III SA/Gd 583/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...] z dnia 28 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 maja 2015 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S., kary pieniężnej w wysokości 500 zł. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał dnia 1 kwietnia 2015 r. decyzję, którą na podstawie przepisów art. 92a ust. 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do tej ustawy, nałożył na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako: "przedsiębiorca", "strona"), karę pieniężną w wysokości 500 zł - za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. W uzasadnieniu organ wskazał, że dniu 15 stycznia 2015 r. na drodze krajowej nr [... ] (80 km + 432 m), w okolicach miejscowości [...] przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z pojazdu marki Renault o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki Schmitz Cargobull o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował R. K. Kontrolowanym pojazdem kierujący wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. Podczas kontroli ustalono, że ostatniego odczytu danych z karty kierowcy dokonano w dniu 13 grudnia 2014 r., tj. 33 dni przed kontrolą. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 15 stycznia 2015 r. Strona była dwukrotnie wzywana przez organ do złożenia wyjaśnień czy w okresie 28 dni przed dniem kontroli dokonywała wczytywania danych z karty kierowcy R. K. Do dnia wydania decyzji przez organ, nie wpłynęły żadne dokumenty potwierdzające odczytanie danych z karty kierowcy. Organ pierwszej instancji wyjaśnił podstawy wydania przedmiotowej decyzji i wskazał, że zgodnie z art. 50 pkt 1 ustawy z o transporcie drogowym, do zadań inspekcji należy kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 ustawy. Z kolei zgodnie z treści art. 4 pkt 22 lit. s) wynika, iż przestrzeganie obowiązków lub warunków przewozu drogowego oznacza przestrzeganie obowiązków lub warunków wynikających m.in. z przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych. Zgodnie natomiast z art. 23a w/w ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych w którym w § 4 określona została częstotliwość pobierania danych z kart kierowców. Zgodnie z aktualnym brzmieniem § 4 w/w rozporządzenia, dane z karty kierowcy muszą być pobierane co najmniej raz na 28 dni. Konsekwencją naruszenia wskazanego wyżej przepisu jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł stosownie do treści lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ ponadto odniósł się do przywołanego przez stronę załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego i wyjaśnił, że zawiera on wykaz podstawowych elementów objętych kontrolą drogową (część A) oraz objętych kontrolą w przedsiębiorstwie (część B). W ocenie organu, powyższy załącznik zawiera jedynie wykaz elementów koniecznych, które powinna obejmować każda kontrola w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Powyższy załącznika natomiast nie można traktować jako wykazu zamkniętego, wszystkie elementy które podlegają kontroli przez inspekcję transportu drogowego określa ustawa o transporcie drogowym. W odwołaniu strona zarzuciła zaskarżonej decyzji brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia prawnego i faktycznego. W ocenie strony decyzja jest nielegalna i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżąca spółka powołując się na § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. podniosła, że przepis ten określa zakres kontroli i kontrola dotycząca wczytywania danych może być przeprowadzona tylko podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Również art. 10 ust. 5 lit. a) ii) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), określa właściwość miejscową kontroli obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy i powinna się ona odbywać na terenie przedsiębiorstwa, a nie na drodze publicznej. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił argumentacji odwołania i decyzją z dnia 28 maja 2015 r., działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 22 lit. h), lit. s), art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. oraz lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. Organ przywołał treść art. 10 ust. 5 lit. a) ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz wskazał, że zgodnie z lit. b cytowanego ustępu 5 art. 10, do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, w myśl której oznacza ono kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanego w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty do tachografów. Stosownie zaś do treści lit. c ustępu 5 art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Dalej wyjaśnił, że zgodnie z art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. Powyższe zostało zrealizowane przez § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Z treści tego przepisu wynika obowiązek wczytywania danych w określonym terminie. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie o niekierowaniu pojazdem, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że kontrolujący nie przekroczył zakresu kontroli. Kontrola prawidłowości użytkowania tachografu cyfrowego czy karty kierowcy niewątpliwie związana jest z dokonywaniem czynności polegających na terminowym wczytywaniu danych zapisanych w ich pamięci. Tym samym kontrolujący mógł dokonać sprawdzenia prawidłowości wczytywania danych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 15 stycznia 2015 r. Obowiązujące przepisy nie przewidują ograniczeń czasowych do przeprowadzenia kontroli prawidłowości działania i użytkowania tachografu cyfrowego i karty kierowcy. Bowiem przepis wskazujący, że kontroli podlega bieżący dzień i 28 dni wstecz dotyczy kontroli aktywności kierowcy i jego czasu pracy w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Natomiast kontrola przeprowadzona w dniu 15 stycznia 2015 r. miała na celu sprawdzenie prawidłowości użytkowania tachografu cyfrowego przez skarżącą spółkę, a więc wykonywania obowiązków wczytywania danych. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 5 pkt a) lit. i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wczytywanie danych z urządzeń rejestrujących i z kart kierowcy należy do obowiązków przedsiębiorcy. Odczyt danych z tachografu cyfrowego polega na przeniesieniu zapisanych danych w pamięci tachografu do urządzenia (czytnika tachografu), a następnie zapisaniu ich na dysk komputera. Natomiast skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o dokonaniu wczytania danych z karty kierowcy R. K. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem organu odwoławczego, kara pieniężna wymierzona przedsiębiorstwu przez organ pierwszej instancji w ustalonym stanie faktycznym jest zasadna. W ocenie brak też możliwości uwzględnienia przesłanek egzoneracyjnych, o jakich mowa w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie ewentualnie o stwierdzenie nieważności. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja stoi w sprzeczności z art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, gdyż z treści tego przepisu nie wynika, iż powyższa czynność należy do obowiązków przedsiębiorcy. Strona podniosła również, iż interpretacja organu stoi w sprzeczności z rozporządzeniem (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (DZ.UE.L.2010.168.16), gdzie zgodnie z art. 1 ust. 2 "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości". W ocenie strony, oznacza to, iż za okres należy przyjąć dni w których kierowca używał karty i tachograf cyfrowy zarejestrował na nich dane. W przypadku zaś dni gdzie tachograf nie rejestruje na karcie kierowcy danych na przykład jednostka pojazdowa nie jest używana przez kierowcę to dni tych nie należy brać pod uwagę. Przyjmując interpretację organu dochodziłoby za każdym razem do nadużycia prawa gdy kierowca posiada kartę kierowcy a kieruje pojazdem wyposażonym w tachograf analogowy gdzie używa przeznaczone do niego tylko wykresówki nie zaś kartę kierowcy. Zaś pracodawca nie pobiera danych z jego karty kierowcy co 28 dni. Ponadto, w ocenie strony, z treści art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wynika, że kontrola obowiązku wczytania danych z karty kierowcy określa właściwość miejscową kontroli, tj. na terenie tego przedsiębiorstwa, nie zaś na drodze publicznej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Odnoszą się do zarzutu skargi podniósł, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych. Obowiązujący natomiast art. 10 ust. 5 lit. c) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (WE) daje państwom członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych, co zostało określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi ostateczna decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 maja 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 kwietnia 2015 r. o nałożeniu na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. kary w kwocie 500 zł za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Na wstępie należy wskazać, że podstawową regulacją prawną ustanawiającą przepisy dotyczące obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy jest przepis art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U.UE. L. Nr 102 z 11.04.2006). Stosownie do treści tego przepisu, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 : i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z lit. b cytowanego ustępu 5 art. 10, do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, w myśl której oznacza ono kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanego w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty do tachografów. Dodać należy, iż w myśl lit. t rozdziału I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, "karta kierowcy" oznacza kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego. Stosownie zaś do treści lit. c ustępu 5 art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały w wykonaniu powyższej delegacji, w rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy (DZ.UE.L.2010.168.16). W preambule rozporządzenia wskazano, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, natomiast określenie maksymalnego okresu na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy pozwoli na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorstw transportu drogowego w całej Unii. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 3 powołanego rozporządzenia maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Z uwzględnieniem powyższych warunków częstotliwość pobierania danych z tachografu cyfrowego oraz z karty kierowcy określone zostały w krajowym, polskim porządku prawnym. W przepisie art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.) zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywanie tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego. W wykonaniu tej delegacji Minister Transportu wydał rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.). W myśl § 4 ust. 1 pkt 1) tego rozporządzenia dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Nie może budzić wątpliwości, że powyższe unormowania kreują po stronie przedsiębiorstwa transportowego, nie tylko - obowiązek - przechowywania i udostępniania ww. danych ale również (wbrew stanowisku skarżącej spółki) - obowiązek - ich wczytywania. Należy tu zaznaczyć, że w niniejszej sprawie sankcja została nałożona za brak wczytania danych z karty kierowcy. Konstatując, to nieprzestrzeganie norm ustanowionych przywołanymi przepisami na mocy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz.1265 ze zm., zwanej dalej w skrócie "ustawą") sankcjonowane jest karami pieniężnymi. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Zgodnie z treścią załącznika nr 3 do ustawy Lp. 6.3.11 - za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy kara wynosi 500 zł. Jak ustalono w niniejszej sprawie na podstawie protokołu kontroli drogowej nr [...] z dnia 15 stycznia 2015 r. - dane z karty kierowcy były ostatnio wczytywane 13 grudnia 2014 r. Tym samym od dnia wczytywania danych upłynęło 33 dni. Należy też zauważyć, że pomimo dwukrotnego wzywania przez organ, skarżąca spółka nie wykazała, aby odczytanie danych z karty kierowcy miało miejsce w okresie 28 dni przed dniem kontroli (nie przedłożyła, mimo zobowiązania, dowodów świadczących o wczytaniu danych). Spółka nie powoływała się również na okoliczności, które wskazywałyby na brak podstaw faktycznych do rejestracji danych w tym okresie. Organ więc prawidłowo przyjął, że doszło do uchybienia obowiązku określonego normą § 4 ust.1 pkt 1 cyt. rozporządzenia. Ponieważ analiza danych pobranych podczas kontroli zawartych na karcie kierowcy wykazała, że ostatni odczyt miał miejsce w dniu 13 grudnia 2014 r., tj. minęły 33 dni od ostatniego odczytu, nałożenie kary na podstawie Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy było uzasadnione. Wskazane wyżej przepisy wyznaczają bowiem maksymalny okres na wczytanie danych z karty kierowcy, co najmniej raz na 28 dni, a w czasie kontroli ujawniono przekroczenie tego terminu. Skarżąca spółka w skardze, jak i w toku postępowania, podnosiła że kontrola obowiązku wczytania danych z karty kierowcy może odbyć się tylko i wyłącznie na terenie przedsiębiorstwa, nie zaś na drodze publicznej. Tym samym nastąpiło przekroczenie zakresu kontroli drogowej. Stanowiska tego nie można jednak podzielić. Organ odwoławczy uzasadniając stanowisko w tym zakresie w zaskarżonej decyzji powołał się na treść ust. 6 części A załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1064, dalej jako - "rozporządzenie"). Rozporządzenie to określa m.in. wzory dokumentów stosowane do kontroli przewozu drogowego, sposób przeprowadzania tej kontroli, wymagane standardowe wyposażenie osób dokonujących tej kontroli czy wykaz podstawowych elementów, które jej podlegają (§ 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia). Przywołany natomiast przez skarżącą spółkę § 6 rozporządzenia dotyczy gromadzenia i rejestrowania danych statystycznych. Rozporządzenie określa bowiem również rodzaj danych statystycznych gromadzonych w wyniku kontroli i rejestrowanych przez organy kontrolne (§ 1 pkt 3 rozporządzenia). Podczas kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku sprawdzeniu podlegają: 1) podczas kontroli drogowej - podstawowe elementy wymienione w części A nr 5 do rozporządzenia; 2) w przypadku kontroli w przedsiębiorstwie - podstawowe elementy wymienione w części A i B załącznika nr 5 do rozporządzenia. Część A załącznika nr 5 obejmuje - wykaz podstawowych elementów objętych kontrolą drogową, zaś część B - wykaz podstawowych elementów objętych kontrolą w przedsiębiorstwie. Zatem załącznik ten zawiera wykaz elementów koniecznych, które powinna obejmować każda kontrola. Zgodnie z ust. 6 części A załącznika nr 5 do elementów objętych kontrolą drogową należy - prawidłowość działania i użytkowania tachografu analogowego i wykresówek albo tachografu cyfrowego i karty kierowcy. Tym samym podstawowym elementem sprawdzanym w toku kontroli drogowej - jest nie tylko prawidłowe działanie ale również prawidłowe użytkowanie karty kierowcy. Wczytywanie danych jest częścią prawidłowego jego użytkowania. Niewątpliwie prawidłowość użytkowania tachografu czy karty kierowcy związana jest z dokonywaniem czynności polegających na terminowym wczytywaniu danych. Oznacza to, że podczas kontroli drogowej może być badana data wczytania danych cyfrowych z karty i tachografu. Jak stanowi też § 5 ust.1 rozporządzenia, podczas wykonywania czynności kontrolnych w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy osoba uprawniona do kontroli wyposażona jest w urządzenia umożliwiające: 1) pobieranie danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe oraz z karty kierowcy; 2) odczyt pobranych danych i ich analizę lub przekazywanie wyników odczytu do siedziby kontrolującego celem ich analizy; 3) sprawdzanie wykresówek; 4) dokonywanie kontroli i szczegółowej analizy potwierdzenia podpisu cyfrowego dołączonego do danych; 5) analizę w celu określenia szczegółowego profilu prędkości przed inspekcją urządzenia rejestrującego. Na podstawie pobranych danych kontrolujący są uprawnieni do ich analizy i oceny, czy nie zachodzą przypadki naruszania norm czasu pracy kierowcy. Dokonane czynności kontroli drogowej przeprowadzono więc zgodnie z cyt. uregulowaniami ww. rozporządzenia. Ponadto, należy tym miejscu wskazać na zawarty w załączniku nr 3 ustawy o transporcie drogowym, wykaz poszczególnych naruszeń oraz określający wysokość kar pieniężnych. I tak, zgodnie z jego treścią, za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytywanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie - za każdy dzień przewidziana jest kara w wysokości 300 zł (Lp. 6.3.13). Przepis ten niewątpliwie odnosi się tylko do kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie, w przeciwieństwie do regulacji przewidzianej w Lp. 6.3.11 i Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do tej ustawy, które określają wysokość kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę i wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd - w takiej samej wysokości - 500 zł. Ponadto, przepis ten dotyczy naruszenia obowiązku udostępniania danych. Jak już podniesiono, należy rozróżnić obowiązek przechowywania i udostępniania danych od obowiązku ich wczytywania. I tylko pierwszy z nich wiąże się w przywołanym unormowaniu z kontrolą przeprowadzaną w przedsiębiorstwie. Istnieje też rozróżnienie kwotowe, co do wysokości kary pieniężnej nakładanej za naruszenie obowiązku wczytania danych z karty kierowcy, a nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytywanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy. Wskazywany natomiast przez skarżącą spółkę art. 10 lit. 5 a pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 odnosi się do obowiązku przechowywania wczytanych danych przez okres co najmniej dwunastu miesięcy, i dane te winny być nie tylko przechowywane ale i dostępne na terenie przedsiębiorstwa, co wynika wprost z przepisu. Przewidziane w tym przepisie miejsce przechowywania i udostępniania danych (teren przedsiębiorstwa) wiąże się ściśle z przedmiotowym obowiązkiem. Nie można jednak uznać, aby artykuł ten "określał właściwość miejscową kontroli" w odniesieniu do obowiązku wczytania danych z karty pojazdu, wyłączając kontrolę tego obowiązku podczas kontroli drogowej. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i właściwej jego kwalifikacji prawnej, z zachowaniem reguł postępowania i z zapewnieniem stronie skarżącej w nim udziału. Dokonano także oceny braku przesłanek z art. 92c ustawy, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżąca spółka nie wykazała aby zostały spełnione przesłanki prawne z hipotezy podanej normy prawnej. W konsekwencji też zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego były bezzasadne. Tym samym prawidłowe było stanowisko organów obu instancji, dotyczące nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Ponadto, Sąd nie znalazł też podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a. Należy tu zauważyć, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynika sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca spółka istnienia takiego wpływu nie wykazał. Także materiał dowodowy sprawy nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń. Podsumowując dokonane rozważania należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za nieuzasadnioną i w oparciu o przepis art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.