III SA/Gd 588/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi C. O. Spółki jawnej z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 września 2025 r. nr SKO Gd/1975/25 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 1a oraz art.123, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), stwierdziło niedopuszczalność zażalenia C. Spółki jawnej z siedzibą w L. (dalej także jako "skarżąca") na postanowienie Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia 2 kwietnia 2025 r. w sprawie uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Stan sprawy jest następujący: F. Spółka z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Marszałka Województwa Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej relacji: R. – L. – W. – E. - G. Marszałek Województwa Mazowieckiego, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, dalej: "u.t.d.") oraz art. 106 k.p.a., zwrócił się do Marszałka Województwa Pomorskiego o zajęcie stanowiska – uzgodnienie udzielenia zezwolenia. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. Marszałek Województwa Pomorskiego (dalej także jako "organ I instancji"), na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d., uzgodnił wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na przedmiotowej linii. Wskazał, że w związku z uwzględnieniem w całości wniosku strony odstąpiono od uzasadnienia zgodnie z art. 107 § 4 w związku z art. 126 k.p.a. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia: 1. art. 7 i 77 w zw. z art. 106 § 5 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności sprawdzenia, czy projektowana linia spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także czy spełnia oczekiwania i postulaty lokalnej społeczności; 2. art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.t.d., poprzez brak sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych lub czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych na terenie województwa podkarpackiego; 3. art. 11 i art. 107 § 2-5 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia; 4. art. 10 § 1-3 w zw. art. 73 § 1 k.p.a., poprzez nie zagwarantowanie skarżącej prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem postanowienia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała również, że przystąpiła do udziału w postępowaniu głównym prowadzonym przez Marszałka Województwa Mazowieckiego w charakterze strony, w związku z czym ma legitymację procesową do występowania także w postępowaniu uzgodnieniowym. Skarżąca przedstawiła obszerną argumentację w tym zakresie, która – jak wskazała – jest tożsama z treścią wniosku o uznanie jej za stronę postępowania głównego. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2025 r. spółka F. wskazała, że skarżąca nie jest stroną postępowania uzgodnieniowego z uwagi na fakt, że linia komunikacyjna, na której wykonuje ona przewozy (L. – W.) i linia objęta ewentualnym zezwoleniem dla spółki F. nie są tożsame. Linie te posiadają inne przystanki także na odcinku stycznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium") postanowieniem z dnia 12 września 2025 r. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Kolegium wskazało, że organ I instancji uwzględnił w całości żądanie wnioskodawcy. W konsekwencji, na podstawie art. 107 § 4 k.p.a., był uprawniony odstąpić od uzasadnienia postanowienia. Postanowienie to jest ostateczne, o czym stanowi art. 127 § 1a w zw. z art. 144 k.p.a. – nie przysługuje na nie zażalenie. Zażalenie skarżącej należało zatem uznać za niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając jego uchylenia. Podniosła zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. oraz art. 8 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania, gdyż nie wykazała interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu, podczas gdy skarżąca wykazała, że posiada interes prawny, a zatem powinna brać udział również w postępowaniu uzgodnieniowym w charakterze strony tego postępowania. Argumentacja skargi koncentruje się na wykazaniu, że skarżąca winna zostać uznana za stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym przez Marszałka Województwa Pomorskiego. Skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zapadłe na gruncie art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 15 stycznia 2026 r. uczestnik postępowania spółka F. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przedmiotowa skarga została wniesiona na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia skarżącej spółki C. na postanowienie Marszałka Województwa Pomorskiego, uzgadniające wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na określonej linii przez uczestnika postępowania – firmę F. Przyczyną stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zażaleniem zaskarżono postanowienie ostateczne. Zauważyć zatem należy, że w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2025 r. Marszałek Województwa Pomorskiego powołał się na przepisy art. 106 § 5 k.p.a. oraz art. 107 § 4 w zw. z art. 126 k.p.a. Przepis art. 106 k.p.a. normuje tzw. współdziałanie organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 106 k.p.a.: § 1 Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. § 2.Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. § 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Zgodnie z art. 107 § 4 k.p.a. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Przepis ten znajduje zastosowanie także w przypadku postanowień - na mocy art. 126 k.p.a. , z którego wynika, że do postanowień stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 107 § 2-5. Należy zauważyć, że skarżąca , mimo twierdzeń zawartych w zażaleniu, że przystąpiła do udziału w sprawie w postępowaniu głównym, nie przedłożyła żadnego dokumentu , z którego wynikałoby, że jest tak w istocie. Dokumenty dołączone przez skarżącą do zażalenia nie dotyczą postępowania, prowadzonego w przedmiocie udzielenia firmie F. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej relacji: R. – L. – W. – E. - G. Okoliczność wskazywana przez skarżącą nie wynika z akt administracyjnych, przedłożonych Sądowi , a na ich podstawie Sąd rozpoznaje sprawę. Dokumentów takich skarżąca nie dołączyła także do skargi. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że jedynie firma F. jest stroną postępowania głównego. Marszałek Województwa Mazowieckiego, zwracając się w piśmie z dnia 24 marca 2025 r. do Marszałków Województw o uzgodnienie udzielenia zezwolenia , zawiadomił o tym firmę F. jako jedyną stronę postępowania ( art. 106 § 2 k.p.a.). Tym samym Marszałek Województwa Pomorskiego, wydając postanowienie z dnia 2 kwietnia 2025 r. w sprawie uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, mógł , na podstawie art. 107 § 4 k.p.a., odstąpić od uzasadnienia wydanego postanowienia, które uwzględniało w całości żądanie strony ( firmy F.) i nie rozstrzygało spornych interesów stron, bowiem w postępowaniu uczestniczyła tylko jedna strona. Postanowienie to , z uwagi na treść art. 127 § 1a w zw. z art. 144 k.p.a., jest ostateczne i nie służy na nie zażalenie. Przepis art. 127 §1 a k.p.a. stanowi bowiem, że decyzja wydana w pierwszej instancji, od której uzasadnienia organ odstąpił z powodu uwzględnienia w całości żądania strony, jest ostateczna, a art. 144 k.p.a. – że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy zasadnie , na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził w zaskarżonym postanowieniu niedopuszczalność zażalenia skarżącej spółki na postanowienie Marszałka Województwa Pomorskiego. Organ odwoławczy nie naruszył wskazywanych w skardze przez skarżącą spółkę przepisów prawa tak procesowego, jak i materialnego. W szczególności nie naruszył art. 28 k.p.a. poprzez – jak twierdzi skarżąca spółka - uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania, bowiem nie wykazała interesu prawnego do udziału w postępowaniu. Zarzucane naruszenie nie miało miejsca, bowiem organ odwoławczy na kwestię tę się nie powoływał, a niedopuszczalność wniesionego zażalenia została stwierdzona z innej przyczyny, niż wskazywana przez skarżącą. Dodać jedynie należy, że skarżąca może domagać się dopuszczenia do udziału w postępowaniu głównym, prowadzonym przez Marszałka Województwa Mazowieckiego podnosząc argumentację, że powinna mieć w nim przymiot strony, bądź też - w przypadku wydania decyzji ostatecznej, uwzględniającej żądanie firmy F. przez ten organ - domagać się wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.