III SA/Gd 559/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. Sz. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego zasiłku stałego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 13 października 2016 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący D. Sz. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego przez skarżącego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (może wykonywać pracę w warunkach chronionych), prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, poza mieszkaniem o powierzchni 39 m2 nie posiada innego majątku, posiada natomiast zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych zasiłków stałych i celowych w łącznej kwocie 24.738,37 zł, obecnie utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, które wynosi 2.000 zł netto miesięcznie, przy czym – jak zaznaczył w uzasadnieniu wniosku – został zatrudniony we wrześniu br., na opłaty za mieszkanie, media oraz na koszty leczenia miesięcznie przeznacza kwotę 1.050 zł. Tym samym do dyspozycji skarżącego pozostają środki w wysokości 850 zł. W ocenie referendarza sądowego kwotę tę skarżący w całości przeznacza na sfinansowanie swoich pozostałych niezbędnych potrzeb życiowych (wyżywienia, zakupu środków czystości, odzieży). W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.