III SA/Gd 557/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (spr.), Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Rektora Akademii Ateneum w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2025 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę. A. N. (dalej również jako "strona", "studentka" lub "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Rektora Akademii Ateneum w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] Akademii Ateneum w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2025 r. o skreśleniu skarżącej z listy studentów z powodu niepodjęcia studiów. W skardze podkreślono, że zdaniem skarżącej władze uczelni nie wyciągnęły wystarczających wniosków z uzasadniania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt III SA/Gd 540/22, który uchylił poprzednią decyzję skreślającą A. N. z listy studentów z uwagi na liczne uchybienia proceduralne. Jak wynika z uzasadnienia powołanego przez skarżącą wyroku tutejszego Sądu o sygn. akt III SA/Gd 540/22, A. N. rozpoczęła dwuletnie studia magisterskie na kierunku filologia [...] o specjalności nauczycielskiej w roku 2018 r. Akta tej sprawy, co Sądowi wiadome jest z urzędu, dokumentują, że studentka po ukończeniu 4 semestrów studiów, w październiku 2020 r. poprosiła o przedłużenie terminu do złożenia pracy magisterskiej wskazując, że brakuje jej trzeciego, końcowego rozdziału tej pracy. W związku z tym studentka wystąpiła z wnioskiem o powtarzanie seminarium magisterskiego i taką zgodę na dany semestr otrzymała. Wniosek o powtarzanie seminarium magisterskiego był następnie ponawiany przez studentkę w kolejnych dwóch semestrach, gdzie również otrzymała stosowne zgody. Następnie decyzją z dnia 16 marca 2022 r. Dziekan Wydziału [...] uczelni, ówcześnie noszącej nazwę Ateneum - Akademia Nauk Stosowanych w Gdańsku, skreślił A. N. z listy studentów. Po wniesionym przez studentkę odwołaniu, opisana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Rektora Ateneum - Akademia Nauk Stosowanych w Gdańsku z dnia 5 maja 2022 r. Obie opisane decyzje zostały uchylone na mocy wyroku tutejszego Sądu z dnia 18 maja 2023 r. o sygn. akt III SA/Gd 540/22. W uzasadnieniu wskazanego wyroku podkreślono, że decyzje naruszały przede wszystkim w istotny sposób przepisy prawa procesowego. Zaznaczono, że jak wynika z sentencji decyzji, doszło do skreślenia A. N. z listy studentów na IV semestrze studiów niestacjonarnych II stopnia na Wydziale: [...], kierunku: [...], zakres: [...], nauczycielska, podczas gdy z akt sprawy bezsprzecznie wynika natomiast, że skarżąca była studentką studiów niestacjonarnych II stopnia na Wydziale: [...], kierunku: [...], zakres: [...], a nie [...]. Ponadto w sentencji decyzji nie została wskazana podstawa prawna w oparciu, o którą organy orzekały w sprawie. Podstawy tej nie można było jednoznacznie wywnioskować również z treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, które były niespójne i gdzie w sposób nieuporządkowany i mylący odwoływano się do różnych przesłanek skreślenia z listy studentów, spośród których jedne, jak brak postępów w nauce są fakultatywne, a inne, jak niezłożenie w terminie pracy dyplomowej, są obligatoryjne. Sąd zwrócił także uwagę, że w końcowej części uzasadnienia decyzji Rektora wskazano jeszcze inny powód, dla którego w ocenie Rektora wydanie decyzji przez organ I instancji było obligatoryjne, to jest treść § 33 ust. 2 obowiązującego na uczelni regulaminu. W tym zakresie Sąd wyjaśnił, że stosownie do treści tego zapisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dziekan na wniosek studenta może udzielić zgodę na maksymalnie trzykrotne powtórzenie przedmiotu seminarium dyplomowego, w innym przypadku kierowany jest na powtarzanie ostatniego semestru studiów. Sąd wskazał, że powołany przepis regulaminu nie nakazuje skreślenia z listy studentów, lecz wskazuje na opcję powtarzania ostatniego semestru studiów. W konkluzji opisywanego wyroku, tutejszy Sąd wskazał, że nie można było jednoznacznie stwierdzić, jakie przepisy zostały zastosowane w sprawie i co w istocie legło u podstaw wydania przez organy rozstrzygnięcia o skreśleniu skarżącej z listy studentów - brak postępów w nauce, czy też niezłożenie w terminie pracy dyplomowej. Wskazano, że w sprawie organy naruszyły podstawowe zasady prowadzenia postępowania dowodowego oraz dotyczące właściwego sposobu uzasadniania decyzji. Z uzasadnienia decyzji powinno bowiem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W przypadku rozstrzygnięcia negatywnego dla strony, organ powinien wykazać, że nie mógł inaczej orzec, z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne występujące w danej sprawie. Zaznaczono, że skreślenie z listy studentów jest bardzo daleko idącą i dotkliwą sankcją, dlatego organy mają obowiązek szczegółowo i wnikliwie przeprowadzić postępowanie dowodowe, zebrać wyczerpująco materiał dowodowy, gdzie jeśli po stronie studenta dojdzie do naruszeń obowiązków jakie ma on z uwagi na treści ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub obowiązków nałożonych regulaminem studiów, musi być to przez organy w sposób niebudzący wątpliwości wykazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Ponieważ decyzje tych warunków w żadnym stopniu nie spełniany, jak wskazano, zostały uchylone przez tutejszy Sąd, wyrokiem o sygn. akt III SA/Gd 540/22. Po wydaniu opisanego wyżej wyroku, który stał się prawomocny, A. N. zachowała status studentki Akademii Ateneum w Gdańsku. Następnie, jak wynika z akt niniejszej sprawy, zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Gd 557/25, A. N. wystąpiła w dniu 29 lutego 2024 r. do władz uczelni o udzielenie rocznego urlopu zdrowotnego, wskazując na trudną sytuację osobistą i zdrowotną, w tym kwestie związane z własnym leczeniem i rozstrojem zdrowia, jak i związane z leczeniem swojego dziecka, które przedstawiała też wcześniej na spotkaniu z Rektorem uczelni w dniu 20 lutego 2024 r. Do wniosku dołączono zaświadczenie z poradni zdrowia psychicznego, że A. N. jest pod opieką tej poradni, wymaga regularnego przyjmowania leków, psychoterapii i kontroli w poradni specjalistycznej. Władze uczelni wyraziły zgodę na wnioskowany roczny urlop, o czym powiadomiono studentkę. W aktach sprawy znajduje się pismo skierowane w tym przedmiocie do studentki w dnia 14 marca 2024 r. W piśmie zawarto też informację, że otrzymana zgoda oznacza jednocześnie konieczność wypełnienia przez studentkę określonych obowiązków, to jest powtórzenia semestru IV po powrocie z urlopu i zrealizowania różnic programowych, które wskazano w piśmie. Wyjaśniono, że powtarzając semestr należy chodzić na zajęcia i wywiązać się z zaliczeń przedmiotów realizowanych na tym semestrze, złożyć w terminie prace dyplomową oraz opłacać studia. Urlop zdrowotny został zatem udzielony studentce do lutego 2025 r. Następnie w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 28 stycznia 2025 r. kierowane do studentki przez Rektora, zatytułowane "Powrót na studia po zakończeniu rocznego urlopu zdrowotnego", w którym przypomniano z jaką datą przypadającą w lutym 2025 r. kończy się udzielony studentce roczny urlop zdrowotny. W piśmie poinformowano, że zgodnie z podjętymi decyzjami studentka musi powtarzać cały semestr IV (gdzie pierwsze zajęcia rozpoczynają się w dniu 1 marca 2025 r.), zaliczyć dwie wskazane różnice programowe oraz uregulować płatności studia. Poinformowano studentkę, że po powrocie z urlopu dziekańskiego ma obowiązek zgłosić się po wpis na kolejny semestr. Wyjaśniono w tym zakresie, że zgodnie § 57 ust. 1 tiret drugie Regulaminu Studiów Akademii Ateneum w Gdańsku, następuje skreślenie z listy studentów w przypadku niezłożenia się studenta do wpisu na dany (kolejny) semestr po powrocie z urlopu w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia zajęć na danym semestrze. W piśmie poproszono, aby do dnia 23 lutego 2025 r. studentka poinformowała uczelnię, czy wyraża chęć powrotu na studia. Pismo zostało wysłane tradycyjną drogą pocztową, jak i również poprzez wiadomość e-mail, skierowaną odrębnie do studentki i także na adres kancelarii pełnomocnika strony. W odpowiedzi, pismem datowanym na 23 lutego 2025 r. studentka wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie urlopu zdrowotnego na kolejny rok, wskazując że jej stan zdrowia, a także stan zdrowia jej dziecka oraz trudna sytuacja osobista nie pozwalają jej nadal na powrót na studia. Wskazała, że jest w trakcie odbywania terapii psychologicznej i że w razie potrzeby może przedstawić zaświadczenie lekarskie jeżeli zajdzie taka konieczność, wobec czego prosi o informację, czy ma się umówić do lekarza w celu wystawienia zaświadczenia o stanie zdrowia. Studentka zaznaczyła, że zdobycie tytułu magistra filologii [...] jest dla niej bardzo ważne ale nie jest w pełni sił, aby móc kontynuować naukę. Studentka przesłała opisany wniosek do władz uczelni w dniu 25 lutego 2025, zaznaczając, że jest reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika i dołączając pełnomocnictwo udzielone w 2022 r. Zgoda na przedłużenie urlopu o kolejny rok nie została udzielona przez organy uczelni. W tym zakresie pismem z 3 marca 2025 r. poinformowano studentkę, że aktualnie na kierunku filologia [...], na którym studiuje, nie funkcjonują już na uczelni niższe semestry, do których mogłaby dołączyć po przedłużeniu urlopu. Zaznaczono, że informacje te były już przekazywane na spotkaniu dotyczącym udzielonej wcześniej zgody na roczny urlop zdrowotny. Aktualnie zatem, jedyną grupą na studiach magisterskich jest obecny semestr IV, do którego studentka miała dołączyć po powrocie z urlopu. Dodatkowo takie rozwiązanie wymagałoby uzupełnienia różnic programowych. Mając to na uwadze poinformowano, ze wobec braku możliwości zapewnienia studentce powrotu po kolejnym urlopie do grupy studenckiej na odpowiednim semestrze oraz ze względu na zmiany w programie studiów wskazano że nie ma podstaw do przedłużenia urlopu. W piśmie wskazano końcowo, że uczelnia zaprasza studentkę do wznowienia studiów, gdy pozwoli jej na to stan zdrowia, a kształcenie na poziomie magisterskim zostanie uruchomione. Pismo zostało wysłane tradycyjną drogą pocztową, jak i również poprzez wiadomość e-mail, skierowaną odrębnie do studentki i także na adres kancelarii pełnomocnika strony. W dniu 17 czerwca 2025 r. Dziekan Wydziału [...] Akademii Ateneum w Gdańsku wydał decyzję o skreśleniu A. N. z listy studentów z powodu niepodjęcia studiów niestacjonarnych drugiego stopnia na Wydziale [...] kierunku: [...], zakres: [...], nauczycielska na IV semestrze. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie dokumentacji przebiegu studiów stwierdził, że studentka nie podjęła studiów niestacjonarnych drugiego stopnia w Akademii Ateneum na danym kierunku, wobec czego orzekł jak w sentencji kierując się treścią art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jednolity: Dz.U. 2018 r., poz. 1669, dalej w skrócie jako "p.s.w.n.") i § 57 Regulaminu studiów Akademii Ateneum w Gdańsku zmienionego przez Senat Uczelni w dniu 25 czerwca 2024 r. (dalej również jako "Regulamin studiów"). W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 108 ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym studenta skreśla się z listy studentów w przypadku niepodjęcia studiów w zw. z § 57 Regulaminu studiów, który doprecyzowuje, że za niepodjęcie studiów poza niezłożeniem ślubowania, uznaje się również niezgłoszenie się studenta do wpisu na dany (kolejny) semestr po powrocie z urlopu dziekańskiego w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia zajęć w danym semestrze. A. N. odwołała się od tej decyzji, wskazując, że jest krzywdząca i niesłuszna, narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej w skrócie jako "k.p.a.") oraz przepisy prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 1 pkt 1 i 3 p.s.w.n. W ocenie odwołującej się działanie organu było nieuprawnione, ponieważ skreślił studentkę z powodu niepodjęcia studiów na IV semestrze, chociaż ukończyła i zaliczyła wszystkie obowiązkowe przedmioty na semestrze IV studiów, a jedynie ma do dokończenia napisanie pracy magisterskiej. Odwołująca się podkreśliła swój zły stan zdrowia, który ma wpływ na przebieg jej studiów. Wskazała że od lat jest w trudnej sytuacji z tego powodu, a także wychowuje samotnie niepełnosprawne dziecko. Nie czuje się na siłach, aby kontynuować pisanie pracy ze względu na chorobę. Urlop roczny okazał się niewystarczający i dlatego wystąpiła o jego przedłużenie. Wskazując na § 40 ust. 5 i 7 Regulaminu studiów, A. N. podkreśliła, że ma prawo do odbycia dwuletniego urlopu zdrowotnego, które powinien być jej udzielony. Nie można bowiem wymagać od osoby zmagającej się z chorobą, aby podejmowała na nowo naukę na IV semestrze oraz ponosiła z tego kolejne duże koszty, kiedy nie pozwala na to i stan zdrowia i nie istnieją ku temu merytoryczne przesłanki. Z tych względów, w ocenie strony, nie podjęto kroków do wyjaśniania stanu faktycznego, nie zebrano i nie rozpatrzono w stopniu tego wymagającym materiału dowodowego w sprawie, gdzie A. N. podkreśla, że napisała już dwa rozdziały pracy magisterskiej i wyraża chęć jej dokończenia. Natomiast działanie uczelni powoduje, a nie będzie mogła posługiwać się tytułem magistra, ani podjąć studiów na innej uczelni, ponieważ żadna inna nie oferuje studiów niestacjonarnych na takim kierunku Po rozpatrzeniu odwołania, Rektor Akademii Ateneum w Gdańsku decyzją z dnia 7 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o skreśleniu strony z listy studentów, jako prawidłową. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 29 lutego 2024 r. studentka wniosła o przyznanie rocznego urlopu zdrowotnego, który został jej udzielony i obowiązywał do dnia 16 lutego 2025 r. Pismem z dnia 28 stycznia 2025 r. Rektor przypomniał stronie o terminie upływu urlopu oraz warunkach powrotu na semestr IV. Wymagania te obejmowały: zgłoszenie woli powrotu do dnia 31 marca 2025 r. przez zgłoszenie się do wpisu na kolejny semestr, który miał być powtórzony, uzupełnienie dwóch różnic programowych, opłacenie studiów. Dnia 23 lutego 2025 r. strona złożyła wniosek o przedłużenie urlopu, który nie został uwzględniony z powodu braku organizacyjnych możliwości powrotu w późniejszym terminie. Nie funkcjonował bowiem niższy semestr, do którego strona mogłaby dołączyć po upływie kolejnego roku. Organ pierwszej instancji ustalił, że studentka nie zgłosiła się po wpis do 31 marca 2025 r., tj. w terminie 30 dni od rozpoczęcia zajęć i w związku z tym wydał decyzję o skreśleniu jej z listy studentów. Spełnione zostały bowiem przesłanki wynikające z § 57 Regulaminu studiów, zgodnie z którym dziekan skreśla studenta z listy studentów w przypadku niepodjęcia studiów, przez które rozumie się: niezgłoszenie się studenta do wpisu na dany (kolejny) semestr po powrocie z urlopu dziekańskiego w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia zajęć w danym semestrze. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że ustalenia faktyczne w sprawie poczyniono na podstawie przebiegu studiów strony, dokumentów i przedłożonych przez nią pism. Cały materiał dowodowy został oceniony w kontekście obowiązujących przepisów prawa oraz wewnętrznych regulacji uczelni. Okoliczność, że dziekan nie uwzględnił prośby o kolejne przedłużenie urlopu zdrowotnego, nie może być kwalifikowana jako błąd faktyczny, ani naruszenie prawa materialnego. Decyzja ta została oparta na realiach organizacyjnych i prawnych - przede wszystkim na tym, że w momencie rozpoznania wniosku nie istniała już grupa semestru IV, do której strona mogłaby zostać przypisana w przyszłości po kolejnym urlopie. Ponadto, istotne zmiany w programie kształcenia na kierunku [...] uniemożliwiały przywrócenie studentki do toku studiów bez konieczności uzupełnienia istotnych różnic programowych, co czyniło kontynuację studiów w istniejącej strukturze organizacyjnej niewykonalną. Tym samym decyzja o odmowie przedłużenia urlopu nie wynikała z dowolnej oceny sytuacji, lecz z braku podstaw do zapewnienia warunków, w jakich studentka mogłaby realnie kontynuować naukę. Organ wskazał, że nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż strona została jednoznacznie poinformowana pismem z dnia 28 stycznia 2025 r. o terminie zakończenia okresu urlopu zdrowotnego, warunkach ewentualnego powrotu do procesu kształcenia oraz obowiązku udzielenia odpowiedzi zgodnie z terminem określonym w § 57 Regulaminu studiów, czy zamierza kontynuować studia od semestru letniego. Informacja ta zawierała jasne wskazania organizacyjne (w tym obowiązek zaliczenia różnic programowych oraz uregulowania należności), a także wyznaczony termin na reakcję. Strona odpowiedziała, składając wniosek o przedłużenie urlopu - tym samym miała rzeczywistą i w pełni wykorzystaną możliwość wypowiedzenia się w sprawie. Organ uczelni nie był zatem zobowiązany do podejmowania dodatkowych działań w celu pozyskiwania dalszego stanowiska strony, skoro to zostało wyraźnie wyrażone w jej własnym piśmie. Zaznaczono, że strona była informowana przez organ o stanie sprawy, w szczególności o zbliżającym się zakończeniu okresu urlopu zdrowotnego, warunkach wznowienia studiów oraz konsekwencjach braku zgłoszenia się po wpis na semestr letni. Pomimo trudnej sytuacji osobistej i zdrowotnej, która została uwzględniona już wcześniej poprzez przyznanie urlopu zdrowotnego, dalsze zawieszenie obowiązków studenckich nie było możliwe z przyczyn obiektywnych - organizacyjnych i programowych. Organ odwoławczy omówił w uzasadnieniu treść art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który przewiduje, że studenta skreśla się z listy studentów w przypadku niepodjęcia studiów. Pojęcie niepodjęcia studiów ani w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, ani obecnie, nie doczekało się ustawowego zdefiniowania. Do właściwego zrozumienia instytucji niepodjęcia studiów konieczne wydaje się określenie katalogu czynności, które student musi podjąć, aby można uznać, że dokonał podjęcia studiów. A contrario zrozumienie istoty instytucji niepodjęcia studiów stanie się możliwe, gdy określone zostaną czynności, których niepodjęcie przez studenta może zostać uznane za niepodjęcie studiów. Systemowe określenie takiego katalogu nie jest możliwe z powodu autonomii, jaką ustawodawca pozostawił uczelniom w zakresie tworzenia norm prawa wewnątrzzakładowego oraz tworzenia programów studiów. Innymi słowy, to, jaki katalog czynności student musi podjąć, aby studia zostały uznane za podjęte, wynika bezpośrednio z obowiązków wynikających z prawa wewnątrzzakładowego uczelni (w szczególności regulaminu studiów), jak również treści programu studiów danego kierunku studiów. Organ zaznaczył, odwołując się do komentarza do ustawy p.s.w.n., że z podjęciem studiów nie mamy do czynienia tylko tuż po przyjęciu na nie, ale także po powrocie studenta z urlopu, dlatego powyższe uwagi pozostają aktualne także wobec studenta powracającego z takiego urlopu. (vide: Paweł Dańczak, komentarz do art. 108 [w:] Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz, red. Michał Jakubowski, wyd. 1, Warszawa 2023.).Tak też skonstruowany został przepis § 57 Regulaminu studiów, który stanowi, że studenta skreśla z listy studentów w przypadku niepodjęcia studiów, rozumianego jako niezgłoszenie się po zakończeniu urlopu dziekańskiego do wpisu na kolejny semestr w terminie 30 dni od rozpoczęcia zajęć. Termin ten - w semestrze letnim 2024/2025 - upłynął w dniu 31 marca 2025 r. Zaznaczono, że z akt sprawy wynika, że strona nie zgłosiła się w wymaganym terminie do wpisu, nie złożyła deklaracji kontynuacji studiów, nie uregulowała opłaty za semestr, nie podjęła także działań mających na celu realizację wymaganych różnic programowych. Zamiast tego - w dniu 23 lutego 2025 r. - złożyła kolejny wniosek o przedłużenie urlopu, który nie mógł już jednak zostać uwzględniony z przyczyn organizacyjnych i programowych. W efekcie, z punktu widzenia obowiązujących przepisów spełnione zostały przesłanki skreślenia z listy studentów z tytułu braku zgłoszenia się po zakończeniu urlopu do wpisu na semestr. Organ odwoławczy wyraził zrozumienie dla trudności zdrowotnych strony, ale jednocześnie zaznaczył, że w odpowiedzi na pierwszy wniosek z dnia 29 lutego 2024 r., organ przychylił się do prośby o urlop zdrowotny, uznając za zasadne czasowe zawieszenie obowiązków wynikających ze statusu studenta. Zgodnie z obowiązującym regulaminem studiów, skorzystanie z urlopu dziekańskiego nie stanowi przeszkody do skreślenia z listy studentów, jeżeli student po zakończonym urlopie nie zgłosi się po wpis na semestr w wymaganym terminie 30 dni, co w tej sprawie miało miejsce. A. N., działając przez pełnomocnika, zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1/ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy polegające na nieodpowiednim ustosunkowaniu się do partykularnych okoliczności wskazanych przez stronę, w których strona podnosiła ciężką chorobę dziecka oraz jej swoją sytuację osobistą, a w następstwie tych zdarzeń jej sytuację zdrowotną, w której się znajduje oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego; 2/ art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania polegające na nadzwyczaj skrótowym uzasadnieniu decyzji oraz nienależyte sporządzenie uzasadnienia decyzji, a w szczególności niewskazanie dowodów, na których oparł się organ; 3/ art. 10 k.p.a. bowiem stronie nie umożliwiono czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie miała wiedzy, że zostanie skreślona z listy studentów; 4/ art. 108 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i skreślenie skarżącej z listy studentów pomimo braku podstaw ku temu i brak należytego uzasadnienia tej decyzji; 5/ naruszenie oraz wadliwe zastosowanie przepisów Regulaminu studiów, poprzez niezastosowanie przepisu § 40 tegoż regulaminu, który odnosi się do sytuacji studentki, a mianowicie nieudzielenie stronie urlopu zdrowotnego na okres dwóch lat na podstawie § 40 Regulaminu studiów. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podkreśliła nie powinna zostać skreślona z listy studentów, ponieważ zrealizowała cztery wymagane semestry studiów i obowiązujące na nich podmioty, osiąga ponadprzeciętne wyniki w nauce, obyła praktyki i spełniła warunki programowe oraz od kilku lat leczy się w poradni zdrowia psychicznego, a jej stan zdrowia wymaga stałego przyjmowania leków oraz psychoterapii. W związku z tą trudną sytuacją, złożyła więc wniosek o udzielenie rocznego urlopu zdrowotnego, a następnie ze względu na dalsze leczenie złożyła wniosek o jego przedłużenie. Natomiast w odpowiedzi nie przedłużono jej urlopu zdrowotnego, powołując się na brak możliwości zapewnienia jej takiego powrotu na studia ze względu na brak możliwości organizacyjnych uczelni. Jednocześnie odnosząc się do wniosku skarżącej o przedłużenie urlopu, nie zaproponowano skarżącej żadnego innego rozwiązania. Zaproszono ją również do powrotu na uczelnię, kiedy pozwoli na to stan zdrowia, nie informując jej, że niedługo po tym "zaproszeniu" zostanie skreślona z listy studentów (ponownie wyrzucona z uczelni) za rzekome niepodjęcie studiów. Podkreśliła, że do zakończenia studiów pozostało jej tylko dokończenie pracy magisterskiej i obrona. Brak złożenia pracy i jej obrona nie może być zaś utożsamiany z niepodjęciem studiów. Zdaniem skarżącej organ nie miał więc postaw do skreślenia jej z listy studentów i organ błędnie zastosował podstawę prawną. W przekonaniu skarżącej władze uczelni przed skreśleniem jej z listy studentów powinny wyznaczyć spotkanie i umożliwić jej czynne zapoznanie się ze stanowiskiem uczelni oraz wysłuchać skarżącą, a nie skreślać ją z listy studentów - wiedząc, że jej stan zdrowia nie jest dobry i wiedząc o tym, że bardzo zależy jej na tytule magistra Organy mogłyby też np. zaproponować studentce indywidualny tok studiów, aby dokończyła pisanie pracy magisterskiej, ale tego nie zrobiły. Dla skarżącej niezrozumiałe jest skreślenie jej z listy studentów z powodu niepodjęcia studiów na IV semestrze, ponieważ uznaje, że już zaliczyła IV semestr, a władze uczelni znają jej sytuację osobistą, to jest, że wychowuje samotnie niepełnosprawne dziecko i wiedzą ponadto, że zawodowo jest związana z językiem [...] jako znana tłumaczka języka [...]. Pomimo tego, organy nie umożliwiły jej przedłużenia urlopu w celu wyzdrowienia, co umożliwiłoby napisanie pracy magisterskiej i uzyskanie tytułu. Skarżąca podkreśliła, że nie można wymagać od osoby zmagającej się z chorobą, aby podejmowała naukę wbrew zaleceniom lekarza. W ocenie skarżącej organy uczelni nie miały prawa odmówić jej urlopu, ponieważ zgodnie z Regulaminem studiów ma prawo do odbycia dwuletniego urlopu zdrowotnego, a uczelnia nie ma też prawa odmówić urlopu studentce będącej rodzicem. Z tych względów skarżąca uznaje decyzje za krzywdzące, ponieważ pomimo tego, że studiowała przez dwa lata i napisała dwa rozdziały pracy magisterskiej i bardzo chce skończyć studia, to z winy działań organów, nie będzie mogła posługiwać się tytułem magistra, ani też nie będzie miała możliwości podjęcia studiów na innej uczelni, ponieważ żadna nie posiada w swojej ofercie studiów niestacjonarnych na takim kierunku. Skoro zaś wykonuje pracę tłumacza języka [...] i jest znanym i cenionym tłumaczem, to brak tytułu magistra filologii [...] naraża ją na utratę zarobków i inne niedogodności W przekonaniu skarżącej, władze uczelni nie wyciągnęły wystarczających wniosków z uzasadnienia wyroku Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który uchylił poprzednią decyzję skreślającą ją z listy studentów podkreślając liczne uchybienia proceduralne (sygn. akt III SA/Gd 540/22). W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii Ateneum wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi, oceniając, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności zwrócił uwagę, że sprawa została dokładnie wyjaśniona, a uzasadnienie decyzji organu odwoławczego odpowiada wymogom prawnym. Z korespondencji prowadzonej ze skarżącą jednoznacznie wynika, że była ona wprost poinformowana i w pełni świadoma obowiązku powtarzania całego IV semestru po zakończeniu urlopu dziekańskiego. Studentka nie tylko otrzymała takie informacje, ale i szczegółowe instrukcje od uczelni, jakie warunki będzie musiała spełnić po powrocie z urlopu dziekańskiego. Otrzymując zgodę i wskazane warunki nie kwestionowała ich i nie zgłaszała do nich ówcześnie żadnych zastrzeżeń. W ocenie organu było to jednoznaczne z tym, że studentka zgadza się i rozumie warunki powrotu na studia po zakończonym urlopie dziekańskim. Organ pokreślił, że twierdzenia skargi, aby skarżąca była zobowiązana po powrocie z urlopu jedynie do złożenia pracy magisterskiej i jej obrony są nieuprawnione w świetle Regulaminu studiów. Podkreślono, że organ nie ma obowiązku przedłużenia urlopu do 2 lat, co nastąpić może jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Nie miał też obowiązku przyznać przedłużenia urlopu z tego względu, że skarżąca jest rodzicem. Wskazano, że przepisy Regulaminu studiów dotyczące tej kwestii muszą być czytane całościowo. Dalej wskazano, że skarżąca do wniosku o przedłużenie urlopu nie załączyła aktualnego zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego fakty, na które się powoływała. Natomiast z zaświadczenia dołączonego do skargi nie wynika żadna nowa okoliczność – studentka pozostaje pod kontrolą poradni zdrowia psychicznego, wymaga przyjmowania leków i wparcia psychologicznego. Oceniając każdy przypadek Akademia Ateneum stosuje zaś kryteria obiektywne – bierze pod uwagę indywidualną sytuację studenta, ale i zgodność z programem kształcenia, czy brak zakłóceń w procesie dydaktycznym. Umożliwia to uczelni zarządzenie zasobami, przy jednoczesnym poszanowaniu zarówno interesu studenta, jak i dobra całej wspólnoty akademickiej. Organ dodał też końcowo, że skarżąca nie występowała o indywidualną organizację studiów, a zgodnie z Regulaminem studiów możliwe jest to jedynie na jej wniosek. Organ wyjaśnił też, że w piśmie w którym poinformowano o braku zgody na przedłużenie urlopu, wyraźnie wskazał skarżącej, że jej powrót na uczelnię w przyszłości, będzie możliwy w ramach instytucji wznowienia studiów, którą przewiduje Regulamin studiów. Zgodnie bowiem z § 39 ust. 3 Regulaminu studiów, wznowienie studiów uważa się za kontynuację studiów, co umożliwia powrót na uczelnię w takim trybie. Dodatkowo poinformowano, że zgodnie § 39 ust. 4 i 6 tego regulaminu, podanie o wznowienie studiów winno być złożone nie później niż po upływie 5 lat od daty uprawomocnienia się decyzji o skreśleniu z listy studentów, a w wyjątkowych przypadkach dziekan może wyrazić na wznowienie studiów po tym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane wyżej kryteria, Sąd stwierdził, że złożona skarga nie podlega uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej eliminację z porządku prawnego. Strona skarżąca przedmiotem oceny Sądu uczyniła decyzję Rektora Akademii Ateneum w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] Akademii Ateneum w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2025 r. o skreśleniu skarżącej z listy studentów z powodu niepodjęcia studiów. Na wstępie podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, jakie przepisy były przyjętą przez organy podstawą prawną wydanych wobec skarżącej, wyżej opisanych decyzji o skreśleniu z listy studentów Akademii Ateneum. Podstawę prawną wydania zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (powoływanej w uzasadnieniu również jako "p.s.w.n."), zgodnie z którym studenta skreśla się z listy studentów w przypadku niepodjęcia studiów. Stosownie do art. 108 ust. 1 pkt 3 tej ustawy skreślenia z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 9 ust. 2 p.s.w.n. uczelnia wyższa jest autonomiczna na zasadach określonych w ustawie. Wyrazem tej autonomii jest przepis art. 75 ust. 1 p.p.s.a., który wskazuje, że organizację studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów, który obowiązuje na danej uczelni. Zawarty w art. 108 ust. 1 p.s.w.n. katalog przesłanek, odnoszący się do obligatoryjnych przesłanek skreślania studenta z listy studentów, został prawidłowo ujęty również w Regulaminie studiów obowiązującym w Akademii Ateneum. Odpowiednikiem art. 108 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. jest § 57 ust. 1 Regulaminu studiów tej uczelni stanowiący, że dziekan skreśla studenta z listy studentów w przypadku niepodjęcia studiów. W ramach autonomii władztwa uczelni w przepisie § 57 ust. 1 Regulaminu studiów doprecyzowano jednocześnie, że przez niepodjęcie studiów rozumie się: - niezłożenie ślubowania w terminie 30 dni od daty rozpoczęcia studiów, na które student został przyjęty; - niezgłoszenie się studenta do wpisu na dany (kolejny) semestr po powrocie z urlopu dziekańskiego w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia zajęć w danym semestrze. W ocenie Sądu ww. § 57 ust. 1 tiret drugie Regulaminu studiów stanowi doprecyzowanie art. 108 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. dokonane przez władze uczelni w sposób uwzględniający istotę wskazanej regulacji ustawowej i mieszczące się w jej zakresie. Brak wpisania się - po dłuższej przerwie wynikającej z urlopu dziekańskiego - na dany (kolejny) semestr studiów, jest wyrazem braku woli studenta do kontynuacji studiów zgodnie z obowiązującym na danej uczelni tokiem i obowiązkami wynikającymi z indywidualnej sytuacji danego studenta, kształtowanej przepisami prawa regulaminu na uczelni. Zasady te kształtowane są m.in. przez przepis § 40 ust. 11 Regulaminu studiów obowiązujący w Akademii Ateneum, zgodnie z którym student, który wraca po urlopie, jest obowiązany do uzupełniania powstałych w czasie urlopu zaległości wynikających z różnych programów studiów, w tym planów studiów. W indywidualnej sytuacji strony skarżącej znaczenia miał też § 33 ust. 1 Regulaminu studiów, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przepadkach dziekan na wniosek studenta może udzielić zgody na maksymalnie trzykrotne powtórzenie przedmiotu seminarium dyplomowego, w innym przypadku kierowany jest na powtarzanie właściwego semestru studiów wynikającego z aktualnego planu studiów. Również w tym przypadku, wyraźnie zaznaczono w § 33 ust. 2 Regulaminu studiów, że student powtarzający semestr jest zobowiązany do uzupełnienia zaległości wynikających z różnych programów studiów, w tym planów studiów. Dla zrozumienia indywidualnej sytuacji skarżącej - która deklarując w 2020 r., że pozostał jej do napisania trzeci rozdział pracy magisterskiej, wskazanej pracy jak dotąd nie dokończyła, znacznie miał także § 44 ust. 3 Regulaminu studiów, który dopuszcza, aby studenta, który nie złożył pracy magisterskiej w terminie, zamiast skreślać z listy studentów z tego powodu, to skierować na powtarzanie ostatniego semestru studiów. Powyższe rozważania zostały poczynione wyłącznie dla wykazania, że wskazywane przez organy uczelni w pismach informacyjnych obowiązki skarżącej, jakie wiązały się z powrotem na studia po urlopie dziekańskim, miały oparcie w Regulaminie studiów. Informacje o konieczności powtarzania semestru IV zgodnie z decyzją dziekana i Informacje o różnicach programowych koniecznych do uzupełnienia, były skarżącej przedstawione zarówno w 2024 r. i przypomniane w 2025 r. przed końcem urlopu dziekańskiego (pismo z dnia 14 marca 2024 r. oraz pismo z dnia 28 stycznia 2025 r.) Rozważania te zostały poczynione również dla wskazania, że wbrew ocenie strony skarżącej, to nie brak złożenia pracy dyplomowej i jej obrony były przez organy utożsamione z "niepodjęciem studiów". Niepodjęciem studiów w przypadku strony skarżącej było bowiem wypełnienie przesłanki braku zgłoszenia się po urlopie dziekańskim po wpis na dany – w tym przypadku IV semestr (który skarżąca miała powtarzać) - w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia się zajęć w tym semestrze. Ponieważ jak poinformowano skarżącą, w roku akademickim 2024/2025 zajęcia w semestrze letnim rozpoczynały się z dniem 1 marca 2025 r., skarżąca powinna zgodnie z Regulaminem studiów do dnia 31 marca 2025 r. zgłosić się po wpis na ten semestr, aby uniknąć skreślenia z listy studentów. Takiego zgłoszenia skarżąca niewątpliwie nie dokonała. Ponieważ niepodjęcie studiów jest przesłanką o charakterze obligatoryjnym, stwierdzenie powyższych okoliczności obligowało organy do skreślenia skarżącej z listy studentów w oparciu o art. 108 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. w zw. z § 57 Regulaminu studiów i działanie to pozostaje zgodne z prawem materialnym. Sąd nie stwierdził jednocześnie, aby ustalając wystąpienie tej przesłanki organy uchybiły obowiązkom z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wobec kolejnych pism informacyjnych, które skarżąca otrzymała przed jej skreśleniem z listy studentów, jak i wobec treści Regulaminu studiów, który każdy student ma obowiązek znać, trudno też przyjąć, aby nie zaistniały podstawy do skreślenia, czy też, aby skarżąca nie wiedziała, iż takie skreślenie jej grozi. W piśmie z dnia 28 stycznia 2025 r. Rektor przypomniał studentce, że zgodnie z podjętymi decyzjami jej obowiązkiem jest powtórzenie semestru IV (gdzie pierwsze zajęcia rozpoczynają się w dniu 1 marca 2025 r.) i zaliczenie dwóch wskazanych różnic programowych. Poinformowano też studentkę, że po powrocie z urlopu dziekańskiego ma obowiązek zgłosić się po wpis na kolejny semestr. Wskazano też w tym zakresie na konsekwencje niedopełnienie tego obowiązku. W piśmie zawarto pouczenie, że zgodnie z § 57 ust. 1 tiret drugie Regulaminu studiów, brak wypełnienia obowiązku zgłoszenia się po urlopie po wpis, jest niezgłoszeniem się na studia i powoduje skreślenie z listy studentów. Skarżąca nie zgłosiła się jednak po wpis, ani też nie rozpoczęła realizacji obowiązków. Podkreślenia wymaga, że okoliczność wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o przedłużenie urlopu dziekańskiego na kolejny rok nie zmieniał jej sytuacji, ponieważ takiej zgody nie otrzymała. Wniosek z dnia 23 lutego 2025 r. (złożony 25 lutego 2025 r. przez stronę) dotyczący przedłużenia urlopu o kolejny rok, został rozparzony negatywnie. O braku tej zgody poinformowano skarżącą pismem z dnia 3 marca 2025 r. podając powody, dla których organ uczelni zdecydował, że nie może przychylić się do wniosku. Wyjaśniono, że aktualnie na kierunku filologia [...], na którym studiowała skarżąca, nie funkcjonowały już na uczelni niższe semestry, do których mogłaby dołączyć po przedłużeniu urlopu. Zaznaczono też, że informacje te były już przekazywane studentce na spotkaniu dotyczącym udzielonej wcześniej zgody na roczny urlop dziekański. W tym czasie bowiem, jedyną grupą na studiach magisterskich była grupa realizująca semestr IV, do którego studentka miała dołączyć po powrocie z urlopu w 2025 r. Uwzględniając zapisy Regulaminu studiów i pouczenie w poprzednim piśmie z dnia 28 stycznia 2025 r., otrzymując informację o odmowie przedłużenia urlopu dziekańskiego zawartą w piśmie z dnia 3 marca 2025 r., skarżąca powinna mieć świadomość, że jeżeli do 31 marca 2025 r. nie zgłosi się po wpis na rozpoczęty semestr, zostanie skreślona z listy studentów. Oba wskazane pisma, to jest pismo z dnia 28 stycznia 2025 r., jak i pismo z dnia 3 marca 2025 r., zostały niewątpliwie doręczone skarżącej, a dodatkowo także reprezentującemu skarżącą profesjonalnemu pełnomocnikowi. W tych okolicznościach nie można też czynić organowi zarzutu, że w piśmie z dnia 3 marca 2025 r. wskazał stronie, że jeżeli taka będzie wola studentki, to gdy poczuje się zdrowotnie lepiej i jednocześnie na uczelni będzie się też wtedy odbywało na kierunku kształcenie na poziomie magisterskim, będzie mogła się ubiegać o wznowienie studiów, czyli ich kontynuację. Wznowienie studiów jest instytucją uregulowaną w Regulaminie studiów. Informacja taka tym bardziej nie pozwala przyjęcie, że skarżąca nie spodziewała się, że będzie skreślona z listy studentów. Powyższa informacja stanowiła odniesienie się wprost do argumentacji strony, że nie czuje się zdrowotnie na siłach kontynuować aktualnie studiów i jednocześnie do argumentacji organu, z jakich powodów organizacyjnych nie może skarżącej udzielić drugiego roku urlopu, który skończyłby się w roku akademickim, na którym nie będzie adekwatnego dla studentki rocznika. Z uwagi na treść ww. pism strona mogła się zatem zapoznać ze stanowiskiem organu w sprawie, który wskazał jej, jakie będą konsekwencje niezgłoszenia się po wpis na semestr IV w roku akademickim 2024/2025. Pomimo tego strona pozostawała bierna i nie odniosła się w żaden sposób do stanowiska organu. Nie wystosowała też dalszych pism do uczelni, również po uzyskaniu odmowy przedłużenia urlopu dziekańskiego. Pism takich nie złożył też reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik. Strona nie odniosła się zatem w żaden sposób do sytuacji braku zgody na przedłużenie urlopu dziekańskiego, pomimo, że znała stanowisko organu, to jest, że nie jest to możliwe ponieważ brak jest niższego rocznika studiów, na który studentka mogłaby wrócić gdyby przedłużono urlop dziekański o kolejny drugi rok. Z tych względów Sąd stwierdził, że uchybienie art. 10 k.p.a., wyrażające się w braku oficjalnego zawiadomienia strony o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, nie miało istotnego wpływu na wynik tej sprawy. Szczególnie, że strona skarżąca też nie kwestionuje, że nie otrzymała zgody na kolejny rok urlopu dziekańskiego oraz że nie zgłosiła się pomimo tego po wpis na kolejny semestr, aby kontynuować studia. Dalej wskazać należy, że decyzje dotyczące urlopów dziekańskich, podlegają weryfikacji w trybie określonym w regulaminie studiów, jeżeli został w tym zakresie przewidziany. Są to akty o charakterze wewnętrznym, związane z wykonywaniem autonomicznej władzy uczelni. Nie wymagają wydania decyzji administracyjnej. W ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, ustawodawca przyznając organom uczelni możliwość uregulowania organizacji uczelni i toku studiów, nie poddał kontroli sądów administracyjnych wszystkich rozstrzygnięć podejmowanych przez organy uczelni. W ustawie wskazano wyraźnie przypadki, w których wydawane są decyzje administracyjne i nie znajduje się w wśród nich udzielanie urlopu dziekańskiego lub jego odmowa. W tej sprawie Sąd ocenił, że decyzja wewnętrzna o odmowie udzielenia urlopu dziekańskiego na kolejny rok nie miała też bezpośredniego i decydującego wpływu na wydanie decyzji o skreśleniu skarżącej z listy studentów. Decyzja o skreśleniu z listy studentów była wydana jako bezpośredni skutek niezgłoszenia się skarżącej po wpis na dany semestr. Powodem niezgłoszenia się skarżącej po wpis semestr nie była zaś decyzja o odmowie udzielenia urlopu dziekańskiego na kolejny rok, która nie blokowała działań skarżącej w tym zakresie. Mając na uwadze argumentację odwołania, w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jednak szczegółowo ponownie wyjaśnił stronie, z jakich względów nie mógł uwzględnić jej wniosku o udzielenie urlopu dziekańskiego na kolejny rok. Powody te były już też wskazane przy odmowie udzielenia zgody, co w aktach sprawy dokumentuje pismo z dnia 3 marca 2025 r. W zaskarżonej decyzji prawidłowo w tym zakresie wskazano, że odmowa udzielenia urlopu dziekańskiego, nie jest ani błędem proceduralnym, skutkującym błędnym ustaleniem faktycznym w rozumieniu k.p.a., ani naruszeniem administracyjnego prawa materialnego. Decyzja ta opiera się bowiem o wewnętrzne regulacje uczelni, gdzie też, co do zasady, przewiduje się, że organ uczelni może udzielić urlopu, ale nie ma takiego obowiązku. Niezależenie od tego, czy wnioskodawczyni wywiązała się z obowiązku wykazania, że w jej przypadku zachodzi szczególna sytuacja przemawiającą za uwzględnieniem wniosku z 2025 r., organ był uprawniony do rozważania także własnych możliwości organizacyjnych, które były ograniczone. W tym zakresie wyjaśniono, że odmowa przedłużenia urlopu nie wynikała z dowolnej oceny sytuacji, lecz z braku podstaw do zapewnienia warunków, w jakich studentka mogłaby realnie kontynuować naukę na zasadach jakie zostały uzgodnione i obowiązywały zgodnie z zapisami Regulaminu studiów. Realizując obowiązki wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. w tej sprawie szczegółowo wyjaśniono stronie, że jej żądanie nie mogło być uwzględnione, przede wszystkim z uwagi na brak możliwości organizacyjnych, aby zapewnić powrót na studia, tak aby skarżąca uzupełniła różnice programowe i powtórzyła IV semestr. O konieczności wypełnienia wskazanych obowiązków po zakończeniu urlopu dziekańskiego, skarżąca była informowana. Obowiązki te, znajdują też, jak wskazano na wstępie, podstawę w Regulaminie studiów. W szczególności w tym zakresie ma znaczenie, w ocenie Sądu, powołany wyżej § 44 ust. 3 Regulaminu studiów, który stanowi, że student, który nie złożył pracy magisterskiej w terminie jest kierowany na powtórzenie ostatniego semestru studiów. Argumentacja skargi, że urlop powinien być udzielony, ponieważ skarżąca jest rodzicem, nie był podnoszony w toku postępowania administracyjnego. W tym zakresie prawidłowo wskazano w odpowiedzi na skargę, że wniosek skarżącej nie ma oparcia w przepisach ustawy p.s.w.n., której rozwiązania odzwierciedla Regulamin studiów. Obowiązek udzielenia urlopu dotyczy bowiem, poza urlopem dla studentek w ciąży, rodziców tylko małych dzieci, którzy składają wniosek o urlop w ciągu roku od urodzenia dziecka, o czym stanowi art. 85 ust. 3 i 4 p.s.w.n. Jak wynika z akt sprawy, przypadek ten nie dotyczy skarżącej, która wskazuje, że od wielu lat organy mają wiedzę o jej trudnej sytuacji, związanej min. z samotnym wychowywaniem niepełnosprawnego dziecka. Końcowo wskazać należy również, że określone decyzje organów uczelni podejmowane są w wyniku rozpoznania wniosków studentów. Gdy w lutym 2025 r. upłynął okres, na jaki studentce udzielono rocznego urlopu strona nie kierowała innych wniosków do organów uczelni, niż wniosek o kolejny rok urlopu dziekańskiego. W szczególności nie składała wniosku o indywidualny tok studiów. Reasumując, Sąd ocenił, że w tej sprawie nie było wątpliwości jakie przepisy są podstawą rozstrzygnięcia. Okoliczność niezgłoszenia się skarżącej po zakończeniu urlopu dziekańskiego po wpis na semestr IV w roku akademickim 2024/2025 została też niewątpliwie stwierdzona i obligowała organ do wydania decyzji o skreśleniu skarżącej z listy studentów. Niepodjęcie studiów nie było wbrew ocenie strony "rzekome". Strona nie dopełniła obowiązku zgłoszenia się po urlopie dziekańskim po wpis na IV semestr, który była zobowiązana powtarzać. Naruszanie tego obowiązku zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób jasny. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 1