III SA/Gd 579/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: WSA Alina Dominiak (spr.) WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 11 lipca 2001 r. nr [...] przyznał I. B. świadczenie przedemerytalne od dnia 4 lipca 2001 r. Decyzją z dnia 16 lipca 2001 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Inspektorat w P. G. na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy w G., powołując się na przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst. jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 ze zm.) ustalił dla I. B. wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego na dzień 4 lipca 2001 r. Decyzją z dnia 27 lipca 2001 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o przyznaniu I. B. świadczenia przedemerytalnego od dnia 4 lipca 2001 r. w kwocie 90% kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego, to jest w kwocie [...] zł brutto. W piśmie z dnia 14 września 2005 r. skierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektoratu w P. G. I. B. zawarła wniosek o ponowne przeliczenie podstawy wymiaru świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia 27 września 2005 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Inspektorat w P. G. przyznał I. B. emeryturę od dnia 19 października 2005 r. W dniu 19 października 2005 r. I. B. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. wniosek o ponowne przeliczenie podstawy wymiaru świadczenia przedemerytalnego, wskazując, iż z winy zakładu pracy na złożonym druku RP-7 nie zostały naliczone dodatkowe świadczenia. Nadto podała, iż domaga się przeliczenia i wyrównania świadczenia przedemerytalnego od 2001 r. do chwili obecnej. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2006 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Inspektorat w P. G. na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy w G., ustalił dla I. B. wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego na dzień 4 lipca 2001 r. Decyzją z dnia 8 maja 2006 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c), art. 37k ust. 1, 2, 6, art. 37l ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b), art. 150d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o zmianie własnej decyzji z dnia 27 lipca 2001 r. w części dotyczącej wysokości świadczenia przedemerytalnego, w ten sposób, że wskazał, iż owo świadczenie przysługuje I. B. od dnia 15 września 2005 r. w wysokości 90% kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego z dnia 7 kwietnia 2006 r. Po rozpatrzeniu odwołania I. B. od powyższej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia 30 czerwca 2006 r. nr [...] uchylił ją w całości i sprawę przekazał organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że choć od dnia 1 sierpnia 2004 r. na mocy 23 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych zadania związane z przyznawaniem i wypłatą świadczeń przedemerytalnych przejął Zakład Ubezpieczeń Społecznych, to art. 150 d ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zakresie świadczeń przedemerytalnych przyznanych przez powiatowy urząd pracy na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przekazuje kompetencje do załatwiania spraw w nim określonych organom zatrudnienia. Następnie organ odwoławczy podniósł, że złożenie przez skarżącą w dniu 14 września 2005 r. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosku o ponowne przeliczenie podstawy wymiaru świadczenia przedemerytalnego z drukiem RP-7 z dnia 30.08.2005 r. wystawionym przez "A" S.A. spełnia wymóg złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia uprawnień do świadczenia przedemerytalnego do Urzędu Pracy (ma to znaczenie z uwagi na termin do złożenia wniosku określony w art. 148 k.p.a.). W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego - wobec otrzymania przez urząd pracy w dniu 14 kwietnia 2006 r. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 kwietnia 2006 r. istnieją podstawy do wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Obie podstawy wznowienia postępowania w tej samej sprawie mają oparcie w art. 150d ust. 1 pkt. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczącego ujawnienia okoliczności z art. 145 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze postanowieniem z dnia 21 lipca 2006 r. Prezydent Miasta [...], powołując się na treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., 149 § 1 i 2 k.p.a., 150 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia 27 lipca 2001 r. nr [...]. Następnie Prezydent Miasta [...] 1) decyzją z dnia 21 lipca 2006 r. nr [...], powołując się na treść art. 151 § 1 k.p.a., art. 37l ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, art.150d ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia 27 lipca 2001 r. nr [...]; 2) decyzją z dnia 21 lipca 2006 r. nr [...], powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c), art. 37 ust. 1, 2, 6, art. 37l ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b), art. 150d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o zmianie własnej decyzji z 27 lipca 2001 r. w części dotyczącej wysokości świadczenia przedemerytalnego, w ten sposób, że wskazał, iż owo świadczenie przysługuje I B od dnia 15 września 2005 r. w wysokości 90% kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego z dnia 7 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniach obu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż w myśl art. 37l ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne w nowej wysokości przysługuje od dnia następnego po dniu złożenia wniosku i dokumentów. W odwołaniu od powyższych decyzji I. B wskazała, że w dniu 4 lipca 2001 r. nabyła prawo do świadczenia przedemerytalnego, a jego wysokość została ustalona na podstawie wystawionego przez "A" S.A. wynagrodzenia na druku RP – 7. Świadczenie przedemerytalne otrzymywała do dnia nabycia prawa do emerytury, tj. do dnia 18 października 2005 r. Następnie podniosła, że do "A" S.A. nie dostarczała żadnych dodatkowych zaświadczeń ani dokumentów dotyczących wysokości wynagrodzenia. Przed nabyciem prawa do emerytury zwróciła się do "A" S.A. o zaświadczenie RP-7 do naliczenia emerytury. Dane dotyczące wynagrodzenia widniejące na druku RP-7 z dnia 30 sierpnia 2005 r. różniły się od danych wynagrodzenia ujętego w RP - 7 z 2001 r. za ten sam okres. W ocenie I B błąd w ustaleniu składników stanowiących podstawę do naliczenia świadczenia przedemerytalnego nie powinien pozbawiać jej prawa do prawidłowego naliczenia i wyrównania za okres od 4 lipca 2001 r. do 18 października 2005 r. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia 12 września 2006 r. nr [...], powołując się na treść art. 150d ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.: 1) uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 21 lipca 2006 r. nr [...]; 2) orzekł o zmianie decyzji Prezydenta Miasta [...] z 27 lipca 2001 r. nr [...] w części dotyczącej wysokości świadczenia przedemerytalnego, w ten sposób, że wskazał, iż przedmiotowe świadczenie przysługuje I. B. od dnia 15 września 2005 r. w wysokości [...] zł, to jest 90% kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego z dnia 7 kwietnia 2006 r.; 3) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 lipca 2001 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji tegoż organu z dnia 27 lipca 2001 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że złożony przez stronę wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia przedemerytalnego spełnia przesłanki, o jakich mówi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jak również istnieją przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. do wznowienia postępowania z urzędu – w związku z otrzymaniem w dniu 14 kwietnia 2006 r. przez Powiatowy Urząd Pracy w G. decyzji organu rentowego z dnia 7 kwietnia 2006 r. o ustaleniu wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego I. B. na dzień 4 lipca 2001 r. Obie wymienione podstawy wznowienia mają oparcie w art. 150 d ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż zastosowanie w rozpoznawanej sprawie znajdzie drugi człon art. 150d ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku ponownego obliczenia przez organ rentowy wysokości emerytury dla celów ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego wskutek doliczenia dotychczas nieuwzględnionego dochodu - przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego za okres, który wskazano do ustalenia podstawy wymiaru emerytury. Powyższe oznacza, iż zastosowanie znajdzie odpowiednio art. 150d ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że prawo do świadczeń przedemerytalnych przyznanych na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na zasadach i w trybie określonym w tych przepisach – to jest w oparciu o treść art. 37l ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Mając na uwadze powyższe organ drugiej instancji wywiódł, iż świadczenie przedemerytalne w podwyższonej wysokości po ponownym ustaleniu wysokości emerytury w celu ustalenia jego wysokości decyzją organu rentowego z dnia 7 kwietnia 2006 r. przysługuje I. B. od następnego dnia po dniu złożenia przez nią wniosku w tej sprawie i dokumentów niezbędnych do ustalenia jej uprawnienia w nowej wysokości, to jest od dnia 15 września 2005 r. W ocenie organu brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia roszczenia strony i przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego w podwyższonej wysokości i jego wyrównania za okres od dnia 4 lipca 2001 r. W skardze I. B. oprócz argumentów jakie podniosła w odwołaniu dodatkowo wskazała, że gdy otrzymała z "A" SA zaświadczenie RP – 7 z inną wysokością emerytury, niż w poprzednim zaświadczeniu, zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Powiatowego Urzędu Pracy o ponowne naliczenie świadczenia przedemerytalnego w związku z wystąpieniem nowych okoliczności, nie znanych organowi (ZUS). W ocenie skarżącej w jej sytuacji nie ma zastosowania przepis o naliczeniu świadczenia w nowej wysokości od dnia następnego po złożeniu dokumentów, gdyż wystąpiły nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi wydającemu decyzję. Na skutek zaistniałej sytuacji jest pokrzywdzona finansowo na łączną kwotę 2.356 zł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, że organy obu instancji przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy opierały się na wyjaśnieniach Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31.10.2005 r., który to podmiot zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zapewnia jednolitość stosowania prawa, np. przez udzielanie wyjaśnień dotyczących stosowania przepisów ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie niniejszej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz.1001, ze zm. ) - zwanej dalej "ustawą", a konkretnie jej art. 150 d. Treść art. 150d ust. 1 w/w ustawy jest następująca: "prawo do świadczeń przedemerytalnych przyznanych przez powiatowy urząd pracy na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na zasadach i w trybie określonym w tych przepisach na wniosek osoby uprawnionej (zainteresowanej) lub z urzędu, jeżeli po dniu przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaty tych świadczeń zostaną ujawnione okoliczności: 1) określone w art. 145 § 1 oraz art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powodujące wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji; 2) mające wpływ na prawo do świadczenia przedemerytalnego lub jego wysokość, zaistniałe po dniu ustalenia prawa do tego świadczenia." Natomiast art. 150 d ust. 2 ustawy stanowi: "przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku ponownego obliczenia przez organ rentowy wysokości emerytury dla celów ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego wskutek: 1) doliczenia dotychczas nieuwzględnionego okresu uprawniającego do emerytury, przebytego przed nabyciem prawa do świadczenia przedemerytalnego, 2) ponownego ustalenia podstawy wymiaru w myśl art. 111 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub doliczenia dotychczas nieuwzględnionego dochodu - przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego za okres, który wskazano do ustalenia podstawy wymiaru emerytury - z tym, że wysokość emerytury oblicza się przy zastosowaniu kwoty bazowej ostatnio przyjętej do obliczenia wysokości tej emerytury". Stwierdzić trzeba, że przepis zacytowanego wyżej artykułu budzi poważne wątpliwości interpretacyjne. Należy jednak przyjąć, iż wynika z niego, że przewiduje on dwa rodzaje sytuacji: pierwszy - gdy prawo do świadczeń przedemerytalnych i ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu jeżeli zostaną ujawnione okoliczności – sprecyzowane w punkcie 1 i 2 art. 150 d ust. 1 ( określone w art. 145 § 1 oraz 156 §1 kpa powodujące wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji oraz mające wpływ na prawo lub wysokość świadczenia zaistniałe po ustaleniu do niego prawa), drugi – gdy prawo do świadczeń przedemerytalnych i ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu bowiem doszło do ponownego obliczenia przez organ rentowy wysokości emerytury dla celów ustalenia świadczenia przedemerytalnego wskutek okoliczności sprecyzowanych w punkcie 1 i 2 art. 150 d ust. 2 ustawy ( doliczenie nieuwzględnionego okresu uprawniającego do emerytury , ponowne ustalenie podstawy wymiaru lub doliczenie dotychczas nieuwzględnionego dochodu – przychodu za okres wskazany do ustalenia podstawy wymiaru emerytury). W sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją drugiego rodzaju, bowiem doszło do ponownego obliczenia przez organ rentowy wysokości emerytury dla celów ustalenia świadczenia przedemerytalnego wskutek doliczenia dotychczas nieuwzględnionego dochodu – przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego za okres, który wskazano do ustalenia podstawy wymiaru emerytury– decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 kwietnia 2006 r. ( art. 150 d ust.2 pkt 2 ustawy). Należy zwrócić uwagę na to, że okoliczności wskazywane przez skarżącą – błędne dane dotyczące wysokości wynagrodzenia wykazane przez jej zakład pracy w druku RP – 7 – zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu - były podstawą wydania nie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 lipca 2001 r. o przyznaniu świadczenia przedemerytalnego, lecz decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lipca 2001 r. o ustaleniu wysokości emerytury. Skarżąca ma tego świadomość wskazując w skardze, że zwróciła się o ponowne naliczenie świadczenia przedemerytalnego w związku z wystąpieniem nowych okoliczności nie znanych ZUS. Organ administracji wydając decyzję o ustaleniu wysokości prawa do świadczenia przedemerytalnego w trybie art. 150 d ust. 2 w zw. z art.150 d ust. 1 nie opiera się o nowe dane będące podstawą ponownego obliczenia przez organ rentowy wysokości emerytury ( np. dotyczące wysokości wynagrodzenia ), lecz o treść decyzji ZUS o ponownym obliczeniu wysokości emerytury ( w sprawie niniejszej jest to decyzja ZUS z dnia 7 kwietnia 2006 r.). W tej sytuacji , niezależnie od zajętego przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej stanowiska zaprezentowanego poniżej, nie można byłoby mówić o tym, by przy wydawaniu decyzji w oparciu o art. 150 d ust. 2 w zw. z art.150 d ust.1 ustawy błędne podanie przez zakład pracy danych dotyczących wysokości wynagrodzenia spowodowało ziszczenie przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Co najwyżej należałoby rozważać zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Nie ma to jednak znaczenia o tyle, że - w ocenie Sądu – racjonalna wykładnia przepisu art. 150 d ustawy prowadzi do wniosku, że odpowiednie stosowanie przepisu ust. 1 , o którym mowa w art. 150 d ust. 2 ustawy odnosi się jedynie do pierwszego członu art. 150 d ust. 1 , t.j. odpowiednie stosowanie dotyczy tego, że prawo do świadczeń przedemerytalnych przyznanych przez powiatowy urząd pracy na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na zasadach i w trybie określonym w tych przepisach na wniosek osoby uprawnionej lub z urzędu. W tej sytuacji rację co do zasady miały organy obu instancji – organ I instancji odmawiając uchylenia decyzji z dnia 27 lipca 2001 r. na podstawie art. 151§ 1 pkt 1 kpa, oraz organ II instancji utrzymując w mocy tę decyzję. Przepis art. 150 d ust. 2 stosowany odpowiednio z art. 150 d ust. 1 nie wymaga bowiem oceny wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 kpa. Sformułowanie : "ponowne ustalenie prawa do świadczeń przedemerytalnych na zasadach i w trybie określonym w przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu" , o którym mowa w art. 150 d ust. 1 ustawy, odsyła do unormowań ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. ( t.j. z 2001 r., Dz. U. Nr 6, poz. 56 ze zm.) o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 37 l ust. 2 stanowiła, że świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień. W tej sytuacji zasadne było dokonanie zmiany decyzji przyznającej skarżącej świadczenie przedemerytalne w ten sposób, że ponownemu ustaleniu uległa wysokość tego świadczenia – w oparciu o wysokość emerytury określonej w decyzji organu rentowego w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego – od dnia 15 września 2005 r. , czyli dnia następnego po dniu złożenia wniosku przez skarżącą. Na marginesie należy dodać, że gdyby nawet uznać, że odpowiednie stosowanie przepisu ust. 1 art. 150 d , o którym mowa w art. 150 d ust. 2 dotyczy całego przepisu art. 150 d ust. 1 – tj. także jego punktów 1 i 2 to zauważyć należy, że art.150 d ust. 1 traktuje okoliczności określone w art. 145 § 1 oraz art. 156 § 1 kpa w istocie jedynie przesłankowo, kategorycznie stanowiąc, że w przypadku ujawnienia tych okoliczności prawo do świadczeń przedemerytalnych i ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu. Przepis jest tak skonstruowany, że wydaje się, iż nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dotyczącego wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, mimo ujawnienia okoliczności określonych w art. 145 § 1 oraz 156 § 1 kpa. Ustawodawca posłużył się sformułowaniem "ponownemu ustaleniu" ulega prawo do świadczenia, co sugeruje postępowanie nie poprzedzone wznowieniem postępowania lub stwierdzeniem nieważności decyzji; w innym bowiem przypadku takie unormowanie byłoby zbędne. Ponadto oba punkty 1 i 2 art.150 d ust. 1 są równorzędne, a nie ma powodu, by do dwóch sytuacji wymienionych w jednym przepisie stosować dwa odrębne tryby postępowania- w jednym przypadku ( pkt 1 art. 150 d ust. 1 ) postępowanie składające się jakby z dwu etapów- wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji a następnie ponownego ustalenia prawa do świadczenia, a w drugim ( pkt 2 art. 150 d ust. 1 ) - tylko jednego etapu - ponownego ustalenia prawa do świadczenia. Tak więc nawet gdyby należało w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 150 d ust. 2 pkt 2 ustawy rozważać ziszczenie przesłanek wznowieniowych , o których mowa w art. 150 d ust. 1 pkt 1 ustawy, to i tak ponowne ustalenie prawa i wysokości świadczenia przedemerytalnego musiałoby nastąpić z uwzględnieniem art. 37 l ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, czyli od dnia następnego po złożeniu wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.