III SA/Gd 590/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), nałożył na Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo-Handlowe "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w P. karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 12 listopada 2015 r. przeprowadzono kontrolę drogową samochodu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą. Kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy z miejscowości P. do miejscowości B. w imieniu PPUH "A" Spółki z o.o. z siedzibą w P.. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli. Na podstawie zgromadzonego materiału stwierdzono naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, wczytywania danych z urządzenia rejestrującego oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Karta kierowcy ostatni raz sczytywana była w dniu 10 lipca 2015 r., czyli 125 dni od dnia kontroli - termin sczytywania danych z karty kierowcy został przekroczony o 97 dni. Ostatni odczyt tachografu sporządzono w dniu 22 kwietnia 2015 r.- tj. 204 dni od dnia kontroli- termin sczytywania danych z urządzenia rejestrującego został przekroczony o 114 dni. Zamontowany w pojeździe tachograf ostatni przegląd miał w dniu 29 kwietnia 2013 r., mimo że sprawdzanie urządzenia rejestrującego wykonuje się nie rzadziej, niż co 24 miesiące. Organ wskazał, że z odpowiedzialności za naruszenie nie zwalnia fakt, że po kontroli dokonano czynności, którymi dopełniono wymogów prawa, bowiem na dzień przeprowadzenia kontroli wymagań nie spełniono. Brak było podstaw do uznania, że spółka uwolniła się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na zasadzie art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją tego było nałożenie, na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kary pieniężnej w wysokości 2000 zł ( lp.6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – 500zł, lp.6.3.12 – 500zł, lp.6.1.4.-1000 zł). Spółka złożyła od tej decyzji odwołanie. Wskazała, że w toku postępowania nie rozstrzygnięto wszystkich istotnych okoliczności. Zarzuciła naruszenie art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Wskazała, że w wyniku reorganizacji przedsiębiorstwa osoba odpowiedzialna za nadzór nad wypełnianiem obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym przestała świadczyć pracę, wobec czego powstałe zdarzenie jest sytuacją nadzwyczajną, nagłą i nieprzewidzianą. Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 21 marca 2016 r., na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 6.1.4, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia kontrolnego, badania kontrolnego lub kalibracji organ odwoławczy podał, że w chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85, uchylone w dniu 2.03.2016r. przez rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Powyższe naruszenie regulował art. 13 rozporządzenia 3821/85. Aktualnie w/w naruszenie reguluje art. 23 rozporządzenia 165/2014, przy czym poprzednia regulacja jest tożsama z nową. W myśl art. 23 rozporządzenia nr 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Według lp. 4 rozdziału VI załącznika IB rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po każdej naprawie urządzenia, lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon, lub gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 minut, lub przy zmianie numeru VRN i przynajmniej raz w okresie dwóch lat (24 miesięcy) od ostatniej kontroli. Z materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu oględzin pojazdu z dnia 12.11.2015 r., raportu danych tachografu, danych pobranych z urządzenia rejestrującego oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że ostatnie badanie okresowe tachografu miało miejsce w dniu 29.04.2013 r. Zatem urządzenie rejestrujące nie posiadało wymaganego sprawdzenia okresowego. W toku postępowania nie przedstawiono żadnych dowodów na przeprowadzenie badania okresowego. Zasadne więc było utrzymanie kary przewidzianej za naruszenie lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy w wysokości 1000 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na niewczytywaniu danych z karty kierowcy ustalono w oparciu o sporządzony przez organ kontrolny wydruk zapisu cyfrowego karty kierowcy, że strona uchybiła obowiązkowi terminowego wczytania danych z karty kierowcy. Poprzedni odczyt danych z karty kierowcy miał miejsce 10.07.2015 roku, czyli 125 dni od dnia kontroli. Strona podczas toczącego postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów mogących podważyć ustalenia dotyczące braku wczytania danych z karty kierowcy w okresie 28 dni poprzedzających dzień kontroli. Zasadne zatem było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 6.3.11 do załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd organ podał, że z protokołu kontroli i danych z tachografu cyfrowego wynika, że przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. Według danych znajdujących się na wydruku data sczytywania danych z tachografu cyfrowego została przekroczona o 204 dni. Ostatnie wczytywanie danych miało miejsce w dniu 22.04.2015 r. Zasadne zatem było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 6.3.12 do załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Pozostałe zarzuty strony podniesione w odwołaniu były niezasadne i nie mogły być uwzględnione. Strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. W związku z tym nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ wyjaśnił, że wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.1.4 i lp. 6.3.11 oraz 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Natomiast brak właściwej organizacji przedsiębiorstwa oraz zapewnienia przedsiębiorcy nie poparte żadnymi dowodami nie stanowią podstawy do zastosowania w/w przepisu. Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo-Handlowe "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca wskazała, że nie kwestionowała swojej winy i uznała swoją odpowiedzialność. Po powzięciu informacji o zaistniałym naruszeniu niezwłocznie dokonała wszelkich aktów staranności, by naruszenia usunąć. W toku postępowania jasno i logicznie przedstawiła powody zaistnienia naruszeń. Skarżąca spółka jest spółką kapitałową , w której każdy pracownik ma określone obowiązki pracownicze, z których jest rozliczany. Przez wiele lat za wszelkie sprawy związane z transportem towaru odpowiadała jedna osoba, która w wyniku reorganizacji struktury przedsiębiorstwa przestała świadczyć pracę. Nie przekazała ona swoich obowiązków, a członkowie zarządu skarżącej nie mieli wiedzy o zaistniałym stanie faktycznym, działając w zaufaniu do przełożonego tego pracownika, który informował, że pilnuje terminów. W ocenie skarżącej dokonała ona wszelkich aktów staranności – wskazała pracownika, powierzyła mu nadzór nad m.in. dokonywaniem przeglądów technicznych i sczytywaniem danych. Działała w zaufaniu do pracownika, że po zmianach personalnych nadal nadzoruje i prowadzi wszelkie sprawy związane z transportem. Nie miała wiedzy, że pracownik nie dopilnował przekazania obowiązków. W ocenie skarżącej zaszły tym samym przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca powierzyła bowiem pracownikowi nadzór nad przestrzeganiem przepisów i była zapewniana o dokonywaniu badań technicznych i sczytywaniu danych. Nie istniały przesłanki, by zlecić audyt w w/w zakresie. Powstałe zdarzenie było więc sytuacją nadzwyczajną, nagłą i nieprzewidzianą. Skarżąca wcześniej nie otrzymała kary pieniężnej. W ocenie skarżącej organ nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, nie przesłuchał choćby ponownie kierowcy czy pracowników skarżącej odpowiedzialnych za transport. Skarżąca podniosła, że w prawie polskim podstawową przesłanką pociągnięcia do odpowiedzialności karnej , z jaką w sprawie mamy do czynienia, jest ustalenie winy. Skarżąca nie ponosi winy za naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. Decyzja organu odwoławczego jest wadliwa i wbrew przepisom prawa utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Zaskarżonymi decyzjami nałożono na skarżącą karę pieniężną za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) ( Dz.U. UE.L 2006.102.1), przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów (...) wyposażonych w urządzenia rejestrujące (...) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie (...). W myśl § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych( Dz.U. z 2007r., nr 159, poz.1128), dane z karty kierowcy są pobierane: 1) co najmniej raz na 28 dni; 2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy; 3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe; 4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy; 5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. W niniejszej sprawie karta kierowcy ostatni raz była wczytywana w dniu 10 lipca 2015 r., czyli 125 dni od czasu kontroli. Naruszenie to , w myśl załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – lp.6.3.11. –naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy- pociąga za sobą nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera: 1) co najmniej raz na 90 dni; 2) natychmiast: a) przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi, b) w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych, c) w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania; 3) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. W niniejszym przypadku ostatni odczyt z tachografu cyfrowego pobrano 22 kwietnia 2015 r., tj. 204 dni od momentu przeprowadzenia kontroli. Naruszenie to , w myśl załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – lp.6.3.12. – naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd - pociąga za sobą nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Zgodnie z załącznikiem 1 do rozporządzenia Rady ( EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz.U. UE. L 1985.370.8) , rozdział VI pkt 1 i 3 pkt a , każde urządzenie rejestrujące podlega poświadczeniu w zakresie poprawności swojego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji. Okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 2 marca 2016 r. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego ( Dz.U. UE.L 2014.60.1) W myśl art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Tak więc obie regulacje są tożsame i stanowią o obowiązku dokonywania sprawdzenia okresowego urządzeń rejestrujących przynajmniej raz na dwa lata. W przypadku urządzenia rejestrującego ( tachografu) zamontowanego w kontrolowanym pojeździe ostatni okresowy przegląd został dokonany 29 kwietnia 2013 r. , wobec czego w dniu kontroli - 12 listopada 2015 r. - urządzenie rejestrujące nie posiadało wymaganego sprawdzenia okresowego. Naruszenie to , w myśl załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – lp.6.1.4. – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji - pociąga za sobą nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1000 zł. Kara pieniężna nałożona została na skarżącą spółkę zgodnie z treścią art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tj. Dz.U. z 2013 r., poz.1414 ze zm.) , który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Skarżąca spółka wykonywała w dniu kontroli przewóz drogowy. Nie kwestionowała, że doszło do zarzucanych naruszeń, jednak w jej ocenie kara pieniężna nie powinna być na nią nałożona , bowiem spełnione zostały warunki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a ponadto nie ponosi ona winy w zaistnieniu naruszeń, które zostały niezwłocznie usunięte. Ze stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Aby można było zastosować przywołany wyżej przepis art. 92c ust. 1pkt 1 ustawy o transporcie drogowym skarżąca musiała wykazać, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Powinna zatem udowodnić, że dołożyła należytej staranności, to znaczy uczyniła wszystko, czego można było od niej rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niej okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Wbrew przekonaniu skarżącej podane przez nią okoliczności nie świadczą jednak o spełnieniu przesłanek z omawianego przepisu. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, co oznacza, że ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje. Zasadnie organ odwoławczy argumentuje, że reorganizacja przedsiębiorstwa nie uprawnia do zastosowania omawianego przepisu. Przedsiębiorca ma obowiązek zorganizowania pracy, doboru właściwych rozwiązań organizacyjnych, nadzorowania pracowników w taki sposób, by nie dochodziło do naruszeń prawa przy wykonywaniu przewozów drogowych. Skarżąca nie kwestionuje, że jej pracownicy dopuścili się zaniedbań , ale uważa, że nie przekazanie obowiązków przez pracownika, który przestał świadczyć pracę na skutek reorganizacji przedsiębiorstwa oraz niewywiązanie się w sposób właściwy ze swoich obowiązków przez pracownika, który tę osobę miał nadzorować , jej nie obciąża. W ocenie Sądu z treści skargi, wbrew intencji skarżącej, wynika, że skarżąca nie nadzorowała w sposób właściwy pracowników ani nie zorganizowała w sposób właściwy ich pracy. Polegała jedynie na ich zapewnieniach, że wykonują nałożone na nich obowiązki związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. Tymczasem przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji i stosowanie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, właściwych środków dyscyplinujących. Powinnością pracodawcy jest nie tylko zorganizowanie pracy w taki sposób, aby pracownicy mogli przestrzegać obowiązujące przepisy, ale również bieżące kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków. Okoliczność, że pracownik czy pracownicy w pewnym momencie w sposób niewłaściwy zaczęli wykonywać swoje obowiązki nie jest sytuacją nadzwyczajną, nagłą i niespodziewaną, jak tego chciałaby skarżąca. Regulacja prawna wyrażona w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy odnosi się do sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W sprawie niniejszej o sytuacji takiej mowy być nie może. Ustalony w przedsiębiorstwie podział czynności czy zakres obowiązków, na jaki powoływała się skarżąca na rozprawie nie zwalnia jej z odpowiedzialności przewidzianej art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ani nie jest przesłanką do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Skarżąca miała i ma wpływ na organizację przedsiębiorstwa, a wybranie nieskutecznych rozwiązań organizacyjnych obciąża ją, nie zaś zwalnia z odpowiedzialności za zaistnienie stwierdzonych naruszeń. Należy też wyjaśnić skarżącej, że wbrew jej przekonaniu odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy nie jest odpowiedzialnością karną, zależną od ustalenia winy. Odpowiedzialność przedsiębiorcy ma w przedmiotowym przypadku charakter administracyjny. Do stwierdzenia zaistnienia takiej odpowiedzialności wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1640/14 , publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na możliwość nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia nie ma też wpływu zachowanie skarżącej po stwierdzeniu naruszeń, tj. niezwłoczne ich usunięcie. Istotny jest bowiem stan faktyczny, stwierdzony w momencie kontroli. Sąd nie znalazł także podstaw do podzielenia zarzutów skarżącej dotyczących postępowania dowodowego. Skarżąca poza ogólnikowym powołaniem się na brak przeprowadzenia ponownego dowodu z zeznań kierowcy oraz nie przesłuchanie pracowników skarżącej odpowiedzialnych za transport nie wskazała, jakie okoliczności chciałaby tymi dowodami wykazać. Z treści skargi wnioskować można, że intencją skarżącej było potwierdzenie tymi dowodami jej argumentacji dotyczącej braku przesłanek do nałożenia na nią kary pieniężnej. Zauważyć należy, że organy znały argumentację skarżącej w tym zakresie, jednak z twierdzeń skarżącej wywiodły inne, niż skarżąca, wnioski. Nie można w tej sytuacji podzielić poglądu skarżącej o niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy czy wadliwości postępowania dowodowego. Z kolei prowadzenia postępowania w sposób, który miałby pogłębiać zaufanie obywateli do organów nie można utożsamiać li tylko z takim prowadzeniem postępowania, które zakończy się w sposób oczekiwany przez stronę. Z akt sprawy wynika, że skarżąca została poinformowana o istotnych dla rozstrzygnięcia przepisach prawa, w tym art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, miała możliwość wypowiedzenia się i złożenia wniosków dowodowych. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie podzielając zarzutów skargi oraz nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.