III SA/Gd 593/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia 2 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: 1. zwolnić skarżącego z kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu. W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący R. C. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wskazał, że utrzymuje się z renty z ZUS w wysokości 800 zł miesięcznie, z tym, że potrącane ma należności egzekucyjne i faktycznie do wypłaty otrzymuje jedynie 375 zł. Posiada dom o pow. ok 140 m2 jednak jest on obciążony hipotekami na kwotę 639.810 zł. W utrzymaniu pomagają mu rodzice. Rozpoznając wniosek referendarz zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje bowiem, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ww. aktu normatywnego, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Podkreślić należy, że na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach uznano, że wniosek ten zasługuje w całości na uwzględnienie. Wnioskodawca wykazał dostatecznie na dzień wydania niniejszego postanowienia, że poniesienie przez niego jakichkolwiek kosztów sądowych nie jest możliwe. Oznacza to także, że zasadne jest ustanowienie dla skarżącego zgodnie z wnioskiem radcy prawnego z urzędu. W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.