III SA/Gd 554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia 11 marca 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych oraz § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z o.o. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Drogowego dla Powiatu W. i P. z dnia 6 listopada 2012 r., nr [...] udzielającą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz ustalającą warunki zajęcia. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją organ I instancji, zezwolił na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] ulicy D. w P., Gmina, od 7 do 9 listopada 2012 r. w celu budowy sieci gazowej [...] oraz umieszczenia w tym pasie drogowym wskazanego urządzenia infrastruktury technicznej i ustalił wysokość należnych z tego tytułu opłat. Spółka odwołała się od decyzji w części, w której została zobowiązana do odtworzenia nawierzchni chodników na całej szerokości, zarzucając naruszenie art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej, wskazany w części II pkt 4 lit. b decyzji, nakaz odtworzenia nawierzchni chodników na całej szerokości, jest niezgodny z przywołanymi przepisami, ponieważ przekracza zakres prac związanych z przywróceniem chodników do poprzedniego stanu użyteczności. Wskazała, że podczas wykonywania prac nie jest wymagana rozbiórka całej szerokości chodnika. Rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie nadzoru instancyjnego organ odwoławczy przywołał treść art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych. Podkreślił, że zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie (art. 40 ust. 15 ww. ustawy), zaś warunki tego przywrócenia powinny być określone w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego, o czym stanowi § 2 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia. Przepis § 2 ust. 3 pkt 1 - 3 tego rozporządzenia wskazuje co określa się w warunkach przywrócenia pasa drogowego: zakres i technologię robót przywracających stan użyteczności, sposób odbioru przedmiotowego odcinka pasa drogowego oraz zasady usuwania usterek i wad technicznych, powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego. Z regulacji tej wynika, że lokalizowanie w pasie drogowym obiektów lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego dopuszczalne jest jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a udzielenie przez zarządcę drogi zezwolenia w tym przedmiocie następuje na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. W ocenie Kolegium, uznaniowy charakter takiej decyzji uprawnia organ do nakładania na inwestora - warunków dodatkowych -innych niż wskazane w art 39 ust. 3a ustawy, a także upoważnia do - modyfikowania zapisów ustawy i przepisów wykonawczych - regulujących kwestie zakładania urządzeń i przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniej użyteczności. Uznaniowe kształtowanie obowiązków inwestora w zakresie obowiązków dotyczących przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniej użyteczności podyktowane jest tym, aby nie zostały naruszone elementy techniczne drogi oraz aby nie przyczyniło się to do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. Nałożony więc na inwestora w części II pkt 4 lit. b decyzji obowiązek odtworzenia nawierzchni chodników na całej szerokości mieści się w granicach uznania administracyjnego bowiem warunek określony w ten sposób powoduje należyte odbudowanie uszkodzonej drogi. W ocenie organu odwoławczego, zarządca zezwalając na zlokalizowanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (co stanowi wyjątek) miał prawo określić warunki, aby pas spełniał standardy techniczne i nie przyczyniał się do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. We wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, powyższej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Dyrektora Zarządu Drogowego dla Powiatu W. i P. z dnia 6 listopada 2012 r. nr [...] zezwalająca na zajęcie pasa drogi zawiera prawidłowe sformułowanie sentencji w zakresie punktu II ppkt 4 lit. b), podczas gdy osnowa decyzji w tym zakresie jest niejasna i nieprecyzyjna albowiem nie wynika z niej jednoznacznie, czy obowiązkiem adresata decyzji jest odtworzenie nawierzchni chodników na całej szerokości chodnika, czy też jedynie na szerokości zajętej i rozebranej przez stronę w celach budowy sieci gazowej [...]; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych, poprzez błędne przyjęcie, iż zarządca drogi w ramach uznania administracyjnego może nałożyć na zajmującego pas drogowy obowiązek odtworzenia nawierzchni chodnika na całej szerokości, podczas gdy zajmujący pas obowiązany jest przywrócić jedynie zajętą część pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności, tj. odtworzyć nawierzchnię chodnika jedynie na tej części, która została przez niego zajęta i rozebrana. W uzasadnieniu skargi podnoszono brak jasnego i precyzyjnego określenia w decyzji obowiązku nałożonego na jej adresata, co czyni ją nieczytelną i niewykonalną. Ponadto, została zakwestionowana wykładnia przepisów prawa dokonana przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle w/w kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 marca 2016 r., która utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Drogowego dla Powiatu W. i P. z dnia 6 listopada 2012 r. udzielającą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej nr [...] (ul. D.), położonej w miejscowości P., gm. P. oraz ustalającą warunki zajęcia. Okoliczności faktyczne sprawy pozostawały poza sporem. Trzeba zauważyć, że ww. decyzja Dyrektora Zarządu Drogowego uwzględniała żądanie strony i udzieliła zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Skarżąca spółka zakwestionowała jedynie część decyzji ustalającej warunki zajęcia pasa drogowego, a mianowicie co do sposobu prowadzenia robót określonego w II pkt 4 lit. a/ rozstrzygnięcia, w którym wskazano że "nawierzchnię chodników należy odtworzyć na całej szerokości". Zdaniem skarżącej, osnowa decyzji w tej części jest niejasna i nieprecyzyjna albowiem w związku z użyciem słowa "odtworzyć" nie wynika z niej jednoznacznie, czy obowiązkiem adresata decyzji jest położenie nawierzchni chodników na całej szerokości chodnika, czy też jedynie na szerokości zajętej i rozebranej w celach budowy sieci gazowej. Ponadto, skarżąca zarzuciła błędne przyjęcie przez organ II instancji, że zarządca drogi w ramach uznania administracyjnego może nałożyć na zajmującego pas drogowy obowiązek odtworzenia nawierzchni chodnika na całej szerokości, gdy jego obowiązek ogranicza się do przywrócenia zajętej jego części do poprzedniego stanu użyteczności, tj. części, która została zajęta i rozebrana. Odmienne stanowisko jest zdaniem skarżącej niezgodne z art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych, gdyż prowadzi do przekroczenia zakresu prac związanych z przywróceniem chodników do poprzedniego stanu użyteczności. Podstawę materialno-prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm. ) zwanej dalej - "ustawą" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1264), w skrócie - "rozporządzenie". Zgodnie z art. 40 ustawy, do zarządcy drogi należy między innymi wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych związanych z takim zajęciem. Z treści art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a wynika, że zakaz lokalizowania w pasie drogowym budowli i urządzeń nie związanych z potrzebami ruchu drogowego, nie znajduje zastosowania w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary i energii elektrycznej. Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy - w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej (zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 tego artykułu lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c ustawy). Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Zgodnie z art. 39 ust. 3a, w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Także zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie wymagane jest m.in. do prowadzenia robót w pasie drogowym (art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 40 ust. 15 ustawy - zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie. Na podstawie delegacji zawartej w art. 40 ust. 16 ustawy, Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa warunki do udzielania zezwoleń na zajmowanie pasa drogowego na cele, o których mowa w ust. 2, mając na względzie bezpieczeństwo użytkowania i ochronę dróg. W oparciu o powyższą delegację zostało wydane ww. rozporządzenie. Jego § 2 ust. 2 pkt 2 stanowi, że - w przypadku zajęcia pasa drogowego w celu prowadzenia robót zezwolenie na zajęcie pasa drogowego powinno określać dodatkowo: warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 - 3 rozporządzenia, w warunkach tych określa się: 1) zakres i technologię robót przywracających stan użyteczności; 2) sposób odbioru przedmiotowego odcinka pasa drogowego; 3) zasady usuwania usterek i wad technicznych, powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego. Inaczej niż wywodzi to w swoim uzasadnieniu organ odwoławczy, w przywołanych powyżej przepisach nie można dopatrywać się "uznaniowości", która uprawniałaby organ do swobodnej odmowy zgody na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń służących m.in. doprowadzaniu gazu (art. 39 ust. 3 ustawy). Organ taki nie może też według swego uznania nakładać na wnioskodawcę (inwestora) obowiązków dodatkowych, innych niż wynikające z cytowanych przepisów prawa. Te zaś przepisy (ustawy i rozporządzenia) konsekwentnie wskazują jedynie na obowiązek przywrócenia pasa drogowego do stanu użyteczności. Taki też cel robót wskazanych w warunkach udzielenia zezwolenia, powinien mieć na uwadze organ określając zakres i technologię tych robót. Z pewnością zgoda na umieszczenie w pasie drogowym elementów infrastruktury technicznej nie powinna być przez zarządcę drogi warunkowana obowiązkiem inwestora do budowy lub rozbudowy drogi lub jej części. Tym samym Sąd orzekający, podziela stanowisko skarżącej spółki, dotyczące niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wykładnia ta niewątpliwie jest wadliwa. Niemniej, samo rozstrzygnięcie organu II instancji, utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji, odpowiada prawu. Tym samym brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy zakwestionowana część decyzji dotyczyła warunków przywrócenia poprzedniego stanu użyteczności nawierzchni chodników. Skarżąca nie negowała samego obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego nawierzchni chodników, ale jego zakres, zarzucając jednocześnie brak precyzji w określeniu nałożonego obowiązku. Zarówno ustawa jak i rozporządzenie nie precyzują na czym polega przywrócenie poprzedniego stanu użyteczności drogi. W związku z tym, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego powinno określać warunki takiego przywrócenia stanu użyteczności, to tym samym zarządca drogi udzielając zezwolenia, musi te warunki samodzielnie określić. Należy zatem postawić pytanie jakimi kryteriami powinien kierować się zarządca, aby nie narazić się na zarzut nałożenia obowiązków zbyt daleko idących. Jak wynika z treści przywołanych przepisów ustawy o drogach publicznych takim kryterium powinien być wzgląd na bezpieczeństwo ruchu drogowego (art. 39 ust. 3 zdanie drugie ustawy). W odniesieniu do chodnika, stanowiącego - zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 4 pkt 6 ustawy - część drogi przeznaczonej do ruchu pieszych, należy mieć na uwadze bezpieczeństwo ruchu pieszego, ewentualnie także bezpieczeństwo ruchu rowerowego (w razie urządzenia na części chodnika ścieżki rowerowej). W tym przypadku bezpieczeństwo gwarantuje i zapewnia między innymi jednolita i równa nawierzchnia chodnika, brak na niej wybrzuszeń, spadków lub różnic w jej poziomach (okoliczności powszechnie znane). Takie też cechy nawierzchni chodnika powinny być zachowane, i to niezależnie od zakresu prowadzonych prac (obejmujących część czy też całość chodnika). Jest też oczywiste, że wyżej wymienione cechy, w tym jednolita i równa nawierzchnia chodnika, przekłada się bezpośrednio na jego użyteczność. Ponadto, co istotne, ustawodawca udzielając na podstawie art. 40 ust. 16 ustawy upoważnienia Radzie Ministrów do określenia w rozporządzeniu warunków niezbędnych do udzielenia zezwoleń na zajmowanie pasa drogowego, wskazał, że unormowania te mają mieć na względzie - bezpieczeństwo użytkowania i ochronę dróg. Przy określaniu warunków przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności, oprócz bezpieczeństwa ruchu drogowego, należy zatem uwzględnić także bezpieczeństwo użytkowania i ochronę dróg; do których odnoszą się też poczynione wyżej uwagi dotyczące cech nawierzchni chodników. Bezpieczeństwo ruchu i bezpieczeństwo użytkowania są niewątpliwie ze sobą ściśle związane. Trzeba podkreślić, że rozporządzenie stanowi, iż w warunkach przywrócenia użyteczności pasa drogowego określa się m.in. zakres i technologie robót. Prawodawca upoważnił zatem zarządcę drogi do określenia zakresu i technologii robót przywracających stan użyteczności. W konsekwencji, jeżeli zarządca określi zakres i technologię robót kierując się względami na bezpieczeństwo ruchu drogowego, bezpieczeństwo użytkowania i ochronę drogi, to wskazane przez niego warunki przywrócenia użyteczności pasa drogowego, mieścić się będą w granicach wyznaczonych przez prawo. Takie rozumienie omawianej regulacji przemawia za uznaniem, że w okolicznościach niniejszej sprawy kwestionowana część rozstrzygnięcia, nie narusza omawianych przepisów prawa. Jedynie bowiem odtworzenie chodnika na całej szerokości może zapewnić trwale jego jednolitą nawierzchnię, a tym samym bezpieczeństwo użytkowników (pieszych i sprzętu oczyszczającego np. ze śniegu) oraz ochronę samego chodnika przed kolejnymi uszkodzeniami. W konsekwencji nie jest też trafny sformułowany przez skarżącego drugi alternatywny zarzut, że użyty w decyzji zarządcy drogi termin "odtworzenie" nawierzchni na całej szerokości, czyni ją nieprecyzyjną. Zdaniem skarżącej termin ten może bowiem sugerować ograniczenie zakresu jej obowiązku jedynie do tej części chodnika, która została rozkopana. Nietrafność powyższego zarzutu skarżącej wynika ze zbyt wąskiego rozumienia słowa "odtworzenie", i odnoszenia go bezpośrednio do nawierzchni chodnika. Tymczasem należy mieć na uwadze potrzebę pełnego przywrócenia użyteczności chodnika, przy uwzględnieniu omówionych wyżej kwestii bezpieczeństwa i ochrony. Odtworzenie nawierzchni jedynie na tej części chodnika, pod którą biegnie instalacja gazowa, nie przywracałoby stanu użyteczności pozostałej części chodnika. Ze względów technologicznych taki ograniczony zakres prac skutkowałby nietrwałością równej nawierzchni. Stąd organ mógł zasadnie posłużyć się terminem "odtworzenie" nawierzchni na całej szerokości chodnika, jako określeniem technologii wymaganej przy przywracaniu stanu jego użyteczności. Zważywszy zaś na okoliczności sprawy, nie było też ryzyka, aby zakres prac wynikających z opisanego sposobu odtworzenia nawierzchni chodnika, mógł być inaczej rozumiany przez organ oraz przez inwestora lub wykonawcę robót. Inaczej niż to sugeruje skarżąca, kwestionowana przez nią decyzja nie zobowiązuje do budowy nowego czy też do rozbudowy istniejącego chodnika. Upatrywanie "dalej idącego" obowiązku jest nieuzasadnione. Jest przy tym oczywiste, że "odtworzenie" powinno skutkować przywróceniem poprzedniego stanu użyteczności, co bezpośrednio przekłada się na wykonywane prace. Brak jest zatem również podstaw do uznania, że tak określony zakres prac wykracza poza granice przywrócenia użyteczności nawierzchni chodnika, a tym samym, że narusza powyżej omówione kryteria wyznaczone prawem (skarżąca tego w toku postępowania nie wykazała). Trzeba też podkreślić, że stanowisko reprezentowane przez skarżącą spółkę nie jest konsekwentne. Zaskarżona bowiem decyzja jest jedną z wielu, które są wydawane w procesie inwestycyjnym, jakim jest budowa gazociągu. Niezależnie od zaskarżonej decyzji, inwestor przed rozpoczęciem robót jest zobowiązany także do uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, inwestor powinien również dokonać uzgodnienia z zarządcą drogi, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia. Powyższe czynności powinny tworzyć spójną całość, gdyż są ze sobą powiązane, i co ważne, odnoszą się również do tych samych elementów procesu inwestycyjnego. Wymagane decyzje skarżąca powinna posiadać przed przystąpieniem do realizacji inwestycji - budowy sieci gazociągowej. Powinny one jednolicie regulować m.in. kwestię odtworzenia nawierzchni chodników. W aktach sprawy znajduje się właśnie jedna z takich decyzji, a mianowicie decyzja Zarządcy Dróg Powiatu P. i W. z dnia 23 grudnia 2011 r. w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie sieci gazu w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] (ul. D.), położonej w miejscowości P., gmina P.. W ust. 3 tego zezwolenia zarządca drogi również nakazał aby "nawierzchnie chodników zostały odtworzone na całej szerokości". Zaskarżona decyzja w zakwestionowanym przez spółkę zakresie jest zatem zgodna z powyższym zezwoleniem, gdyż w ten sam sposób reguluje zakres prac odnoszący się do odtworzenia nawierzchni chodników. Nie można oczekiwać, aby decyzje wydawane w związku z tą samą inwestycją i dotyczące tych samych jej elementów, były odmienne lub sprzeczne. Na marginesie należy zauważyć, że - jak wynika z pisma organu I instancji z dnia 17 grudnia 2012 r., przekazującego odwołanie - prace w pasie drogowym zastały już zakończone, a wykonawca przed odbiorem robót został zobowiązany do uporządkowania terenu poboczy oraz "z uwagi na konieczność rozbiórki chodników odtworzył je, tak aby spełniały swoje funkcje". Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.