III SA/Gd 556/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 6 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 26 stycznia 2015 r. nr [...] Burmistrz Miasta odmówił G. Ś. przyznania zasiłku pielęgnacyjnego przysługującego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 lat życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. G. Ś. (dalej: "strona", "skarżący") odwołał się od ww. decyzji organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 6 maja 2015 r. nr [...], na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a.", stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 26 stycznia 2015 r. została odebrana w dniu 3 lutego 2015 r. Pismo strony z dnia 2 marca 2015 r. – zatytułowane: "prośba" , wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu 6 marca 2015 r. Zostało ono przesłane listem zwykłym w związku z czym koperta została zniszczona. Kolegium zapoznając się z treścią pisma z dnia 2 marca 2015 r. powzięło wątpliwość, czy stanowi ono odwołanie od decyzji z dnia 26 stycznia 2015 r., wobec czego pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. wystąpiło do strony o sprecyzowanie żądania. W związku ze zmianą adresu strony w dniu 20 kwietnia 2015 r. ponownie poproszono o sprecyzowanie żądania. Dnia 30 kwietnia 2015 r. wpłynęła odpowiedź, w której strona wyjaśniła, że pismo z dnia 2 marca 2015 r. stanowi odwołanie od decyzji nr [...]. Organ wskazał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji organu pierwszej instancji termin na wniesienie odwołania wynosił 14 dni od daty jej otrzymania. W myśl art. 57 § 1 k.p.a. początkiem terminu liczonego w dniach jest dzień następny po otrzymaniu decyzji, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni, uważa się za koniec terminu. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni (art. 57 § 4 k.p.a.). W sprawie odwołanie należało wnieść do 16 lutego 2015 r. Z uwagi na fakt, iż koperta uległa zniszczeniu jako datę wniesienia odwołania przyjęło datę pisma z dnia 2 marca 2015 r. Ponieważ odwołanie zostało złożone z przekroczeniem 14 - dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia, niemożliwe było merytoryczne rozpoznanie zawartych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy dodał, że strona nie wniosła o przywrócenie terminu ani nie wskazała żadnych przyczyn, które usprawiedliwiałyby złożenie odwołania po ustawowo określonym terminie. G. Ś. zaskarżył opisane wyżej postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Stwierdził, że postanowienie jest dla niego krzywdzące i wnosił o jego zmianę. W uzasadnieniu wskazał, że obecnie przebywa w Samodzielnym Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w ramach stosowanie środka zabezpieczającego. Twierdził przy tym, że należy mu się zasiłek pielęgnacyjny, gdyż szpital w którym przebywa nie zapewnia całodobowego utrzymania tylko czasowe leczenie. Inne osoby na tym samym oddziale mają przyznane zasiłki pielęgnacyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Sąd mając na uwadze, że do skargi zostało dołączone pismo, w którym skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, przekazał wniosek organowi odwoławczemu celem jego rozpatrzenia. Sąd w związku z powyższym zawiesił postępowanie sądowe, które zostało podjęte po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia z dnia 6 sierpnia 2015 r. nr [...]. Postanowieniem tym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. G. Ś. nie wniósł na to postanowienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej w skrócie "k.p.a.") odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. Stosownie zaś do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność i w rezultacie ostateczność decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy jest zaś zobligowany do zbadania w fazie wstępnej postępowania odwoławczego czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Przyjmuje się przy tym, że uchybienie terminu jest okolicznością w pełni obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu zgodnie z bezwzględnie obowiązującą normą prawną ( art. 134 k.p.a.). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy w żaden sposób od uznania organu odwoławczego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że w toku postępowania administracyjnego organ wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, że odwołanie wniesione zostało w dniu 2 marca 2015 r. Dodać należy, że Kolegium przyjęło za datę wniesienia odwołania datę znajdującą się na odwołaniu, bowiem koperta, w której się ono znajdowało uległa zniszczeniu, co należy uznać za prawidłowe. Nie ulega wątpliwości, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14 -dniowego ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Termin ten upłynął w dniu 17 lutego 2015 r. bowiem decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 3 lutego 2015 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem i wpisem daty odebrania przesyłki ( zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach adm.). Sąd zauważa, że organ omyłkowo stwierdził, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 16 lutego 2015 r., jednak pomyłka ta nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodać należy, że postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. nr [...] organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i wobec niewniesienia skargi na to postanowienie stało się ono prawomocne. Tym samym zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.