III SA/Gd 584/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Jolanta Sudoł ( spr. ) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...] z dnia 12 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...] na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 320 ( trzysta dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nałożył na "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w dniu 15 marca 2012 r. o godzinie 10:35 na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej ciągnik siodłowy marki VoIvo o nr rej. [...] wraz z naczepą kierowany przez D. S. Na podstawie okazanych do kontroli dokumentów i zeznań kierowcy ustalono, że w imieniu "A" Sp. z o.o. w K. prowadził on pojazd z G. do L., wykonując krajowy transport drogowy rzeczy. Przewożonym ładunkiem był żużel granulowany. W trakcie kontroli wykonano pomiary rzeczywistej masy całkowitej oraz nacisków osi w wyniku czego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 1.30 ton oraz przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi - protokół kontroli nr [...]. Kierowca, przesłuchany w charakterze świadka, zeznał do protokołu, że jego wynagrodzenie uzależnione jest od ilości oraz wartości przewiezionego ładunku. Kierowca wyjaśnił również, że po dojechaniu do miejsca rozładunku zostaje zważona ilość przewiezionych rzeczy, co jest potrzebne m.in. do ustalenia jego wynagrodzenia. Zgodnie z art. 10 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L. 2006.102.1 ze zm.), przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia. Organ podał, że dnia 16 marca 2012 r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ww. naruszenia i wezwał do okazania wymaganych dokumentów. Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego organ uznał, że ujawnione naruszenie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym i należy wymierzyć karę pieniężną Spółce. Podkreślił przy tym, że za prawidłowe organizowanie pracy kierowcy oraz bezpośrednią kontrolę nad realizacją odpowiada przedsiębiorca. Wysokości kary ustalono na podstawie załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 81, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej zwane k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 12 czerwca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygniecie organ odwoławczy zacytował treść art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził, że ustalenia kontroli są zawarte w protokole nr [...] z dnia 15 marca 2012 r., który kierowca podpisał bez wniesienia żadnych uwag i który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Podczas przedmiotowej kontroli stwierdzono znaczne przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton, a przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, iż jego wynagrodzenie uzależnione jest od ilości wykonywanych kursów ładownych oraz od ilości ton ładunku przewiezionego - tj. 10% wartości tony. Organ odwoławczy zauważył, że wraz z odwołaniem Spółka przesłała kopie umowy o pracę z dnia 1 listopada 2004 r. zawartą z D. S., porozumienie zmieniające umowę o pracę z dnia 1 stycznia 2006 r. z D. S., zawiadomienie o przejściu zakładu pracy na nowego pracodawcę oraz informację o podwyższeniu wynagrodzenia wskazanemu kierowcy. Te dokumenty nie wskazują jednak, że Spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Podobnie nie wskazują, że nie wypłacała kierowcy dodatkowego wynagrodzenia uzależnionego od ilości przewożonych rzeczy, a jedynie poświadczają składniki wynagrodzenia przysługujące kierowcy. W okolicznościach sprawy analiza materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że Spółka wypłacała składniki wynagrodzenia uzależnione od ilości przewożonych rzeczy, co niewątpliwie mogło zagrażać bezpieczeństwu drogowemu. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ pierwszej instancji zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Dodał również, że wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Spółka zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85; 2. prawa procesowego poprzez naruszenie: art. 6 k.p.a. - gdyż, decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego prawa, art. 7 k.p.a. - ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego, art. 8 k.p.a. - ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej, oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające było wadliwe, gdyż organy oparły się jedynie na domniemanych zeznaniach kierowcy, z którymi ona nie mogła się zapoznać. Podkreśliła, że nie miała możliwości zapoznania się z protokołem przesłuchania kierowcy, gdyż organ pierwszej instancji przesłał wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego jedynie kopię protokołu kontroli drogowej nie informując jej nawet o przeprowadzeniu przedmiotowego dowodu. Ponadto w żaden sposób nie próbował sprawdzić czy zeznania złożone przez kierowcę w trakcie kontroli drogowej mają pokrycie w faktach. Organ pierwszej instancji nie wezwał Spółki do przedstawienia dokumentów określających składniki wynagrodzenia kierowcy, jak chociażby umowy o pracę. Organ odwoławczy zaś zbagatelizował fakt przesłania przez przedsiębiorcę umowy o pracę zawartej pomiędzy Spółką a kierowcą, która bez wątpienia nie zawiera składników wynagrodzenia kierowcy uzależnionych od ilości przewiezionych rzeczy. Nadto nie uzasadnił, dlaczego odmówił mocy dowodowej przesłanemu przez stronę dokumentowi. Spółka nie była też informowana o zakończeniu prowadzonego postępowania, czym naruszono art. 10 § 1 k.p.a. Jakkolwiek art. 73 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym zezwala kontrolującemu inspektorowi na przeprowadzenie przesłuchania w warunkach kontroli drogowej bez udziału strony, to bezwzględnie w ocenie skarżącej, brak jest przepisu, który pozwalałby organowi administracji na wydanie decyzji bez powiadomienia strony, że taki dowód został przeprowadzony. Jest to czynność, z której został sporządzony protokół i przedsiębiorca winien otrzymać kopię protokołu przesłuchania świadka w warunkach kontroli drogowej wraz z kopią protokołu kontroli drogowej. Skarżąca przytoczyła tezy orzeczeń sądów administracyjnych, odnoszące się do zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skarżąca wskazała, że w trakcie kontroli inspektor nie stwierdził żadnych naruszeń dotyczących czasu pracy kierowcy. Nie można zatem, nawet gdyby twierdzenia kierowcy miały pokrycie w dokumentach dotyczących jego wynagrodzenia - co nie ma miejsca - przypisać Spółce jakiegokolwiek naruszenia art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji nie wskazał w żaden sposób, jakie dokumenty poza zeznaniem kierowcy miałyby świadczyć o naruszeniu tego przepisu. Tymczasem dokumenty dotyczące wynagradzania kierowców, w tym przede wszystkim umowy o pracę nie przewidują uzależnienia składników wynagrodzenia kierowców od ilości przejechanych kilometrów czy ilości przewiezionego towaru, oraz nie jest znany powód, dla którego kierowca miałby tak zeznać - na dowód powyższego wraz z odwołaniem została przekazana potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia umowy o pracę D. S. Skarżąca wyraziła też wątpliwość, co do treści zeznania kierowcy oraz pytań które zostały mu zadane przez osobę przesłuchującą. W ocenie skarżącej, w sprawie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania zawarte w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 czerwca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która nałożyła na "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, za uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy. Podstawę prawną wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz załącznik nr 3 lp. 1.7 do tej ustawy, a także przepisy Rozporządzenia (WE) nr 561/20 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L. 2006.102.1 ze zm.), zwane dalej Rozporządzeniem. Zgodnie z art. 92a ust.1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Jak stanowi art. 92a ust. 6 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W załączniku nr 3 Lp. 1.7. przewidziano karę w wysokości 8.000 zł za uzależnianie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy. Stosownie do definicji zawartej w art. 4 pkt 22) lit. h) użyte w ustawie określenia oznaczają: obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 Rozporządzenia - przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia (art.10 ust. 2 Rozporządzenia). Ponadto przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim (art.10 ust. 3 Rozporządzenia). Bezspornym jest, że D. S. jest zatrudniony na stanowisku kierowcy w "A" Sp. z o.o. w K. Poza sporem było, że nałożenie kary pieniężnej było następstwem kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 15 marca 2012 r. w miejscowości K. podczas której zatrzymano ciągnik siodłowy marki VoIo wraz z naczepą kierowany przez D. S. Kierowca w imieniu skarżącej spółki wykonywał przewóz żużlu granulowanego z G. do L. W następstwie kontroli została nałożona na skarżącą spółkę kara w wysokości 8.000 zł za uzależnianie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewożonych rzeczy. Okoliczność ta wynikała z zeznań kierowcy D. S. (w protokole przesłuchania świadka - na pytanie: "od czego uzależnione jest Pana wynagrodzenie?" kierowca odpowiedział: "moje wynagrodzenie jest uzależnione od ilości wykonywanych kursów ładunkowych. Wynagrodzenie uzależnione jest od ilości ton ładunku przewiezionego tj. 10% wartości tony"). Skarżąca w odwołaniu od decyzji nakładającej karę podniosła m.in., że dokumenty dotyczące wynagradzania kierowców, w tym umowy o pracę, nie przewidują uzależniania składników wynagrodzenia kierowców od ilości przejechanych kilometrów czy ilości przewiezionego towaru (stanowisko to podtrzymała we wniesionej skardze). I tak, do odwołania skarżąca spółka załączyła: kopie umowy o pracę z dnia 1 listopada 2004 r. zawartą z D. S., porozumienie zmieniające umowę o pracę z dnia 1 stycznia 2006 r., zawiadomienie o przejściu zakładu pracy na nowego pracodawcę z dnia 26 czerwca 2009 r. oraz informację o podwyższeniu wynagrodzenia wskazanemu kierowcy z dnia 14 czerwca 2010 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do załączonych dokumentów, organ odwoławczy podniósł że "nie wskazują, że nie wypłacała kierowcy dodatkowego wynagrodzenia uzależnionego od ilości przewożonych rzeczy", a jedynie "poświadczają składniki wynagrodzenia przysługujące kierowcy". Z takim stanowiskiem organu odwoławczego nie sposób się zgodzić. Po pierwsze - z treści tych dokumentów nie wynika, a co jest istotne dla sprawy, że kierowcy jest wypłacane dodatkowe wynagrodzenie uzależnione od ilości przewożonych rzeczy. Po drugie - organ odwoławczy dysponując, z jednej strony zeznaniami kierowcy, zaś z drugiej strony treścią jego umowy o pracę, nie mógł się ograniczyć tylko do dokonania powyżej konstatacji. Jest bowiem oczywistym, że dowody te są sprzeczne, co wymagało od organu poczynienia dodatkowych wyjaśnień (niezależnie od stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów i dopuszczalnych nacisków osi). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy powinien zwrócić się do skarżącej spółki o przedłożenie dodatkowych dokumentów, w tym dokumentów księgowych pozwalających na ustalenie jakie składniki wynagrodzenia były rzeczywiście wypłacane kierowcy oraz w jakiej wysokości (w okresie co najmniej ostatnich sześciu miesięcy poprzedzających kontrolę). Przy czym organ odwoławczy powinien również ustalić jakie elementy składają się ostateczne na wynagrodzenie kierowcy. Z załączonego pisma z dnia 14 czerwca 2010 r. wynika, że podwyższane są: wynagrodzenie zasadnicze, ryczałt za nadgodziny i ryczałt za godziny nocne, zaś pozostałe warunki pozostają bez zmian. W porozumieniu zmieniającym umowę o pracę z dnia 1 stycznia 2006 r. jako elementy wynagrodzenia wymieniono nie tylko wynagrodzenie podstawowe, ryczałt za nadgodziny i ryczałt za godziny nocne, ale ponadto - premię uznaniową oraz diety. Następnie organ powinien dokonać analizy składników wynagrodzenia określonych w umowie o pracę i ocenić, które z nich mogą obejmować niedozwolone składniki wynagrodzenia. Zwłaszcza czy występuje zróżnicowanie w wysokości wypłacanego kierowcy wynagrodzenia, w tym poszczególnych jego składników, jeśli tak - to jakie są tego przyczyny. Należy tu uwzględnić zeznania kierowcy, który wskazał, że wynagrodzenie jest uzależnione od ilości wykonywanych kursów ładunkowych i od ilości ton ładunku przewiezionego, tj. 10% wartości tony. Przy czym organ nie powinien wykluczyć ewentualności przeprowadzenia innych dowodów (w zależności od wyników poczynionych ustaleń). Dopiero podjęcie tych czynności pozwoli organowi odwoławczemu na prawidłową ocenę materiału dowodowego, w tym zeznań kierowcy i załączonych do odwołania dokumentów. W konsekwencji na jednoznaczne ustalenie istotnej dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności - uzależniania wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy. A także stwierdzenie czy skarżąca spółka miała wpływ na powstanie naruszenia i czy nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Jest to, o tyle ważne dla sprawy, gdyż przedmiotowe ustalenie stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej na skarżącą spółkę. Podkreślić w tym miejscu należy, że to na organie ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. Jeśli zaś strona w toku postępowania odwoławczego, przedstawiła dokumenty, które pozostają w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, to organ ma obowiązek poczynić wyjaśnienia w tym zakresie i nie może być bezczynny. W ocenie Sądu, zaniechanie wyjaśnień powyższych okoliczności powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ponieważ organ przeprowadził postępowanie dowodowe z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W konsekwencji organ dopuścił się również naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które wymaga by uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ powinien uwzględnić poczynione uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i dokonać ustaleń w powyższym zakresie. Przy czym przed wydaniem decyzji, organ umożliwi skarżącej spółce wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, zapewniając jej tym samym czynny udział w tym stadium postępowania (art. 10 §1 k.p.a.). Odnośnie stanowiska skarżącej spółki dotyczącego przesłuchania świadka, to należy zauważyć, że do zawiadomienia z dnia 16 marca 2012 r. o wszczęciu postępowania została załączona kserokopia protokołu nr [...] z dnia 15 marca 2012 r. Z jego treści wynika jednoznacznie, że podczas kontroli kierowca D. S. został przesłuchany w charakterze świadka oraz zeznał do protokołu, że jego wynagrodzenie uzależnione jest od ilości i wartości przewiezionego ładunku. Dlatego nie można podzielić zarzutów skarżącej spółki w tym zakresie. Tym bardziej, że strona w tym zawiadomieniu została pouczona o treści przepisu art.10 § 1 k.p.a. oraz 73 k.p.a. i nie skorzystała w toku postępowania przed organem pierwszej instancji z przysługujących jej uprawnień. Niemniej nie zwalniało to organu odwoławczego od obowiązku przewidzianego w art. 10 §1 k.p.a., zwłaszcza że w aktach brak jest adnotacji o przyczynie odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art.10 § ust. 3 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie trzecim wyroku Sąd orzekł stosownie do treści art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, że wykonanie wadliwej i uchylonej decyzji, nie ma aksjologicznego uzasadnienia i naraża stronę na szkodę. W punkcie drugim wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.