III SA/Gd 560/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie NSA Jacek Hyla (spr.), NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Wojewody z dnia 3 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia 3 lutego 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o uznaniu I. K. z dniem 2 lutego 2009 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu jej od dnia 10 lutego 2009 r. prawa do zasiłku w kwocie 662,20 zł na okres 12 miesięcy. Dnia 10 września 2009 r. przedstawiono I. K. propozycję zatrudnienia w "A" Sp. z o. o. w G. na stanowisku introligatora. Prezydent Miasta decyzją z dnia 28 września 2009 r. (nr [...]), działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a), art.75 ust.1 pkt 1 ustawy z dn. 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) orzekł o utracie przez I. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 14 września 2009 r. na okres 120 dni oraz o utracie przez nią prawa do zasiłku od dnia 14 września 2009r., z uwagi na to, że odmówiła ona przyjęcia propozycji zatrudnienia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I. K. i wyjaśniła, iż głównym powodem dla którego udzieliła odmownej odpowiedzi na przedstawioną jej ofertę pracy był brak kwalifikacji i doświadczenia zawodowego niezbędnego do obsługi maszyn introligatorskich oraz brak możliwości przeszkolenia jej przez pracodawcę. Konieczność pracy w trzyzmianowym systemie pracy, w tym również w porze nocnej, była drugą przyczyną odmowy. Odwołująca się uzasadniła brak wyrażenia woli pracy w porze nocnej swoim wiekiem (51 lat), wątłą posturą oraz zbyt dużą uciążliwością takiej pracy. Decyzją z dnia 3 listopada 2009 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał powyższą decyzję w mocy. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, ze praca na stanowisku introligatora w proponowanym miejscu pracy, zdaniem organu wyczerpuje pojęcie pracy odpowiedniej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dla osoby o wykształceniu średnim z wyuczonym zawodem montażysty offsetowego i zawodem wykonywanym pomocnika poligrafii również pod względem łącznego czasu dojazdu do tego pracodawcy. Organ wskazał, iż strona w dniu rejestracji złożyła oświadczenie, iż jest zdolna i gotowa do podjęcia zaproponowanego przez Powiatowy Urząd Pracy zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, co obejmuje również pracę w trybie zmianowym i pod tym warunkiem uzyskała status osoby bezrobotnej. Ponadto, zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy to pracodawca, a nie bezrobotny decyduje o tym, czy posiadane kwalifikacje lub doświadczenie są wystarczające, czy też nie bądź, czy bezrobotny potrzebuje przeszkolenia. W przedmiotowej sprawie pracodawca nie podniósł zarzutu braku odpowiednich kwalifikacji do wykonywania pracy na przedmiotowym stanowisku i był gotowy nawiązać stosunek pracy. Dlatego zarzut I. K. w tym przedmiocie uznano za nietrafny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. K. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 3 listopada 2009 r. zarzucając jej naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną interpretację definicji "odpowiednia praca" oraz naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Skarżąca zapewniła, iż posiadane przez nią kwalifikacje oraz doświadczenie nie obejmują umiejętności niezbędnych do wykonywania pracy na stanowisku introligatora, które podobnie jak zajmowane przez nią poprzednio stanowisko montażysty offsetowego stanowi jedną ze specjalizacji zawodu drukarza. Jej zdaniem organ pomylił występujące na gruncie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pojęcie "odpowiedniej pracy" z pojęciem "podobnej pracy". Ponadto skarżąca podniosła, iż Wojewoda całkowicie pominął fakt właściwości psychofizycznych, które również są przesłanką pozwalającą stwierdzić, czy proponowana praca jest pracą odpowiednią, a takich, obok wspomnianych kwalifikacji i doświadczenia jej zdaniem nie posiadała. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U.08.69.415 z późn. zmianami), zwana dalej ustawą, stanowi w art. 33 ust. 4 pkt 3, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy ...; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy; Definicję zaś ustawową pojęcia odpowiedniej pracy zawiera przepis art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, zgodnie z którym oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Skarżąca twierdziła w toku postępowania, że przedstawiona jej oferta pracy jako introligatora nie była dla niej praca odpowiednią z uwagi na to, że nie posiada kwalifikacji w tym charakterze, a ponadto jej wiek i ograniczone siły fizyczne uzasadniały obawę przed koniecznością nocnych dojazdów a także przed podjęciem pracy przy ciężkiej maszynie introligatorskiej. Zdaniem sądu w składzie rozpatrującym sprawę zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż brak podstaw do przyjęcia, że zaproponowana skarżącej praca była dla niej nieodpowiednia – w rozumieniu przywołanych powyżej przepisów. Z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynika, że skarżąca ma wykształcenie zawodowe w kierunku związanym z poligrafią i całe swe życie zawodowe wykonywała pracę zgodną ogólnie z posiadanym wykształceniem w różnego rodzaju zakładach graficznych. Nie kwestionując tego, że zawód introligatora jest zawodem innym niż wykonywane dotychczas przez skarżącą, to stwierdzić należy, że przebieg zatrudnienia skarżącej wskazuje na to, że posiada ona wiedzę i bogate doświadczenie w zakresie poligrafii. Oczywistym jest, że wykonywanie konkretnej pracy przez skarżącą na stanowisku introligatora wymagałoby pewnego przeszkolenia. Całkowicie gołosłowne są twierdzenia skarżącej, że takiego przeszkolenia jej odmówiono. Z adnotacji na dokumencie – karcie referencyjnej wynika bowiem jedynie, że odmówiła ona przyjęcia oferty pracy z uwagi na konieczność pracy w godzinach nocnych. Skarżąca nie przedłożyła także żadnych dokumentów potwierdzających, by jej stan zdrowia lub jakiekolwiek życiowe okoliczności uniemożliwiały dojazdy do pracy w godzinach nocnych lub wykonywanie pracy introligatora. Zgodna z zawodowym przygotowaniem skarżącej praca w poligrafii często wymaga aktywności także w godzinach nocnych. Zaoferowane skarżącej miejsce pracy pozostaje w obrębie Miasta G. w relatywnie niewielkiej odległości od miejsca zamieszkania skarżącej – umożliwiającej dojazd środkami komunikacji miejskiej. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że pojęcie "odpowiedniej pracy" nie wyłącza podjęcia przez bezrobotnego wysiłku związanego z koniecznością zmiany trybu pracy, czy też podjęcia czynności innych niż wykonywane w ramach dotychczasowej pracy zawodowej. Jeśli jakiekolwiek względy zdrowotne uniemożliwiają podjęcie przez bezrobotnego określonego zatrudnienia, zgodnego z posiadanymi przezeń kwalifikacjami - to powinno to być uprawdopodobnione przynajmniej przy pomocy stosownego zaświadczenia lekarskiego. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.[pic]