III SA/Gd 575/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Specjalista Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 września 2025 r. nr SKO Gd/3439/25 w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji dotyczącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. III SA/Gd 575/25 UZASADNIENIE Ostatecznymi decyzjami z dnia 4 stycznia 2023 r. nr OSO.4453.1.D.2023 i OSO.4453.2.D.2023 Wójt Gminy Gniewino, powołując się na art.122 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1082 z późn. zm. dalej powoływanej jako P.o.) po rozpatrzeniu wniosków A. S. o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracownic A. D. i E. S. postanowił odmówić przyznania dofinansowania. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art.122 pkt. 7 P.o. dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu. Wniosek w niniejszym postępowaniu został złożony w dniu 9 grudnia 2022r (data nadania) i wpłynął 13 grudnia 2022 r. czyli 100 dni po egzaminie, który odbył się 31 sierpnia 2022 r . Termin określony w art. 122 ust. 7 p.o. jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu. Jednolite jest bowiem stanowisko doktryny i judykatury, iż tylko terminy procesowe mogą podlegać w przypadku ich uchybienia przywróceniu, natomiast terminy materialne, od których zachowania zależy możliwość dochodzenia przez stronę określonego uprawnienia nie podlegają przywróceniu. Oznacza to, że z upływem ustawowego terminu wygasa prawo żądania dofinansowania, a wniosek złożony po terminie podlega rozstrzygnięciu decyzją odmowną. Pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r. pełnomocnik A. S. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wymienionymi wyżej decyzjami Wójta Gminy Gniewino. Jako podstawę żądania wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu podniesiono, że A. S. w dniu 16 sierpnia 2024 r. uzyskała nowy dowód w postaci książki nadawczej Pomorskiej Izby Rzemieślniczej, potwierdzający, iż zaświadczenia o zdaniu egzaminów przez młodocianych pracowników A. D. i E. S. zostały wysłane w dniu 8 września 2022 r. i doręczone stronie w dniu 12 września 2022 r. Zdaniem strony wnoszącej o wznowienie postępowania to od tej daty winien rozpocząć bieg 3 miesięczny termin, o którym mowa w art. 122 ust. 7 P.o. na złożenie wniosków o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników. Postanowieniem z dnia 23 września 2024 r. Wójt Gminy Gniewino odmówił wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 listopada 2024 r. uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność rozważenia, kiedy w rzeczywistości A. S. pozyskała nowy dowód tj. książkę nadawczą Izby Rzemieślniczej z dnia 8 września 2022 r. i czy w konsekwencji złożenie podania o wznowienia postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło przed upływem ustawowego terminu jednego miesiąca od tego dnia. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2024 r. Wójt Gminy Gniewino wznowił postępowanie. Decyzją z dnia 13 czerwca 2025 r. nr OŚ.4453.2.2025.MP Wójt Gminy Gniewino odmówił uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji nr OSO.4453.1.D.2023 i OSO.4453.2.D.2023 z uwagi na brak podstaw do ich uchylenia. W uzasadnieniu, organ stwierdził, po zapoznaniu się z dokumentem w postaci książki nadawczej Izby Rzemieślniczej, iż nowe okoliczności powołane przez stronę nie wpływają na rozstrzygnięcie dokonane decyzjami z dnia 4 stycznia 2023 r., bowiem nie jest istotna data wysłania zaświadczenia o zdaniu egzaminu przez młodocianych pracowników, skoro wnioskodawczyni miała odpowiedni czas, by złożyć w terminie wniosek o dofinansowanie. Zdaniem organu, to na wnioskodawcy, zgodnie z art. 122 ust. 7 P.o. spoczywa obowiązek złożenia pełnych wniosków o dofinansowanie kosztów nauki młodocianych pracowników w terminie 3 miesięcy od daty zdania egzaminu. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę kwestii uwzględnienia przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19 (t.j. Dz U. 2095 z 2021 r., powoływanej dalej jako ustawa "covidowa") i wydłużenia terminu na złożenie wniosku o dofinansowanie do 180 dni, organ przytoczył treść powoływanego przez stronę przepisu art. 15 zzs 4 tej ustawy, wskazując, iż nie dotyczy on przedmiotowej sprawy i nie przewiduje on wydłużenia terminu materialnoprawnego do 180 dni. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. S., zarzucając naruszenie: art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewykonanie wcześniejszej decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2025 r. i zaniechanie ponownej analizy stanu faktycznego i prawnego oraz zignorowanie wytycznych organu II instancji, naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w szczególności brak wysłuchania strony postępowania oraz brak przeprowadzenia czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy; art. 122 ust.7 P.o. oraz ustawy "covidovej", która wydłużała terminy materialnoprawne do 180 dni; art 2 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji ignorującej obiektywne realia funkcjonowania mikroprzedsiębiorcy w okresie pandemii oraz pozbawienie strony prawa do uzasadnionego zwrotu poniesionych kosztów; a także art. 6 i 7 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez brak wyjaśnienia, co stało się z dotacją celową przekazaną przez Wojewodę Pomorskiego na wypłatę dofinansowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 29 września 2025 r. nr SKO Gd/3439/25 utrzymało wskazaną wyżej decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w ustawie zawarto trzy materialnoprawne warunki uzyskania przez pracodawcę dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Są one równoważne i tylko spełnienie każdego z nich uzasadnia prawo ubiegającego się do otrzymania świadczenia. Młodociany pracownik musi zatem jako osoba zatrudniona w celu przyuczenia do zawodu ukończyć kształcenie, zdać egzamin zawodowy, zaś sam kształcący musi złożyć wniosek w ciągu 3 miesięcy od zdania egzaminu przez kształconego. Niespełnienie choćby jednego z tych warunków skutkuje odmową przyznania zwrotu. Pracodawca powinien więc tak ułożyć proces kształcenia młodocianego pracownika, aby spełnienie tych warunków było możliwe. W przedmiotowej sprawie uczennice A. D. i E. S. zdały egzamin zawodowy w dniu 31 sierpnia 2022 r. i z tą datą wystawione zostały im świadectwa czeladnicze. Ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych jest stanowisko, iż brzmienie art. 122 ust. 7 P.o. jest na tyle jasne, że nie ma potrzeby, by odwoływać się do jakichkolwiek innych metod wykładni niż wykładnia językowa. Odstępstwo od brzmienia przepisu jest niedopuszczalną wykładnią prawotwórczą, jeśli ma miejsce z naruszeniem powszechnie akceptowanych reguł wykładni. W świetle brzmienia wymienionego przepisu nie można przyjąć innej daty rozpoczęcia biegu 3 – miesięcznego terminu niż ta określona w świadectwach. Termin materialnoprawny ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację praw podmiotowych, a jego skuteczny upływ powoduje wygaśnięcie określonego prawa podmiotowego lub niemożliwość jego realizacji. Materialna przesłanka w postaci dochowania przez pracodawcę trzymiesięcznego terminu do złożenia wniosku stanowi warunek skutecznego dochodzenia żądania, a uchybienie tego terminu skutkuje odmową przyznania dofinansowana. W niniejszej sprawie wniosek przez A. S. został złożony już po upływie 3 miesięcy od zdania egzaminu przez uczennice egzaminu, a zatem był spóźniony, a roszczenie o dofinansowanie wygasło. W okresie pandemii Covid - 19 nie został zmieniony termin na złożenie wniosku w sprawie dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika. Pracodawca składał wniosek w terminie 3 miesięcy od zdania przez młodocianego właściwego egzaminu. Przepisy prawa oświatowego, których nie stosuje się w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek sytemu oświaty określało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U. poz. 493 ze zm.) Wśród wymienionych w tym rozporządzeniu aktów prawnych, których nie stosowało się w roku 2022 nie ma art. 122 ust. 7 P.o., stąd pracodawców obowiązywał trzymiesięczny termin na złożenie wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia liczony od daty zdania egzaminu przez młodocianego. Kolegium wskazało również, iż w sprawie nie mógł mieć też zastosowania przepis art. 15zzzzzn² ust. 1 ustawy "covidowej", który stanowił, iż w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu, wyznaczając stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). Stan epidemii w Polsce obowiązywał od 20 marca 2020 r. do 15 maja 2022 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Pozostałe przytoczone w odwołaniu okoliczności (wydanie decyzji ignorującej obiektywne realia funkcjonowania mikroprzedsiębiorcy w okresie pandemii oraz pozbawienie strony prawa do uzasadnionego zwrotu poniesionych kosztów, brak wyjaśnienia, co stało się z dotacją celową przekazaną przez Wojewodę Pomorskiego na wypłatę dofinansowania) nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Co do kwestii naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a w szczególności brak wysłuchania strony postępowania oraz brak przeprowadzenia czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, organ II instancji wskazał, że wznowienia postępowania administracyjnego nie można utożsamiać z koniecznością jego przeprowadzenia od nowa. Wznowione postępowanie administracyjne nie jest również kontynuacją dotychczas prowadzonej sprawy. Są to dwie odrębne płaszczyzny, rządzące się swoimi prawami i ukierunkowane na osiągnięcie zupełnie odmiennych celów. O ile bowiem w przypadku postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym organy administracji publicznej zobligowane są do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o tyle w ramach wznowionego postępowania ich uwaga winna być skoncentrowana na analizie istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Wszczęcie tego nadzwyczajnego trybu, a nawet zapadnięcie postanowienia o wznowieniu postępowania nie oznacza automatycznie, że dotychczas wydane akty przestają wywoływać skutki prawne i zostają wyeliminowane z obrotu prawnego. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Kolegium stwierdziło w reasumpcji, że wskazane okoliczności nie prowadzą do odmiennej oceny terminowości złożonego przez A. S. wniosku o dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracownic A. D. i E. S. niż przyjęta przez Wójta Gminy Gniewino. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca A. S. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na przyjęciu przez organy, że egzamin czeladniczy został zdany w dniu 31 sierpnia 2022 r., podczas gdy - zgodnie z harmonogramem egzaminów Izby Rzemieślniczej - egzaminy praktyczne w zawodzie fryzjer odbywały się w rzeczywistości w terminach od marca do czerwca 2022 r. (m.in. 7 marca 2022 r., 14 maja 2022 r., 24 maja 2022 r., 4 czerwca 2022 r.). 2. w konsekwencji organy błędnie przyjęły datę początkową biegu terminu z art.122 ust. 7 P.o. oraz w sposób nieuprawniony pominęły przepisy art. 15zzzzzn² ustawy "covidowej", które obejmowały swoją ochroną terminy uchybione w okresie obowiązywania stanu epidemii (do 15 maja 2022 r.). 3. art. 138 § 2 k.p.a. - poprzez niewykonanie przez organ I instancji wiążących wskazań SKO zawartych w decyzji z dnia 28 kwietnia 2025 r. i brak ponownej, merytorycznej analizy stanu faktycznego i prawnego, 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w szczególności brak przesłuchania strony oraz pominięcie nowych dowodów (książki nadawczej Izby Rzemieślniczej z 8 września 2022 r.), 5. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - przez błędną ocenę, że nowy dowód nie ma istotnego znaczenia dla sprawy i w konsekwencji bezpodstawne uznanie braku podstaw do uchylenia decyzji, 6. art. 15zzzzzn² oraz art. 15zzs 4 ustawy "covidowej" poprzez ich pominięcie, mimo że wydłużały lub zawieszały skutki uchybienia terminom w postępowaniach administracyjnych. II. Przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie lub niezastosowanie: 1. art. 122 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe - przez jego wykładnię w oderwaniu od realiów doręczenia zaświadczeń o zdaniu egzaminów oraz w sposób sprzeczny z zasadą zaufania obywatela do państwa, 2. art. 2 Konstytucji RP - poprzez naruszenie zasady zaufania do państwa i pewności prawa, w sytuacji gdy organ pominął obiektywne realia funkcjonowania przedsiębiorcy w okresie pandemii COVID-19, 3. art. 6 ust. 1 i art. 7 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - przez brak wyjaśnienia, co stało się ze środkami przekazanymi gminie w formie dotacji celowej na wypłatę dofinansowania. Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie dowodu z dokumentu: "Harmonogram egzaminów praktycznych w zawodzie fryzjer - marzec-czerwiec 2022 r.", wydanego przez Izbę Rzemieślniczą, na okoliczność rzeczywistych terminów przeprowadzania egzaminów czeladniczych w zawodzie fryzjer w roku 2022, obejmujących okres od marca do czerwca 2022r., co podważa prawidłowość ustaleń organu, jakoby egzamin został zdany dopiero w dniu 31 sierpnia 2022 r. Dowód ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ wykazuje, że egzaminy odbywały się wcześniej niż data 31 sierpnia 2022 r. przyjęta przez organ, a tym samym organ wadliwie ustalił początek biegu terminu z art. 122 ust. 7 P.o., 3. Część egzaminów przypadła jeszcze w okresie obowiązywania stanu epidemii COVID-19 (do 15 maja 2022 r.), co otwiera możliwość zastosowania art. 15zzzzzn² ustawy "covidowej", odnoszącego się do terminów materialnych i ich skutków, 4. Dokument ten podważa ustalenia faktyczne będące podstawą zaskarżonej decyzji i ma znaczenie dla prawidłowego zastosowania prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i prowadzą do konieczności uchylenia decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Gniewino. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Sprawa zakończona zaskarżoną decyzja toczyła się w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. Należy w tym miejscu podkreślić, że decyzja ostateczna może zostać uchylona wskutek przeprowadzenia postępowania wznowieniowego jedynie w przypadku, gdy zostanie stwierdzone, że postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było poważnymi usterkami wyliczonymi enumeratywnie w przepisach art.145 – 145 b k.p.a. Zatem istota postępowania wznowieniowego nie polega na ponownym badaniu wszystkich aspektów sprawy już rozstrzygniętej ostateczną decyzją. Art. 145 § 1 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie usprawiedliwia ujawnienie się każdej nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu, lecz jedynie nowej okoliczności lub nowego dowodu istotnych dla sprawy, mających znaczenie dla mającego zapaść rozstrzygnięcia. Innymi słowy, w całokształcie okoliczności sprawy, w tym przy uwzględnieniu obowiązującego w dacie wydania dotychczasowej decyzji stanu prawnego, można założyć, że gdyby ta nowa, później ujawniona okoliczność lub dowód znane były organowi w chwili orzekania, to miałyby wpływ na sposób załatwienia sprawy w postępowaniu zwykłym. Istotność nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów odnosić trzeba do tego wyróżnika charakteryzującego określone okoliczności faktyczne lub dowody, który sprawia, że odnosząc się do przedmiotu sprawy załatwionej decyzją, dane okoliczności faktyczne lub dowody mają wpływ na sposób konkretyzacji normy administracyjnego prawa materialnego, przyznać im zatem należy w świetle treści stosowanych przepisów prawa cechę relewantności. Jej rozumienie powinno mieć za podstawę stwierdzenie, że tylko te okoliczności faktyczne lub dowody są istotne, gdy zakładać należy, iż w sytuacji ich wyjścia na jaw i zapoznania się z nimi przez organ, w oparciu o nie same lub zestawiając je z innymi znanymi okolicznościami faktycznymi, organ, przeprowadzając postępowanie dowodowe, w sposób odmienny mógłby określić podstawę faktyczną wydawanej decyzji, a w konsekwencji inaczej rozstrzygnąć merytorycznie sprawę. Przez nowe istotne okoliczności dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy rozumieć tylko okoliczności o takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2025 r. sygn. akt III OSK 2139/22). Strona skarżąca wskazywała jako nową okoliczność, uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 145§1 pkt 5 k.p.a. zapis książki nadawczej Izby Rzemieślniczej, potwierdzający, iż zaświadczenia o zdaniu egzaminów przez młodociane pracownice A. D. i E. S. zostały wysłane w dniu 8 września 2022 r. i doręczone stronie w dniu 12 września 2022 r. Zdaniem strony domagającej się wznowienia postępowania z zapisu tego wynika, że organy administracji rozpoznające sprawę wadliwie ustaliły datę, od której rozpoczął swój bieg trzymiesięczny termin do złożenia wniosku o dofinansowanie. W tym miejscu należy przytoczyć przepis art. 122 ust. 7 P.o., którego brzmienie obowiązujące w 2022 roku wyznaczało początek biegu terminu do złożenia wniosku o dofinansowania stanowiąc, że jest ono przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu. W postępowaniu podstawowym, zakończonym decyzją ostateczną przyjęto, że datą zdania egzaminu przez młodocianych pracowników była data wystawienia świadectwa czeladniczego – 31 sierpnia 2022 r. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę takie założenie było dopuszczalne, gdyż chroniło prawa pracodawców, zamierzających ubiegać się o dofinansowanie. W ten sposób bowiem, wskutek przyjęcia, że data świadectwa jest najpóźniejszą datą pewną, po której ocena wyników egzaminu nie mogła się już zmienić, stała się ona równoważna dacie zdania egzaminu, co pozwalało uniknąć rozbieżności związanych z określaniem różnych dat zdawania poszczególnych części egzaminów przez młodocianych pracowników (część teoretyczna i część praktyczna). Należy podkreślić, że skarżąca złożyła wiosek już po upływie 3 – miesięcy od daty widniejącej na certyfikacie, która była niewątpliwie późniejsza niż data faktycznego zdania egzaminów przez kształconych przez nią pracowników. Przepis art. 122 ust. 7 P.o. w brzmieniu obowiązującym w 2022 roku nie pozwalał w żadnej mierze na uzależnienie rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie od daty doręczenia pracodawcy zaświadczenia o wystawieniu certyfikatu zawodowego. Zatem data nadania przez Izbę Rzemieślniczą przesyłki kierowanej do skarżącej zawierającej stosowne zaświadczenie nie było okolicznością relewantną z punktu widzenia oceny dochowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie. W toku postępowania wznowieniowego strona skarżąca podnosiła dodatkowo, że wadliwe przyjęcie daty wystawienia certyfikatu jako rozpoczynającej bieg terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie mogło skutkować pozbawieniem skarżącej możliwości skorzystania z ochrony wynikającej z art. 15 zzzzzn² ustawy "covidowej" i ubiegania się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku. Ta argumentacja nie może być jednak zaakceptowana w świetle podstawy wznowieniowej z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Należy bowiem podkreślić, że stan epidemii zniesiony został z dniem 15 maja 2022 r. Art. 15 zzzzzn² ustawy "covidowej" nakładał na organ obowiązek zawiadomienia strony o uchybieniu przez nią określonego terminu jedynie w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Skoro zaś najwcześniejszy ze wskazywanych przez stronę terminów egzaminów zawodowych przypadał na marzec 2022 r. to koniec terminu 3 – miesięcznego określonego w art. 122 ust. 7 P.o. (w przypadku zdania egzaminu w najwcześniejszym wskazywanym przez stronę terminie 7 marca 2022 r.) nastąpić mógłby najwcześniej 7 czerwca 2022 roku, a zatem już po zakończeniu stanu epidemii, który jak wskazano wyżej nastąpił 15 maja 2022 r. W tej sytuacji do ewentualnego uchybienia 3 – miesięcznego terminu musiało dojść dopiero po zakończeniu okresu obowiązywania stanu epidemii, a w konsekwencji w okolicznościach sprawy wykluczone było zastosowanie przywołanego wyżej przepisu ustawy "covidowej". W tym stanie sprawy, stwierdzając, że wbrew zarzutom skargi nie zachodziła żadna z przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 §1 k.p.a. i decyzja odmawiająca uchylenia ostatecznych decyzji Wójta Gminy Gniewino odpowiadała prawu, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.