnych i potwierdzonych informacji, że towar objęty zgłoszeniem nr [...] ma pochodzenie chińskie. Ponieważ przedmiotem importu były dwa rodzaje śrub stalowych, klasyfikowanych odpowiednio do kodów Taric 7318 15 81 98 i 7318 15 90 98 organ wskazał, że w sprawie powinno mieć zastosowanie rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z chińskiej Republiki Ludowej. Wysokość należnego od spółki [...] w związku z importem ww. towaru cła antydumpingowego (w wysokości 67.131 zł) wyliczono przy zastosowaniu stawki 74,1 %, zgodnie z art. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego ww. rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 (Dz. Urz. UE L 275 z dnia 10 października 2012 r.) Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska spółki co do wagi i znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy faktu, iż ustalenia stanu faktycznego zostały dokonane przez organ pierwszej instancji w oparciu o materiały zgromadzone i przedstawione nie przez OLAF, lecz Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu, które zdaniem spółki nie mogą zostać w żaden sposób zweryfikowane. Również podnoszona okoliczność, że organ celny nie uzyskał dokumentacji źródłowej, na podstawie której służby celne Tajwanu dokonały dopasowania przesyłki nie oznacza, że informacje zawarte w materiale przekazanym przez OLAF nie zostały zweryfikowane. Organ odwoławczy podkreślił, że rzetelność danych przekazanych przez tajwańskie służby celne została potwierdzona przez OLAF, w tym w pismach z 2017 r. skierowanych przez ten organ bezpośrednio do Izby Celnej w [...]. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy był zatem wiarygodny i wystarczający dla ustalenia, że dokonany przez skarżąca spółkę import, w rzeczywistości dotyczył towaru o niepreferencyjnym pochodzeniu chińskim, a nie pochodzeniu tajwańskim. Dane zawarte w raporcie i towarzyszącym mu materiale zostały dopasowane do konkretnej przesyłki i udokumentowane w taki sposób, aby można było prześledzić historię przemieszczania się towaru z Chin do Polski. Organ wskazał ponadto, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od zaksięgowania należności celnych wynikających z długu celnego, o których mowa w art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego, do wykazania zaniżonej wartości należności celnych nie doszło bowiem na skutek błędu organów celnych. Chodzi tu bowiem o "samodzielny" błąd organu, a nie taki, który powstał wskutek wprowadzenia w błąd zobowiązanego. W przedmiotowej sprawie błędnie zaksięgowanie należności celnych wynikało z przedstawienia przez zgłaszającego świadectwa pochodzenia towaru wskazującego na tajwańskie pochodzenie towaru, które zostało podważone w wyniku dochodzenia przeprowadzonego przez OLAF. Zatem błąd nie wynikał z aktywnego działania organu celnego, a błędy powstałe poza sferą działania organów celnych obciążają importera, który się nimi posłużył. To bowiem zgłaszający powinien podąć wszelkie działania zmierzające do zabezpieczenia się przed wszelkimi negatywnymi konsekwencjami posłużenia się nieprawidłowymi (potwierdzającymi nieprawdę) dokumentami. Mając natomiast na względzie dowody zgromadzone w niniejszym postępowaniu należało zdaniem organu odwoławczego uznać, że w sprawie niewłaściwie zadeklarowano tajwańskie pochodzenie towaru, który faktycznie pochodził z Chin, co z kolei spowodowało ominiecie obowiązujących w tym czasie środków taryfowych dla danego towaru, a tym samym zaniżenie należności celnych i powstawanie długu. W skardze na wyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] [...] Spółka Jawna w K. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Celnej w [...] z dnia 12 maja 2017 r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W skardze podniesiono dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest: 1) naruszenie art. 235 w. zw. z art. 229 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej w skrócie jako "O.p.") poprzez odstąpienie od oceny dowodu w postaci oświadczenia strony postępowania z dnia 8 sierpnia 2016 r. w przedmiocie okoliczności wskazujących, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania w rozumieniu art. 65 ust. 5 ustawy prawo celne, 2) naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez dowolne ustalenie, że towary ujęte w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia 2 listopada 2013 r. zostały w całości uzyskane w Chińskiej Republice Ludowej w rozumieniu art. 23 i następnych rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Strona skarżąca zaakcentowała w skardze, że ustalenie kraju pochodzenia towaru zostało dokonane wyłącznie w oparciu o stwierdzenie, że ujęty ww. zgłoszeniu towar został wprowadzony do sfery wolnocłowej Tajwanu w kontenerze [...]. W sprawie nie pozyskano jednak i nie przedstawiono jakichkolwiek dokumentów handlowych i transportowych przestawionych przy wprowadzeniu towaru przewożonego w ww. kontenerze na obszar Tajwanu. Strona skarżąca podtrzymała stanowisko, że dokumenty na postawie których poczyniono wyżej wskazane ustalenie są niewiarygodne ponieważ nie pochodzą bezpośrednio od OLAFu, lecz od służb celnych na Tajwanie. Wiarygodność ewidencji prowadzonej przez tajwańskie władze podważył zresztą w ocenie strony skarżącej sam organ celny. W ewidencji tej wskazano bowiem Singapur jako kraj przeinaczenia towarów wprowadzanych na terytorium Tajwanu. Zapisy te zostały jednak uznane w toku postępowania za niewiarygodne. W konsekwencji w ocenie strony skarżącej nie można wykluczyć, że dane przedstawione przy prowadzaniu towarów do strefy wolnego handlu na Tajwanie również nie były zgodne z rzeczywistością. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono jednak z jakich powodów i w oparciu o jakie dowody lub okoliczności tylko cześć wynikających z tajwańskiej ewidencji informacji została uznana za wiarygodną (przywóz towaru na Tajwan z Chin), a w innej za niewiarygodną (zapisy dotyczące kraju przeznaczenia towaru). Nie wyjaśniono w konsekwencji, czy wprowadzenie towaru na terytorium Tajwanu pozwala w jakimkolwiek zakresie na ustalenie pochodzenia tego towaru w kontekście art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92. Strona skarżąca wskazała ponadto, że w dniu 11 sierpnia 2016 r. wystosowała do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] wniosek o przeprowadzenie dowodów na okoliczność, że w realiach przedmiotowej sprawy podanie nieprawidłowych danych, nie było zawinione przez stronę. Wskazany wniosek został przekazany do organu odwoławczego jednakże nie został rozpatrzony w toku postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych ustalające, że krajem pochodzenia importowanego przez skarżącą spółkę towaru nie jest Tajwan, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia – nakładające na spółkę cło antydumpingowe. Bezsporne było, że przedmiotem importu były dwa rodzaje elementów złącznych ze stali, dla których w zgłoszeniu celnym wskazano określone kody TARIC , zaś stawka celna erga omnes wynosiła 3,7 %. Kluczowym zarzutem, podnoszonym w skardze, jest zarzut wskazujący na istniejące w ocenie strony skarżącej braki zabranego w sprawie materiału dowodowego i jednocześnie na wątpliwą zadaniem spółki wiarygodność tych dowodów. Skarżąca zarzuca bowiem, że obciążając ją obowiązkiem zapłaty cła antydumpingowego o stawce 74,1 % (zamiast uiszczonego od towaru cła według stawki erga ommnes 3,7 %) organy oparły się wyłącznie na tym, że towar z kontenera [...], zawierający kupione przez spółkę elementy złączne, został wcześniej wprowadzony do sfery wolnocłowej Tajwanu w kontenerze [...]. Analiza akt sprawy wykazała, że wbrew zarzutom strony skarżącej postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sprawie sposób prawidłowy, w tym w szczeólności przy zachowaniu kluczowych zasad prawdy obiektywnej (art.122, art. 187 § 1 O.p.) i swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Mając na uwadze treść przepisów prawa materialnego, uzależniających wysokość cła na stalowe elementy złączne, od kraju pochodzenia importowanego towaru, Sąd w pełni podziela stanowisko organów celnych, że ustalenie i potwierdzenie faktu, że towar z kontenera nr [...] został na Tajwanie przepakowany do kontenera nr [...], było wystarczające dla wydania decyzji nakładającej cło antydumpingowe na importera. Fakt ten, oceniony w powiazaniu z pozostałymi i niekwestionowanymi również przez stronę okolicznościami dotyczącymi importu tego konkretnego towaru, jednoznacznie świadczy bowiem o jego chińskim pochodzeniu. W sprawie nie ma bowiem żadnych wątpliwości co było przedmiotem importu, co do rodzaju towaru, jego ilości i klasyfikacji taryfowej. Nie ma poza tym żadnych wątpliwości, że objęty zgłoszeniem celnym nr [...] towar wpłynął na polski obszar celny w dniu 31 października 2013 r. znajdując się w kontenerze oznaczonym symbolem [...]. To zaś, że kontener nr [...] trafił do Polski z Tajwanu potwierdza zaś nie tylko ewidencja prowadzona przez tajwańskie władze celne, ale sama spółka. Tym samym ustalenie, że towar trafił do kontenera [...] z kontenera nr [...] (który to przypłynął na Tajwan z Chin) daje podstawy do stwierdzenia, że towar który sprowadzono na Tajwan z Chin i który był przedmiotem dalszego obrotu handlowego miał pochodzenie chińskie. Z powyższych względów zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów został zakreślony przez ograny celne w sposób adekwatny. Nie budzi przy tym też wątpliwości Sądu, że fakty te zostały ustalone w oparciu o wiarygodne materiały źródłowe, które zostały ocenione przez organy we wzajemnym powiazaniu i całokształcie. Skarżąca wywodzi, że wydając decyzję organ nie oparł się bowiem na dokumentach pochodzą bezpośrednio od OLAF, lecz od służb celnych na Tajwanie. Okoliczność ta w ocenie Sądu w żaden sposób nie podważa wiarygodności tych informacji, które zostały pozyskane przez kompetentną w zakresie spraw celnych instytucję działającą na obszarze Tajwanu, gdzie dokonano przeładunku towaru. Strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że w zaskarżonej decyzji wyraźnie podkreślono, że wiarygodność informacji uzyskanych od tajwańskich władz (w tym także w zakresie przeładunku towarów z kontenera [...] do kontenera [...]) została jednoznacznie potwierdzona przez OLAF. Podkreślić należy, że chociaż nie było to w sprawie konieczne, organ odwoławczy mając na uwadze oczekiwania strony i chcąc w pełni zrealizować zasadę przekonywania pismem z dnia 12 października 2016 r. zwrócił się za pośrednictwem Ministerstwa Finansów do Europejskiego Urzędu Nadużyć Finansowych z prośbą o nadesłanie materiałów źródłowych, na podstawie których OLAF i tajwańskie służby celne ustaliły chińskie pochodzenie towaru wprowadzonego następnie na terytorium UE na podstawie zgłoszenia celnego nr [...]. W odpowiedzi udzielonej w lutym 2017 r. OLAF poinformował organ odwoławczy, że władze Tajwanu nie miały obowiązku przeprowadzania na wniosek OLAF dochodzenia mającego na celu weryfikację - zidentyfikowanie pochodzenia danych towarów. Działania te zostały jednak przeprowadzone i miały charakter dobrowolny. Z treści udzielonych wyjaśnień wynika jednocześnie, że w ocenie OLAF żądanie od tajwańskich władz celnych dalszych działań, tj. przesłania dokumentów źródłowych jest w tej sprawie bezcelowe i wiązałoby się jedynie z obarczeniem tajwańskich władz nadmierną pracą. W tej konkretnej sprawie sam Urząd zrezygnował z żądania od tajwańskich władz celnych wydruków dokumentów w formie papierowej. Zawierałyby one bowiem takie same informacje, które mieszczą się w elektronicznych bazach władz Tajwanu. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zasadnie ocenił, że przedstawione w lutym 2017 r. stanowisko OLAF w tej konkretnej sprawie potwierdza rzetelność danych przekazanych przez tajwańskie władze w formie arkusza kalkulacyjnego i potwierdzonych w załączniku do pisma OLAF z dnia 21 grudnia 2015 r., znak [...]. W przedmiotowej sprawie organy celne były zatem w pełni uprawnione do uznania za wiarygodne - co do zawartych w nich informacji - wszystkich włączonych do materiału dowodowego sprawy dokumentów, niezależnie od tego czy pochodziły one bezpośrednio od OLAF, czy też od współpracujących na zasadzie dowolnej współpracy z OLAF – władz Tajwanu. Wcześniej, na wniosek OLAF o udzielenie wsparcia, departament ds. dochodzenia tajwańskich organów celnych pobrał z elektronicznego systemu przechowywania dokumentacji informacje dotyczące przedmiotowych transakcji związanych z przedmiotowym towarem w postaci elementów złącznych ze stali. Uzyskany przez organ odwoławczy dowód to jest skierowane do niego pismo OLAF z lutego 2017 r. wskazuje na to, że w pewnych sytuacjach faktycznych OLAF bazuje na informacjach uzyskanych od organów celnych państw trzecich (a zatem podobnie jak niniejszej sprawie). Nie oznacza to jednak, że uzyskane od tych państw dane są danymi całkowicie przypadkowymi i dowolnymi. W niniejszej sprawie były to dane wynikające z prowadzonej w sposób nowoczesny dokumentacji - elektronicznych baz danych. Z uwagi na ich charakter i możliwy sposób ich przekazywania nie ma znaczenia, czy z danymi tymi funkcjonariusze OLAF zapoznali się w miejscu prowadzenia baz danych, to jest na Tajwanie, czy w miejscu, do którego zostały przesłane w związku z wnioskiem funkcjonariuszy OLAF. Sąd podkreśla, że uzyskane w ten sposób dane nie są danymi dowolnymi, a danymi przekazanymi na skutek konkretnych informacji i zapytań, przedstawionych przez OLAF władzom tajwańskim. Nie bez znaczenia dla uznania rzetelności informacji udzielonych OLAF przez służby tajwańskie jest nadto fakt, że numery zgłoszeń celnych oraz kody identyfikacyjne kontenerów są unikatowe, że kod kontenera ujmowany jest w zgłoszeniu celnym oraz że powiązania zgłoszenia wywozowego ze zgłoszeniem przywozowym dokonać można jedynie w przypadku ponownego wywozu towarów ze składów celnych, centrów logistycznych i stref wolnego handlu. Unikatowość numerów zgłoszeń celnych i kodów kontenerów eliminuje możliwość popełnienia błędu w identyfikacji zgłoszenia celnego poprzez numer kontenera. Z kolei uzależnienie rejestracji pierwotnego numeru zgłoszenia przywozowego oraz pozycji w zgłoszeniu przywozowym od ponownego wywozu towarów ze składów celnych czy stref wolnego handlu, pozwalające na powiązanie zgłoszenia wywozowego z przywozowym jedynie w przypadku wywozu towaru ładunku nie będącego ładunkiem krajowym (tajwańskim), eliminuje możliwość błędu powiązania towaru przywiezionego na Tajwan z towarem z tego kraju wywiezionym po jego przeładowaniu. W realiach rozpatrywanej sprawy ustalono, że na podstawie deklaracji importowej [...] z dnia 4 września 2013 r. wprowadzono do strefy wolnocłowej Tajwanu 20.290 kg elementów złącznych (towar sprowadzony w kontenerze [...]). Z wyciągu z tajwańskiego wykazu kontenerów, załączonego do pisma z dnia 25 marca 2016 r. wynika ponadto, że deklarowanym krajem pochodzenia były Chiny. Następnie towar ten wyeksportowano na podstawie deklaracji eksportowej [...] z dnia 5 września 2013 r. (przesyłka wyeksportowana w kontenerze nr [...]). W Tajwanie towar ten poddany był jedynie czynnościom przeładunkowym zatem zachował swoje chińskie pochodzenie. W dniu 31 października 2013 r. przesyłka znajdująca się w kontenerze nr [...] została objęta zgłoszeniem o numerze [...]. Tak więc na podstawie uzyskanego przez organ odwoławczy dowodu wynika, że dane przedstawione przez organy tajwańskie są rzetelne. Nie chodzi przy tym o uznanie niewadliwości danych przekazanych przez tajwańskie organy celne ze względu na dotychczasowe pozytywne doświadczenie OLAF ze współpracy z tymi organami, lecz o uznanie ich niewadliwości z tego względu, że udostępnienie ich OLAF wynikało z powiązania konkretnych danych dostarczonych tym organom przez OLAF z danymi, którymi organy te dysponowały, ale nie mogły posłużyć się nimi w sposób dowolny i wybiórczy. Reasumując, dane jakimi dysponowały organy pozwalały na prześledzenie drogi konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej. Towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Tajwanu, a następnie opuściły port w Tajwanie są w rzeczywistości tymi samymi towarami, a ich przeładunek w porcie w Tajwanie miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Podkreślenia wymaga (o czym była już mowa powyżej), że powiązania zgłoszenia przywozowego ze zgłoszeniem wywozowym można było dokonać jedynie w przypadku ponownego wywozu towarów ze składów celnych i stref wolnego handlu. W takim przypadku towary nie zostają dopuszczone do obrotu na tajwańskim obszarze celnym, pozostają zaś pod dozorem celnym i nie podlegają cłom przywozowym ani podatkom. Wynika z powyższego, że gdyby w eksporcie z Tajwanu procedurą celną objęto wywóz towarów wyprodukowanych w tym kraju, powiązanie z tym wywozem zgłoszenia przywozowego byłoby niemożliwe. W przypadku przedmiotowego zgłoszenia - w oparciu informacje uzyskane z elektronicznego systemu ds. przechowywania dokumentacji - dokonano powiązania między towarami przypisanymi do deklaracji importowej i eksportowej. Wynika z tego, że towar objęty wskazanym powyżej zgłoszeniem nie mógł mieć tajwańskiego pochodzenia. Organy celne uznały zatem słusznie, że przedmiotowy towar pochodzi z Chin i zastosowały w tej sytuacji prawidłową stawkę cła antydumpingowego. Prawidłowo wyliczyły też kwoty koniecznych do uiszczenia należności. Wyliczenia te nie były zresztą kwestionowane przez stronę skarżącą. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez dowolne ustalenie, że towary ujęte w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia 2 listopada 2013 r. zostały w całości uzyskane w Chińskiej Republice Ludowej w rozumieniu art. 23 i następnych rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny Sąd uznał za niezasadny. Odnosząc się do drugiego z przedstawionych w skardze zarzutów - w którym strona kwestionuje zasadność orzeczenia wobec spółki o poborze odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne - Sąd wskazuje, że analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że skarżąca w toku postępowania w żaden sposób nie udowodniła, że niewłaściwe zadeklarowanie kraju pochodzenia towarów spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. W ocenie Sądu skarżąca spółka będąca doświadczonym, długoletnim uczestnikiem handlu zagranicznego na terenie Azji mimo posiadania wiedzy na temat ryzyka związanego z importem towarów, co do których istniało ryzyko obciążenia ich cłem antydumpingowym nie podjęła wystarczających kroków chroniących ją przed negatywnymi skutkami importu towaru obciążonego cłem antydumpingowym. Podmiot zajmujący się zawodowo importem towaru, mając do czynienia z wrażliwym kierunkiem importu towarów, mógł przed dokonaniem zgłoszenia zabezpieczyć się stosowną umową handlową, z której wynikałoby jasno, jakie ma być państwo pochodzenia importowanego towaru, właśnie z uwagi na cła antydumpingowe. Skarżąca nie wykazała w toku postępowania, że zachowała należytą staranność przy zawieraniu transakcji handlowej. Nie wykazała także, że w wystarczający sposób zabezpieczyła się przed niezgodnymi z rzeczywistością praktykami, również w obszarze dotyczącym pochodzenia towarów. Wskazywane przez stronę skarżącą oświadczenie datowane na dzień 8 sierpnia 2016 r. nie może być uznane za samoistny i wyłączny determinant pozwalający na stwierdzenie, że niewłaściwe zadeklarowanie kraju pochodzenia towarów spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Oczywistym jest przy tym wskazanie, że importer decydując się na taki handel winien ocenić stopień ryzyka handlowego, mając na względzie różne okoliczności (w tym m.in. wiarygodność partnera handlowego czy proponowaną przez partnera cenę zakupu towaru). Importer winien być nadto świadomy konsekwencji podjęcia tego ryzyka. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, organy celne przyjęły w sposób prawidłowy, że skarżąca spółka nie wykazała wystąpienia okoliczności uzasadniających odstąpienie od pobrania przedmiotowych odsetek. Skarżąca spółka nie przedstawiła w postępowaniu celnym dowodów potwierdzających, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawdziwego kraju pochodzenia importowanych towarów spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania. W tym miejscu ponownie podkreślić należy, że organ celny nie jest zobowiązany do przedstawienia dowodów na to, że zgłaszający nie dochował należytej staranności i działał w złej wierze, bowiem to na zgłaszającym ciąży obowiązek wykazania, że w zakresie dokonywanych operacji handlowych zachował należytą staranność i podjął działania w celu upewnienia się, że spełnione zostały wszystkie warunki do podania w zgłoszeniu celnym prawdziwych i kompletnych danych dotyczących importowanego towaru. Z tych względów uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały podstawy do obciążenia spółki odsetkami od nieuiszczonego cła antydumpingowego a zarzut naruszenia art. 235 w. zw. z art. 229 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez odstąpienie od oceny dowodu w postaci oświadczenia strony postępowania z dnia 8 sierpnia 2016 r. w przedmiocie okoliczności wskazujących, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania w rozumieniu art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne należy uznać na niezasadny. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.