III SA/Gd 573/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 26 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór nad pojazdem postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 28 września 2015 r. nr [...] Starosta [...] przyznał dozorcy M. G. łączną kwotę 2506,58 zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem - rowerem usuniętym z drogi – [...] w C., przechowywanego w okresie od dnia 15 sierpnia 2007 r. do dnia 19 lipca 2013 r. Po rozpatrzeniu zażalenia M. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem ostatecznym z dnia 22 października 2015 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i orzekło o przyznaniu M. G. łącznej kwoty 11544,78 zł za dozór nad przedmiotowym pojazdem. Po rozpatrzeniu sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Okręgowej [...] od ostatecznego postanowienia Kolegium z dnia 22 października 2015 r. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 26 kwietnia 2017 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia 22 października 2015 r. Decyzja Kolegium z dnia 26 kwietnia 2017 r. została doręczona stronom postępowania, w tym Prokuratorowi, z pouczeniem o prawie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (dowód: akta adm.). Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. Prokurator [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 26 kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, uznając ją za niezasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Zgodnie natomiast z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że sposób wnoszenia przez prokuratora skargi do sądu administracyjnego – zarówno w zakresie konieczności wyczerpania toku instancji administracyjnej, jak i terminu do wniesienia skargi – uzależniony jest od tego, czy brał on wcześniej udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że obowiązek wyczerpania środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym przed wniesieniem skargi na decyzję administracyjną, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. odnosi się do prokuratora, który brał udział w postępowaniu administracyjnym (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. I OPS 6/05; publ. ONSAiWSA 2006/3/68). W świetle powyższego, wyłączenie w stosunku do prokuratora warunku dopuszczalności skargi w postaci wyczerpania środków zaskarżenia oraz ustanowienie kilkakrotnie dłuższego terminu do wnoszenia skargi, odnosi się jedynie do sytuacji, gdy prokurator nie bierze udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Do takiego wniosku skłania zestawienie przepisów p.p.s.a. z odpowiednimi przepisami ustawy - Kodeks postepowania administracyjnego – art. 182 - 184 i art. 188. Stosownie do treści tych ostatnich, prokurator ma prawo żądania wszczęcia postępowania administracyjnego (art. 182 k.p.a.), prawo wzięcia udziału w postępowaniu w każdym jego stadium (art. 183 k.p.a.) oraz prawo wniesienia sprzeciwu (art. 183 k.p.a.). We wszystkich tych przypadkach służą mu prawa strony (art. 188 k.p.a.). W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało zainicjowane na skutek wniesienia przez Prokuratora Okręgowego [...] sprzeciwu od postanowienia Kolegium z dnia 22 października 2015 r. nr [...]. Ponieważ w pierwszej instancji orzekało samorządowe kolegium odwoławcze, stronom nie przysługiwało odwołanie, lecz wniosek do tego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.). Wniesienie sprzeciwu od decyzji oznacza, że prokurator bierze udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony (art. 188 k.p.a.), zatem nie może już korzystać z wyjątku przewidzianego przepisem art. 52 § 1 i art. 53 § 1 p.p.s.a. Powinien więc przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu zwrócić się do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sytuację uprzedniego niewyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym należy z kolei kwalifikować jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi, o której mowa art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por.: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 116). Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że Prokurator Okręgowy [...] nie mógł skorzystać z możliwości określonej w art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tą regulacją, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Należy mieć na uwadze, że zakwestionowany przez Prokuratora akt został podjęty w dniu 26 kwietnia 2017 r. Tymczasem zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli po dniu 1 czerwca 2017 r.). Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.