III SA/Gd 576/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w G. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 16 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania uczelnianej organizacji studenckiej postanawia odrzucić skargę. A z siedzibą przy Wydziale Uniwersytetu zarejestrowany został w dniu 3 stycznia 2018 r. W dniu 29 maja 2019 r. wystosowano do D. S., jako przewodniczącego klubu, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie rozwiązania w/w organizacji studenckiej. W zawiadomieniu wskazano adres przewodniczącego klubu. Zawiadomienie zostało doręczone w dniu 18 czerwca 2019 r. W dniu 16 lipca 2019 r. Rektor Uniwersytetu, na podstawie art. 104 § 1 , art. 107 § 1 k.p.a. i art. 111 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce , wydał decyzję nr [...] o rozwiązaniu uczelnianej organizacji studenckiej – A, kierując ją do D. S. jako przewodniczącego klubu. Decyzja ta została doręczona D. S. na jego adres w dniu 19 lipca 2019 r. Na tę decyzję wniesiona została skarga podpisana przez D. S., który został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez m.in. udzielenie informacji, czy skargę wnosi w imieniu własnym czy w imieniu klubu, a jeżeli klubu – do podpisania skargi przez zarząd klubu lub przedłożenia pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwanie wskazano, że skarga wniesiona została w imieniu klubu i dołączono skargę podpisaną przez zarząd. W niniejszej sprawie stronie przysługiwało prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W takiej sytuacji , zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Taką drogę zaskarżenia decyzji wybrano w niniejszej sprawie. Rozważenia wymagało jednak, czy skarga jest dopuszczalna. Niesporne w sprawie było, że D. S., w dniu doręczenia mu zaskarżonej decyzji, czyli w dniu 19 lipca 2019 r., nie miał statusu studenta Uniwersytetu, bowiem w dniu 18 czerwca 2019 r. ukończył jednolite studia magisterskie ( dyplom ukończenia studiów, zaświadczenie o odbytych studiach wyższych k. 47- 48). Skoro w dniu doręczenia decyzji nie miał statusu studenta, nie mógł też być członkiem uczelnianej organizacji studenckiej i - co za tym idzie - pełnić funkcji prezesa zarządu w takiej organizacji. Z przepisu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ( tj. Dz.U. z 2018 r., poz.1668 ze zm.) wynika bowiem, że prawo zrzeszania się w uczelnianych organizacjach studenckich mają studenci. Także Statut A w § 4 ust. 1 stanowi, że członkiem Klubu może być ( ...) student Uniwersytetu. Z kolei z § 13 ust. 3 lit. b w/w Statutu wynika, że w przypadku utraty statusu studenta następuje skreślenie z listy członków ( Statut w aktach administracyjnych). Nadmienić jedynie należy, że D. S. obecnie znów ma status studenta , bowiem jest studentem pierwszego roku w roku akademickim 2019/2020 (zaświadczenie z dnia 23 października 2019 r., k.91). Zaskarżona decyzja została oparta m.in. o treść art. 111 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który stanowi, że Rektor, w drodze decyzji administracyjnej, rozwiązuje uczelnianą organizację studencką ( ...). Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z kolei zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2000 r. (sygn. akt V SA 821/99, OSP 2000/10/159) przyjął, że z "decyzją wydaną", rozumianą jako decyzja wywołująca skutki prawne, mamy do czynienia z momentem doręczenia, a nie z chwilą jej sporządzenia, podpisania czy opatrzenia datą. W prawie administracyjnym decyzja z natury rzeczy jest oświadczeniem kierowanym do adresata, skutecznym dopiero od momentu doręczenia. Podzielając powyższy pogląd i odnosząc go do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że decyzja Rektora Uniwersytetu nie weszła do obrotu prawnego, bowiem nie doręczono jej A, a D. S., który - jak wskazano wcześniej - nie był studentem U, wobec czego nie był też członkiem A czy też prezesem zarządu tegoż Klubu. Nie było w tej sytuacji możliwe uruchomienie środka zaskarżenia od decyzji nie doręczonej, bowiem brak było przedmiotu zaskarżenia – czyli nie było możliwe zwrócenie się przez stronę do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy lub też wniesienie skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego bez skorzystania z tego prawa. Innymi słowy - brak prawidłowego doręczenia przedmiotowej decyzji stronie skutkuje tym, że decyzja ta nie funkcjonuje w obrocie prawnym, co za tym idzie nie rozpoczynają biegu terminy do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy czy też skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd stwierdzając, że skarga z powodów przedstawionych powyżej jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.