III SA/Gd 56/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie NSA Marek Gorski, NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia ostatecznego cła antydumpingowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 15 lipca 2005 r. "A" Sp. z o.o. w [...] zgłosiła do procedury uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych towar w postaci tkanin. Zgłoszeniu celnemu nadano nr [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia 2 lipca 2008 r. określił zgłaszającej towar Spółce kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości [....] zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że sprowadzona w 2005 r. tkanina o nazwie "Casino" jest tożsama z towarem o tej samej nazwie, sprowadzonym w przez Spółkę w latach późniejszych a będącym przedmiotem analizy Laboratorium Izby Celnej w [...] w latach 2006-2007. Tkaninie o nazwie "Casino" organ nadał kod CN 5407 52 00 00 uwzględniając wyniki badań laboratoryjnych próbek tkaniny oraz w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacyjne Nomenklatury Scalonej. Organ określił wysokość cła antydumpingowego uwzględniając fakt, że producent – "[...] - znajdował się w wykazie producentów z art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE Nr L 240 z dnia 16.09.2005 r., s. 1), którym przyznano status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych, oraz przyjmując stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 14,1% od wartości celnej towaru. W oparciu o art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne organ zaniechał pobrania odsetek uznając, że spółka nie działała w złej wierze. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 8 stycznia 2009 r. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż tkaniny typu "Casino" objęte zgłoszeniem celnym z 2005 r. są tożsame z wymienionymi w sprawozdaniu z badań laboratoryjnych z 2006 r. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Nr L 302 z dnia 19.10.1992 r., s. 1 ze zm., dalej jako: WKC) organ odwoławczy zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 2 lipca 2008 r., a kwota należności celnej została zarejestrowana następnego dnia w systemie komputerowym, a więc w terminie, gdyż termin na retrospektywne zaksięgowanie zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC mijał w sprawie w dniu 4 lipca 2008 r. Nadto wskazano, że powoływana przez Spółkę Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana dla niemieckiej firmy i tylko ona mogła się na nią powoływać. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowano przewidziany w tym przepisie termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego, względnie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który nie mógł zostać wykryty przez stronę, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 - Prawa celnego i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiających przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez niedopuszczenie dowodu z Wiążącej Interpretacji Taryfowej wydanej przez niemieckie władze celne, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, tzn. zasady ogólnej prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że organy celne nie ustaliły w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy, tym samym nie mogły podjąć prawidłowego rozstrzygnięcia. Spółka podniosła, że decyzja podatkowa nie może być oparta na domniemaniu stanu faktycznego, tj. na uznaniu za prawidłowe rozumowania, że sprowadzone w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "Casino" są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007. Domniemanie okoliczności faktycznej, negowanej przez podatnika, stanowi bowiem naruszenie przepisów postępowania. Dopiero wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Gdy nie jest to możliwe należy przyjąć zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Niedopuszczalna jest natomiast praktyka rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika. Prowadziłoby to w oczywisty sposób do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Skarżąca spółka powtórzyła, że organ celny wszczął postępowanie w sprawie po upływie kilku lat od dnia złożenia zgłoszenia celnego i po wcześniejszym przeprowadzeniu postępowania w sprawie zgłoszeń celnych za lata 2006 i 2007 oraz po przeprowadzeniu kontroli w 2007 r. Nie można zaakceptować poglądu, zgodnie z którym organ podatkowy może wybiórczo decydować o przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w stosunku do niektórych lat, a w odniesieniu do innych zwlekać do momentu, w którym skuteczna obrona przeciw zarzutom kontroli jest znacznie utrudniona. Szczególnie, że organ celny już w 2006 r. posiadał informacje i dane stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Powołała się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2004 r. (V SA 1620/03). Dalej spółka zaznaczyła, że zasada zaufania do organów podatkowych jest normą prawną, a nie jedynie postulatem skierowanym do organów. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest uzasadniony. Ponadto decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Stan faktyczny sprawy nie zmienił się od kilku lat. Nawet jeśli uznać, że ostatecznie dowody w sprawie dostarczyły wyniki i sposób zakończenia kontroli zgłoszeń z 2007 r., to i tak od momentu w którym organ celny wiedział o sytuacji - na podstawie której wydał zaskarżoną decyzję - minęły nie dni ale miesiące. Przyjmując hipotetycznie zastosowanie przez skarżącą niewłaściwej klasyfikacji taryfowej, to jej ewentualne niezaksięgowanie w odpowiednim czasie nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez spółkę. Skarżąca dysponowała bowiem Wiążącą Informacją Taryfową wydaną przez niemieckie władze celne a dotyczącą sprowadzanych materiałów. Z tej właśnie Informacji spółka spisywała klasyfikację taryfową. Informacja ta powinna więc zostać uwzględniona przez organ celny w postępowaniu stosownie do przepisów art. 11 rozporządzenia Nr 2454/93. Jednocześnie zgodnie z art. 86 ustawy – Prawo celne jako dowód w postępowaniu można przyjąć dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W podsumowaniu skarżąca stwierdziła, że nie zaistniały przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, a gdyby nawet przyjąć odmienne stanowisko, to i tak sprzeciwia się temu treść art. 220 ust 2 lit. b WKC. W jej ocenie naruszenia powołanych przepisów miały wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. III SA/Gd 171/09 oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że nie podzielił zarzutu skarżącej, jakoby organ świadomie zastępując konieczność uzyskania dowodów w sprawie oparł się na domniemaniu. Bazując na badaniach próbek towaru przeprowadzonych w latach 2006 i 2007 organ wyprowadził wniosek, iż jest to ten sam towar, który objęty był zgłoszeniem celnym z lipca 2005 r. Z analizy dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych z 2005 r. Sąd wywiódł, że zarówno importowane przez skarżącą tkaniny w tym okresie, jak też w latach 2006 – 2007, tj. kiedy to organ dysponował próbkami przywożonych tkanin i poddał je badaniu laboratoryjnemu, pochodziły od tego samego producenta, faktury wystawione są przez tego samego kontrahenta zagranicznego, a kody tkanin znajdujące się na przedmiotowych fakturach pokrywają się ze sobą. W oświadczeniu z dnia 19 grudnia 2006 r. Spółka potwierdziła, że tkanina o nazwie "Casino" jest dostarczana przez firmę [...] z siedzibą w Chinach dla firmy [...] z siedzibą w Niemczech. Jednym z jej klientów jest firma [...] - główny dostawca tkanin dla skarżącej. Jednocześnie firma [...] w piśmie z dnia 6 grudnia 2006 r. potwierdziła, że w towar "Casino" zaopatruje się tylko u jednego producenta w Chinach i zaopatrywała się tam również w poprzednich latach. W piśmie tym producent tkaniny, firma [...] potwierdziła, że dostarcza do firmy [...] swój produkt "Casino" od długiego czasu i według jej wiedzy jest jedynym dostawcą tej tkaniny dla firmy [...]. W tych okolicznościach Sąd za uprawniony uznał wniosek organu, że przywożona w 2005 r. tkanina o nazwie handlowej "Casino" ma cechy identyczne z tkaniną o tej samej nazwie stanowiącą przedmiot analiz w latach późniejszych. W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentów świadczących o tym, by istotne cechy tkaniny "Casino" uległy zmianie od czasu przeprowadzenia badań. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, klasyfikacji importowanego towaru należało dokonać z zastosowaniem reguły 3 b) ORINS uwzględniając przy tym treść pkt VIII uwag wyjaśniających do reguły 3. Mając na uwadze powyższe, organy zasadnie uznały, że to skład winien decydować o klasyfikacji taryfowej tkaniny. Warstwę wierzchnią tkaniny stanowiły ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilościach od 97,16% do 99,9% w zależności od asortymentu. Tym samym należało ją zaklasyfikować do podpozycji CN 5407 52 00 00, tak jak to uczyniły organy celne. Konsekwencją zmiany klasyfikacji taryfowej było naliczenie przez organ celny ostatecznego cła antydumpingowego przy zastosowaniu prawidłowej stawki 14,1%. Skarżąca dokonując klasyfikacji taryfowej towaru sugerowała się stanowiskiem niemieckich organów celnych, stąd w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że stanowi to, w myśl art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), przesłankę do odstąpienia od poboru odsetek. Uznając za nietrafny zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 220 ust.1 i ust. 2 lit. b WKC Sąd podał, że organ zachował termin na retrospektywne zaksięgowanie kwoty należności celnych, a nawet gdyby do takiego przekroczenia doszło, nie stanowi to przeszkody do dokonania tej czynności. ETS uznaje bowiem, że jest to termin w pewnym sensie techniczny, mający znaczenie dla prawidłowości rozliczeń między krajem członkowskim a Wspólnotą, której dochód stanowią cła. Sąd nie uznał za zasadny zarzut, iż organ objął kontrolą w pierwszej kolejności zgłoszenia celne z datą późniejszą a następnie dopiero dokonał weryfikacji zgłoszenia z 2005 r., stwierdzając, że organ wydając decyzję nie przekroczył terminu trzyletniego od dnia powstania długu celnego (art. 221 ust. 3 WKC). Nadto, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ szczegółowo i przekonująco wyjaśnił z jakich przyczyn przywołana przez skarżącą Wiążąca Informacja Taryfowa nie mogła stanowić dowodu w zakresie, o jaki Spółka wnosiła. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej "A" Spółki z o.o. w [...] od przywołanego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. I GSK 698/09 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W ocenie Sądu drugiej instancji, skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W obrębie tej podstawy kasacyjnej skarżąca Spółka stawiając szereg zarzutów wykazuje, że Sąd I instancji bezpodstawnie oddalił skargę, w sytuacji gdy organ celny z naruszeniem art. 121, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, a także art. 86 Prawa celnego i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przeprowadził postępowania dowodowego, orzekając wyłącznie na podstawie wyników badań próbek tkanin o nazwie handlowej "Casino" przeprowadzonych w latach 2006 i 2007 i odnosząc te wyniki do towarów sprowadzonych w 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgodnie z art. 73 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. W toku postępowania organy celne powinny więc prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121) oraz podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 122). Powołany wyżej przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, znajdującą rozwinięcie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1). Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpatrywanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy celne przeprowadziły postępowanie z naruszeniem wyżej powołanych przepisów, i nie podzielił w tym zakresie przeciwnego poglądu Sądu I instancji. Rada Unii Europejskiej Rozporządzeniem Nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej objętych między innymi przyjętym przez organ celny kodem TARIC 5407 52 00 00. Dla zakwalifikowania określonej tkaniny do tego kodu niezbędne jest wykazanie, iż zawiera ona co najmniej 85% włókien ciągłych poliestrowych. Z akt sprawy wynika, że tkaniny objęte badanym zgłoszeniem celnym i tkaniny sprowadzone w latach 2006 i 2007 pochodzą od tego samego producenta, faktury dotyczące tych tkanin zostały wystawione przez tego samego kontrahenta zagranicznego, a symbole (kody przypisane tkaninom) wyszczególnione w tych fakturach pokrywają się ze sobą, tzn. każdy kod towaru odpowiada konkretnej barwie tkaniny. Organ celny uznał zatem, że przywiezione w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "Casino" są tożsame z towarem (tkaninami o tej samej nazwie) będącymi przedmiotem analiz w latach 2006 i 2007, a rodzaj i skład importowanych tkanin potwierdzony w sprawozdaniach z badań laboratoryjnych wskazuje zaś na to, że towar zgłoszony w 2005 r. winien być zaklasyfikowany do innego kodu Wspólnej Taryfy Celnej niż deklarowany przez Spółkę. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów celnych, iż przywożona w 2005 r. tkanina o nazwie handlowej "Casino" ma cechy identyczne z towarem (tkaniną o tej samej nazwie) stanowiącym przedmiot analiz w latach późniejszych. Wskazał też, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, by istotne cechy, takie jak skład i struktura tkaniny "Casino", uległy zmianie od czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Umknęło jednak uwadze Sądu I instancji, iż obowiązkiem organu, niezależnie od inicjatywy strony, było ustalenie stanu faktycznego i w tym celu zebranie wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzanych przez Spółkę w 2005 r. Organ chcąc zastosować wyniki analiz laboratoryjnych dotyczące próbek tkanin sprowadzonych w latach 2006 i 2007 do kwalifikacji tkanin sprowadzonych w 2005 r. winien udowodnić, iż tkaniny te były identyczne. Bez wcześniejszego wykazania, że istotne cechy, takie jak skład i struktura tkaniny "Casino", nie uległy zmianie do czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych, nie można uznać, że wyniki badań laboratoryjnych próbek tkanin pobranych w 2006 i 2007 r. świadczą o składzie surowcowym tkanin sprowadzonych w innych latach. Dowodem potwierdzającym identyczny skład tkanin sprowadzonych w 2005 r. i w latach 2006-2007 mogłyby być dokumenty pochodzące bezpośrednio od producenta towaru zawierające informacje na temat tkanin. Przedwczesne jest zatem twierdzenie organów podatkowych, zaaprobowane następnie przez Sąd I instancji, iż sprowadzane w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "Casino" są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 86 Prawa celnego i art. 11 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiających przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady(EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w myśl art. 10 i art. 12 tego Rozporządzenia, na wiążącą informację taryfową wydawaną przez organy celne może powoływać się tylko jej posiadacz i stanowi ona podstawę kwalifikacji towaru jedynie wobec osoby, na którą wystawiono informację. Powoływana przez Spółkę Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana dla niemieckiej firmy – kontrahenta Spółki. Dokument ten nie ma zatem mocy wiążącej wobec Spółki "A" i nie może stanowić podstawy dla dokonania klasyfikacji taryfowej tkanin przez nią sprowadzanych. Jest jednak dowodem w sprawie, a więc powinien zostać poddany ocenie organów celnych, zgodnie z wyżej powołaną zasadą prawdy obiektywnej. Zawartego w decyzji celnej twierdzenia, iż Spółka nie jest adresatem powoływanej przez nią Wiążącej Informacji Taryfowej, a więc Informacja ta nie może stanowić podstawy klasyfikacji sprowadzonych tkanin, nie można uznać za ocenę tego dokumentu dokonaną zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut obrazy art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w zakresie właściwego zastosowania ww. przepisów jest przedwczesny, gdyż ustalenia faktyczne są niewystarczające do dokonania ich subsumpcji. Odnosząc się jedynie do kwestii błędnej wykładni powołanych przepisów, Sąd II instancji wskazał, że w tym zakresie zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega, po pierwsze - prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie - trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie), uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało jej uchyleniem. Stosownie do art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa cyt. przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, bądź po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy podnieść należy, iż brak jest przesłanek, które dopuszczałyby odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I GSK 698/09. Oznacza to, że dalsze rozważania dotyczące legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 8 stycznia 2009 r. muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko, jakie Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w powołanym orzeczeniu. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 622 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87.256. 1 ). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 15 lipca 2005 r., czyli w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 roku zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE.L.05.327) – obowiązujące od dnia 1 stycznia 2005 r. Z brzmienia reguły l Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika, że tytuły sekcji, działów i poddziałów są jedynie wskazówką, bowiem dla potrzeb prawnych tj. klasyfikacji towarów istotna jest treść pozycji i uwag do właściwych sekcji lub działów. Celem wprowadzenia uwag do sekcji i działów jest rozwiązywanie mogących powstać trudności w klasyfikacji taryfowej m.in. poprzez ustalenie definicji. Z powołaniem na brzmienie zasad Nomenklatury Scalonej przedmiotowy towar został przez organ sklasyfikowany do kodu TARIC 5407 52 00 00 obejmującego Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych, barwione. Organ doszedł do takich ustaleń po ocenie prawidłowości dokonanego przez skarżącą zgłoszenia celnego m.in. pod kątem zgodności deklarowanej klasyfikacji taryfowej z wynikami badań wykonanymi w 2006 i 2007 r. w Laboratorium Celnym w [...]. Organy celne powinny działać zgodnie z zasadami ujętymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej o.p.), w szczególności wyrażoną w art. 125 o.p., a więc wnikliwie, dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Trzeba mieć również na uwadze, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1 o.p., nakazująca organowi zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Z kolei według art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przez możliwość przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy w rozumieniu tego przepisu należy zatem rozumieć prawdopodobieństwo (a nie pewność) wpłynięcia określonej czynności dowodowej na wyjaśnienie stanu faktycznego. W tym miejscu przytoczyć należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I GSK 698/09 stwierdził, że organy celne przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów art. 121, 122, 180 § 1 ,187, o.p., które to przepisy zgodnie z art. 73 Prawa celnego stosuje się do postępowania w sprawach celnych. Sąd ten wskazał, że obowiązkiem organu, niezależnie od inicjatywy strony, było ustalenie stanu faktycznego i w tym celu zebranie wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzanych przez spółkę w 2005 r. Organ chcąc zastosować wyniki analiz laboratoryjnych dotyczące próbek tkanin sprowadzonych w latach 2006 i 2007 do kwalifikacji tkanin sprowadzonych w 2005 r. winien udowodnić, iż tkaniny te były identyczne. Bez wcześniejszego wykazania, że istotne cechy, takie jak skład i struktura tkaniny "Casino", nie uległy zmianie do czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych, nie można uznać, że wyniki badań laboratoryjnych próbek tkanin pobranych w 2006 i 2007 r. świadczą o składzie surowcowym tkanin sprowadzonych w innych latach. Dowodem potwierdzającym identyczny skład tkanin sprowadzonych w 2005 r. i w latach 2006-2007 mogłyby być dokumenty pochodzące bezpośrednio od producenta towaru zawierające informacje na temat tkanin. Przedwczesne jest zatem twierdzenie organów celnych, iż sprowadzane w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "Casino" są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że ocena Wiążącej Informacji Taryfowej, zawarta w decyzji celnej nie może być uznana za ocenę dokonaną zgodnie z art. 187 o.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka zarzuciła również zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowano przewidziany w tym przepisie termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego, względnie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który nie mógł zostać wykryty przez stronę. Odnosząc się do tych zarzutów skargi, Sąd w niniejszym składzie zauważa, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 122 o.p., ustalenie stanu faktycznego jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Prawidłową decyzję organ może bowiem podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący, pozwalającym na właściwą ocenę stanu faktycznego. Zatem niepełne ustalenie stanu faktycznego nie może służyć prawidłowej jego subsumpcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122, 187 § 1 i 191 O.p., wówczas będzie można ocenić, w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej czy też błędnej ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2005 r., FSK 1444/04, publ. baza orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji niepełnego ustalenia stanu faktycznego sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie, zgodnie z zasadami o.p. Biorąc zatem pod uwagę opisane naruszenia przepisów procesowych w toku postępowania celnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, jako przedwczesne należy ocenić sformułowane przez skarżącą zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego. Reasumując powyższe należy wskazać, że dokonana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I GSK 698/09, wykładnia prawa, którą jest związany Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, nie może wykraczać poza zakres kontroli i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej. Zatem Sąd, któremu przedmiotowa sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia gdyż jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie składu surowcowego tkanin sprowadzonych w 2005 r. na podstawie dokumentów pochodzących bezpośrednio od producenta towaru zawierających informację na ten temat, a następnie dokonanie porównania w tym zakresie z towarem sprowadzonym przez tego importera w 2006-2007 roku. W zależności od dokonanych ustaleń co do składu surowcowego tkanin sprowadzonych przez Spółkę w 2005 r. organ rozważy, czy możliwe jest zastosowanie do towaru objętego niniejszym zgłoszeniem celnym wyników badań laboratoryjnych dotyczących próbek tkanin sprowadzonych w latach 2006 i 2007. Organ po poczynieniu niezbędnych ustaleń dokona oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym oceny Wiążącej Informacji Taryfowej wydanej dla niemieckiej firmy – kontrahenta spółki, zgodnie z art. 187 o.p. Dopiero wówczas możliwe będzie rozważenie zastosowania art. 220 ust.1 i ust.2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1) sentencji wyroku. Jednocześnie na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.