III SA/Gd 573/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 29 września 2025 r. nr WRd.5380-12602/2025/MT w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem postanawia: odrzucić skargę. J. P. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku (dalej: "organ") z dnia 29 września 2025 r., skierowany do Prezydenta Miasta Gdyni, o cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdem w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego i przekroczeniem limitu punktów karnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku jednej z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Rozpoznając niniejszą sprawę w kontekście powyższych przesłanek Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.). Wniesiona skarga dotyczy wniosku skierowanego do Prezydenta Miasta Gdyni przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku o cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdem z uwagi na przekroczenie limitu punktów karnych (skarżący został ukarany łącznie 21 punktami karnymi za naruszenie przepisów ruchu drogowego). Organ jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie przekroczenia, w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów, przy czym decyzja taka wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Z treści tego przepisu wynika, że wniosek komendanta wojewódzkiego Policji inicjuje postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem, jednak samo cofnięcie następuje dopiero po wydaniu przez właściwego starostę decyzji w tym przedmiocie. Wniosek komendanta wojewódzkiego Policji nie jest zatem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., ani też aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie podlega zaskarżeniu. Wobec powyższego kwestionowany przez skarżącego wniosek organu nie mieści się w katalogu aktów prawnych i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzekł jak w sentencji postanowienia.