III SA/Gd 577/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka /spr./ Sędziowie: WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. III SA/Gd 577/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia 3 lutego 2006r. nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez L. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 lipca 2006r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 lipca 2006r. z powodu niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. W uzasadnieniu organ podał, że L. K. nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Z tych względów na mocy art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należało wydać w/w decyzję. W odwołaniu od powyższej decyzji L. K. zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niewłaściwego niestawiennictwa, niezgodność z zasadami współżycia społecznego oraz utratę zaufania do działania organu Państwa. Podał, że przyczyną dwudniowej zwłoki w stawieniu się w urzędzie było błędne zrozumienie przez niego daty kolejnego zgłoszenia. Zarzucił nieprawidłową praktykę przy informowaniu o terminie stawiennictwa, w tym upatrując przyczyny pomyłki, której skutkiem jego zdaniem nie powinien być obciążony. Jednocześnie wskazał w jaki sposób informacja taka powinna być przekazywana aby uniknąć takich jak w jego przypadku pomyłek. Decyzją nr [...] z dnia 11 września 2006r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r. z późno zm.) i art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4, art.71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z 2004r.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że wskazane przez stronę błędne zrozumienie daty kolejnego stawiennictwa, bez względu na to co było jego przyczyną nie jest okolicznością usprawiedliwiającą niestawiennictwo bezrobotnego w urzędzie pracy. Organ wskazał m.in., iż aby uniknąć powoływania się na taką okoliczność-błędne zrozumienie daty- dla celów dowodowych wzywa się bezrobotnych do stawiennictwa pisemnie, co oznacza, że przy wyznaczonej na piśmie dacie stawiennictwa bezrobotny składa swój podpis. Tak jest w przypadku odwołującego się, który własnym podpisem potwierdził przy wyznaczonym terminie na karcie, fakt poinformowania go o nim. Nadto organ wskazał, że L. K. nie powołał się ani w terminie 7 dni ani żadnym innym na uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. W skardze od powyższej decyzji L. K. ponowił zarzuty z odwołania, dokonując opisu w jaki sposób urzędnik przekazuje informację o kolejnym terminie stawiennictwa. Nadto załączył do skargi wynik badania słuchu z dnia 26 września 2006r., który potwierdza jego zdaniem, zły stan słuchu stanowiący przyczynę błędnego zrozumienia daty kolejnego stawiennictwa. Naruszenia prawa i zasad współżycia społecznego skarżący upatruje w bezwzględnym potraktowaniu jego przypadku i pozbawienie go statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku mimo jego niesprawności słuchowej i niewłaściwych procedur stosowanych w Urzędzie Pracy w G. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia Wojewody [...] utrzymującego w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] o utracie przez L. K. statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy. Całokształt okoliczności faktycznych oraz obowiązujący w dacie wydania decyzji przez organ II instancji stan prawny prowadzą do konstatacji, iż skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Dla oceny prawidłowości postępowania organów administracyjnych zasadniczego znaczenia nabiera dyspozycja art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy. W dacie orzekania przez organ odwoławczy przedmiotowy przepis stanowił, iż starosta /prezydent/ pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia w urzędzie pracy. Sąd w składzie orzekającym wskazuje, mając na uwadze zarzuty skargi, iż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązującej w następstwie uchylenia ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 zez zm.), regulujące podstawy nabywania i utraty prawa do zasiłku oraz okresy jego pobierania mają podobnie jak w poprzednim stanie prawnym charakter bezwzględnie obowiązujący; ustawodawca nie nadał bowiem organom administracji jakichkolwiek uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłku dla bezrobotnych (por. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1998 r., II SA 345/98, baza Lex nr 41946). Przepisy te nie zawierają żadnej klauzuli pozwalającej na uznaniowe działanie organu, zależne na przykład od oceny pod względem zgodności z zasadami współżycia społecznego. Na gruncie omawianej sprawy stwierdzić należy , iż organy zasadnie oceniły, iż skarżący prawidłowo został zawiadomiony o terminie kolejnego stawiennictwa w urzędzie pracy. Wbrew jego opinii informacja o powyższym fakcie znajduje się na tej samej stronie karty gdzie przewidziane jest złożenie podpisu przez bezrobotnego. Tym samym nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że procedura przyjęta w tym zakresie w urzędzie jest wadliwa. Zauważyć również należy, że skarżący w taki sam sposób o wyznaczonym terminie kolejnego stawiennictwa informowany był już czterokrotnie w przeszłości a zatem jego tłumaczenia, iż przyjęta procedura jest myląca dla osoby informowanej nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazane wyżej argumenty decydują o tym, że również ewentualny niedosłuch skarżącego nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania przed organami administracji albowiem skarżący nie powołuje się na brak umiejętności czytania. W ustalonym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że L. K. w terminie 7 dni nie powiadomił urzędu o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. W reasumpcji zatem stwierdzić należy, iż zostały spełnione przesłanki z art. 33 ust.4 pkt4 w/w ustawy a zatem wydane decyzje odpowiadają prawu. Z uwagi na wskazaną na wstępie okoliczność, iż zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod kątem zgodności z przepisami prawa w czasie ich wydania, a nie orzekania pod względem merytorycznym, stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa prowadzić powinno do oddalenia skargi. W związku z tym, iż taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.