III SA/Gd 596/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 września 2025 r. nr SKO Gd 5537/25 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Wejherowskiego z dnia 18 października 2024 r. nr KM.5410.2820.1.2024, 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego E. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 18 października 2024 r. nr KM.5410.2820.1.2024 Starosta Wejherowski, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej powoływanej jako "k.p.a.", art. 140mb ust. 1, art. 140n ust. 1 i 2 oraz art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1251) – dalej jako "p.r.d.", nałożył na E. J. karę pieniężną w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu marki Mercedes-Benz o nr VIN: [...], nr rej. [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia jego nabycia, tj. uchybienia art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 22 kwietnia 2024 r. E. J. (dalej też jako "strona" lub "skarżący"), na podstawie umowy, nabył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazd marki Mercedes-Benz o nr rej. [...]. W związku z tym, w oparciu o brzmienie art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. strona miała obowiązek złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia jego nabycia, tj. do dnia 22 maja 2024 r. Obowiązku tego w wymaganym terminie strona nie dopełniła. Mając na uwadze ww. daty, organ wskazał, że w sprawie ziściły się przesłanki do zastosowania art.140mb ust. 1 p.r.d., który stanowi, o tym, że kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. W ocenie organu pierwszej instancji wydawana w tym trybie decyzja dotyczy nałożenia kary pieniężnej za niezarejestrowanie pojazdu w ustawowo określonym terminie. Decyzja ma ponadto charakter związany, co oznacza, że starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za niezarejestrowanie pojazdu w ww. terminie z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. Nie przewiduje się również jakichkolwiek wyjątków pozwalających na odstąpienie od nałożenia tej kary pieniężnej. W obecnie obowiązującym stanie prawnym do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb p.r.d. w związku z art. 140n ust. 6 p.r.d., przepisów art. 189d-189f k.p.a. nie stosuje się. Oznacza to, że organ nie ma możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, chociażby waga naruszenia była znikoma. Organ wyjaśnił w tym zakresie, że zgodnie z wolą ustawodawcy obecnie zasadą jest wymierzanie kary za czyn polegający na niezarejestrowaniu pojazdu, gdzie nałożenie na właścicieli pojazdów obowiązku złożenia wniosku o rejestrację zostało wyprowadzone jako instrument, który przyczyni się do poprawy i przestrzegania przez właścicieli nałożonych na nich obowiązków. Organ podkreślił, że informację o tym, że strona uchybiła obowiązkowi, uzyskał w dniu 28 maja 2024 r., w związku ze złożeniem wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu w urzędzie. W odniesieniu do złożonych w toku postępowania wyjaśnień strony, organ zauważył, że za rejestrację pojazdu należy uznać procedurę w trybie przepisu art. 73 ust. 1 p.r.d., w której nadano numer rejestracyjny dla pojazdu i dokonano identyfikacji tego pojazdu. Numer ten jest nadawany już w pierwszym etapie tej procedury, tj. rejestracji czasowej z urzędu i jest tożsamy z numerem rejestracyjnym określonym w dowodzie rejestracyjnym. W ocenie organu terminem "granicznym" - 30 dni jest dzień zarejestrowania pojazdu, tj. wydanie decyzji o rejestracji pojazdu z urzędu z nadaniem stałego numeru rejestracyjnego. Ponadto zgodnie z art. 74 ust. 2 p.r.d., czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Organ przyznał, że w dniu 30 kwietnia 2024 r. strona złożyła wniosek o czasową rejestrację w celu przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego. W tym miejscu organ nadmienił, że "wymóg przedłożenia badania technicznego związany jest z dopełnieniem wszelkich formalności związanych z możliwością dokonania czasowej rejestracji z urzędu zgodnie z art. 73 ust. 1 p.r.d., czyli jak ww. dzień zarejestrowania pojazdu, w oparciu o dokumenty stanowiące podstawę rejestracji zgodnie z art. 72 p.r.d." Z powyższego, w ocenie organu, wynika zatem, że wniosek o rejestrację złożony przez stronę w dniu 28 maja 2024 r., uzasadniał wszczęcie postępowania o nałożenie kary zgodnie z art. 140mb ust. 1 p.r.d. E. J. odwołał się od ww. decyzji podnosząc, że w dniu 30 kwietnia 2024 r., czyli 8 dni po dacie zakupu przedmiotowego pojazdu, złożył stosowny wniosek o rejestrację pojazdu do starostwa. W wyniku obowiązujących procedur w pierwszej kolejności otrzymał tablice tymczasowe na okres 30 dni w celu dokonania przeglądu technicznego, który z kolei jest warunkiem koniecznym do wnioskowania o rejestrację stałą pojazdu. Odwołujący się podkreślił, że wszystkie czynności były przez niego podejmowane zgodnie z prawem i z zachowaniem wyznaczonych mu terminów. Z tych względów kara nie powinna być nałożona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 16 września 2025 r. nr SKO Gd 5537/25 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jako prawidłową. Organ odwoławczy podzielił zapatrywanie organu pierwszej instancji, że strona była zobowiązana do złożenia wniosku o rejestrację do dnia 22 maja 2024 r. i w tym terminie nie dopełniła tego obowiązku. W tym stanie rzeczy nałożenie kary, o której mowa w art. 140mb ust. 1 p.r.d., było zasadne. Decyzja o ukaraniu ma bowiem charakter decyzji związanej, tzn. w przypadku ziszczenia się przesłanek nałożenia kary, organ nie ma możliwości dokonywania jakichkolwiek innych ocen poza stwierdzeniem stanu niezgodności z prawem oraz określeniem wysokości kary. Odnosząc się do treści odwołania, Kolegium wskazało, że podniesione okoliczności w żadnej mierze nie mogą prowadzić do zdjęcia odpowiedzialności ze strony za brak złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie ustawowym. E. J. wniósł następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o "oddalenie" ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Skarżący potrzymał argumentację zawartą w odwołaniu. Podkreślił, że zgodnie z obowiązującym prawem złożył w stosownym terminie wiosek o rejestrację pojazdu i zostały mu wydane tymczasowe tablice rejestracyjne, dzięki którym mógł poruszać się zakupionym pojazdem i dokonać wszystkich niezbędnych czynności celem przeprowadzenia procesu rejestracji do końca. W obowiązującym terminie 30 dni od chwili rejestracji czasowej wykonał więc wymagane czynności i wraz z tymczasowymi tablicami rejestracyjnymi złożył w Starostwie Powiatowym w Wejherowie komplet dokumentów wymaganych do dalszej, stałej rejestracji pojazdu. Skarżący ocenia, że czynności wykonał zatem zgodnie z przepisami oraz w terminie. Zdaniem skarżącego organy orzekające błędnie interpretują datę złożenia wniosku o rejestrację pojazdu jako datę złożenia wniosku o rejestrację tylko na rejestrację docelową, nie biorąc pod uwagę, że w istocie proces rejestracji pojazdu rozpoczął się w przypadku skarżącego zgodnie z obowiązującym prawem dużo wcześniej, to jest wraz ze złożeniem wniosku o rejestrację w dniu 30 kwietnia 2024 r. Skarżący zarzucił, że w decyzjach organów nie istnieje choćby drobny zapis o wcześniejszej rejestracji tymczasowej pojazdu, czyli w praktyce faktycznym terminie złożenia pierwszego wniosku o rejestrację. Procedury oraz zawiłości prawne sprawiają, że określone terminy podane w przepisach nie są spójne i błędna interpretacja może spowodować wystąpienie takiej niekorzystnej sytuacji dla strony, jak w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Stosownie do powołanych wyżej przepisów badanie legalności zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził naruszenie przez organ administracji przepisów prawa uzasadniające uchylenie decyzji. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł na podstawie art. 140mb ust. 1 p.r.d. w związku z art. 73aa ust. 1 p.r.d., która dotyczy naruszenia obowiązku złożenia w terminie wniosku o rejestrację pojazdu. Zgodnie z art. 73aa ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia: 1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej; 3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 140mb ust. 1 p.r.d. kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 p.r.d., nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Wskazane przepisy, wobec niedopełnienia obowiązku rejestracji w terminie 30 dni, wprost przewidują zatem, że niedopełnienie tego obowiązku wiąże się z nałożeniem ściśle określonej kary o charakterze administracyjnym. Obecnie nie ma już możliwości miarkowania wysokości kary, która z woli ustawodawcy ma teraz wysokość sztywną. Powoduje to w efekcie, że niezależnie od okoliczności uchybienia, kara jest wymierzana zawsze w tej samej wysokości. Ustawodawca wyłączył również możliwość odstąpienia od wymierzenia tego rodzaju kary. Zgodnie bowiem z art. 140n ust. 6 p.r.d. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb p.r.d. nie stosuje się przepisów art. 189d-189f k.p.a., a więc przepisów dotyczących m.in. dyrektyw wymiaru kary (miarkowania) oraz odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej z powodu znikomej wagi naruszenia i zaprzestania naruszenia. Zakreślony przez ustawodawcę termin 30 dni, to przy tym termin, w którym należy jedynie złożyć wniosek o rejestrację, a nie termin, w którym rejestracja ma zostać skutecznie dokonana. Powyższe wyjaśnienie jest konieczne, uwzględniając treść decyzji organu pierwszej instancji, gdzie już w sentencji wskazano na nałożenie kary za naruszenie obowiązku rejestracji pojazdu, zaś w treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia pojęcie obowiązku zarejestrowania pojazdu, jest w sposób nieuprawniony stosowane kilkukrotnie zamiennie z pojęciem obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Z treści art. 73aa ust. 1 p.r.d. w bezpośredni sposób wynika zaś, że dotyczy on tylko i wyłącznie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację. Dostrzec też należy, że w art. 140mb ust. 3 p.r.d. w celu wyłączenia sytuacji ewentualnych nadużyć, zastrzeżono, że karze, o której mowa w art. 140mb ust. 1 p.r.d. podlega także właściciel pojazdu obowiązany do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, który pomimo wezwania, nie uzupełnił braków złożonego wniosku w wyznaczonym przez organ terminie. Wskazane rozwiązanie, oparte również o ogólne reguły k.p.a., dotyczące podań, należy ocenić pozytywnie. Uwzględnia ono bowiem, że podanie może wymagać uzupełnienia, ale jednocześnie uwzględnia, że kara nie zostanie nałożona jedynie w przypadku rzeczywistego uzupełnienia podania. Reasumując, w odniesieniu do treści art. 73aa ust. 1 p.r.d., Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podkreśla więc przede wszystkim to, że wskazany przepis literalnie stanowi o "złożeniu wniosku o rejestrację". Z treści tego przepisu w żaden sposób nie wynika, aby w tym zakresie obowiązywały określone wyłączenia, to jest, że chodzi tylko o wniosek o rejestrację stałą, do której odnosi się art. 73 p.r.d., a nie dotyczy wniosku o rejestrację czasową, o której odrębnie mowa w ustawie p.r.d. – m.in. w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c tej ustawy. Gdyby zamiarem ustawodawcy rzeczywiście było zróżnicowanie skutków złożenia wniosku o rejestrację stałą i wniosku o rejestrację czasową, w ocenie Sądu, ustawodawca wyraziłby swoją wolę w zdecydowanie inny sposób, niż zostało to uczynione w 140mb ust. 1 p.r.d., odnoszącym się do art. 73aa ust. 1 p.r.d. Dodać należy, że rejestracja czasowa nie zawsze jest wynikiem złożenia wniosku o tego rodzaju rejestrację. Rejestracji czasowej dokonuje się bowiem w ściśle określonych przez ustawodawcę przypadkach: z urzędu lub na wniosek. Czasowa rejestracja dokonywana jest więc z urzędu przez organ w związku ze złożeniem wniosku o stałą rejestrację pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d.) i stanowi pierwszy etap tego procesu rejestracyjnego. W większości przypadków właściciel pojazdu nie składa więc wniosku o rejestrację czasową, od razu występując o rejestrację stałą. W ustawie p.r.d. wyróżniono jednak sytuacje, kiedy w związku z określonymi okolicznościami właścicielowi pojazdu przysługuje uprawnienie złożenia wniosku o rejestrację czasową, która w danym przypadku otwiera cały proces rejestracyjny, a więc w przypadku przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c p.r.d.). Dokonując czasowej rejestracji, na okres 30 dni, organ wydaje wnioskodawcy czasowe pozwolenie i zalegalizowane tablice rejestracyjne (art. 74 ust. 1 p.r.d). Czasowe pozwolenie, zostało zaś wymienione obok dowodu rejestracyjnego w art. 71 ust. 1 p.r.d. jako dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu. W przypadku dotyczącym złożenia wniosku o rejestrację czasową, o którym mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c p.r.d., jest w ocenie Sądu widoczne, że jego złożenie również rozpoczyna cały proces rejestracyjny, gdzie rejestracja czasowa jest jego częścią i zarazem koniecznym elementem, aby w ogóle wystąpić z wnioskiem o rejestrację stałą, posiadając już wymagany dokument badania technicznego. Przypadek ten należy odróżnić więc od wniosku o rejestrację czasową w celu wywozu pojazdu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a p.r.d.), czy w celu przejazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium RP (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. b p.r.d.). Tym samym w sytuacji, gdy rejestracja stała, o której mowa w art. 73 p.r.d. zostaje dokonana w konsekwencji zakończenia procesu zainicjowanego w istocie wnioskiem o rejestrację czasową, który był też złożony przed upływem 30 dni od nabycia pojazdu, Sąd stoi na stanowisku, że tego rodzaju sytuacja nie może być traktowana jako "niezłożenie wniosku w terminie", do którego odnosi się art. 140mb ust. 1 p.r.d. Niewątpliwie celem wprowadzenia przepisu z art. 140mb ust. 1 p.r.d. było bowiem nakładanie kar na te podmioty, które w ogóle ignorują obowiązek złożenia wniosku u rejestrację, a więc ignorują terminowe podjęcie działań prowadzących do zarejestrowania kupionego pojazdu. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia, gdyż skarżący kilka dni po nabyciu pojazdu, złożył wniosek o rejestrację, co dokumentują akta sprawy. Skarżący w ogóle nie zignorował nałożonego na niego obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. W przedmiotowej sprawie skarżący taki wniosek złożył i uzyskał najpierw w dniu 30 kwietnia 2024 r. czasową rejestrację, a następnie przed upływem 30 dni obowiązywania czasowej rejestracji, uzyskał w dniu 28 maja 2024 r. rejestrację stałą pojazdu. Gdyby przyjąć, że zwrot użyty w art. 73aa ust. 1 p.r.d., a co za tym idzie w art. 140mb ust. 1 p.r.d. należy odczytywać jako obowiązek złożenia wniosku o rejestrację stałą w terminie 30 dni od nabycia pojazdu, a nie ogólny obowiązek złożenia wniosku o rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu, jak to wynika literalnie z przepisu, Sąd zaznacza, że taka wykładnia w nieuzasadniony sposób pozbawiałaby znaczną część wnioskodawców realnej możliwości zachowania tego terminu, czyniąc go iluzorycznym. Stawiałoby to bowiem w gorszej sytuacji właśnie tych wnioskodawców, którzy dla dokonania rejestracji stałej, musieli uprzednio służyć wniosek o rejestrację czasową w celu wykonania badania technicznego i naprawy pojazdu, a następnie do dokonaniu tych czynności w trakcie czasowego zarejestrowania pojazdu, wystąpili o rejestrację stałą. Z tych względów Sąd uznaje, że wykładnia tego rodzaju nie znajduje po pierwsze uzasadnienia nie tylko w warstwie językowej, ale także na płaszczyźnie celowościowej oraz biorąc pod uwagę systemowe rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę w ustawie p.r.d. w odniesieniu do rejestracji, gdzie poza złożeniem wniosku o rejestrację stałą, przewidziano też uprawnienie do złożenia wniosku o rejestrację czasową. W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także do naruszenia art. 7 k.p.a., z którego wynika obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie uwzględniono bowiem, że wnioskodawca po nabyciu pojazdu w dniu 22 kwietnia 2024 r. skorzystał w dniu 30 kwietnia 2024 r. z uprawniania do złożenia wniosku o rejestrację czasową, w celu wykonania badania technicznego i dokonania rejestracji stałej. Przed upływem 30 dni licząc do dnia 22 kwietnia 2024 r. złożył zatem skuteczny wniosek o rejestrację. Powyższe dokumentuje nie tylko znajdujący się w aktach administracyjnych wniosek o rejestrację czasową, ale także dwie pieczęcie Starostwa Powiatowego w Wejherowie umieszczone na umowie sprzedaży samochodu E. J. z dnia 22 kwietnia 2024 r. Jedna z nich dokumentuje bowiem, że "pojazd został zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w Wejherowie w dniu 30 kwietnia 2024 r.". Z tych względów Sąd ocenił, że istotna z punktu widzenia treści art. 140mb ust. 1 p.r.d. oraz art. 73aa ust. 1 p.r.d. okoliczność faktyczna, wynikająca wprost z dokumentów składających się na materiał dowodowy sprawy, nie stała uwzględniona przez organy administracji. W konsekwencji stan faktyczny przyjęty za podstawę wydania rozstrzygnięć nie odpowiadał prawdzie, a zgromadzony materiał dowodowy nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Powyższe uchybienia proceduralne były skutkiem dokonania przez organy błędnej wykładni powołanych przepisów prawa materialnego, to jest art. 140mb ust. 1 p.r.d. oraz art. 73aa ust. 1 p.r.d., poprzez przyjęcie, że pojęcie złożenia wniosku o rejestrację, do którego się odnoszą, nie może w żadnym przypadku dotyczyć wniosku o rejestrację czasową, o której mowa w art. 74 p.r.d. W tej sprawie istotne zaś było, że faktycznym powodem rejestracji czasowej pojazdu, był przejazd związany z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy p.r.d.). Z treści wniosku z dnia 30 kwietnia 2024 r. wynika jednoznacznie, że celem czasowej rejestracji był "dojazd na stację diagnostyczną", przez co należy rozumieć dokonanie badania technicznego pojazdu, które może wykazać też konieczność dokonania określnych napraw. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika zatem niewątpliwie, że skarżący w dniu 30 kwietnia 2024 r. złożył wniosek o czasową rejestrację pojazdu w celu badania technicznego. Czasowa rejestracja dokonana na podstawie art. 74 ust. 1 pkt. 1 p.r.d., w ocenie Sądu, jest zaś częścią procesu rejestracji, którego celem było trwałe dopuszczenie pojazdu do ruchu na terytorium kraju. Skoro rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji pojazdu, a celem nie był wywóz pojazdu za granicę, ale konieczność dokonania badania technicznego, to należy uznać, że skarżący złożył wniosek o rejestrację w rozumieniu art. 73aa ust. 1 p.r.d. po raz pierwszy w dniu 30 kwietnia 2024 r., tj. przed upływem ustawowego terminu, a nie jak przyjęły organy - w dniu 28 maja 2024 r., to jest po upływie terminu. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organy niezasadnie nałożyły na skarżącego karę pieniężną, przez co naruszyły art. 140mb ust. 1 pkt 1 p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię, ale i niewłaściwe zastosowanie, co nastąpiło przy opisanym wyżej naruszeniu przepisów postępowania w postaci art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając, że obie z nich są wadliwe (punkt 1. sentencji wyroku). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził ponadto podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, wobec czego umorzył to postępowanie w oparciu o art. 145 § 3 p.p.s.a. (punkt 2. sentencji wyroku). Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne należy umorzyć, gdy jest bezprzedmiotowe. W tej sprawie organy nie kwestionowały w istocie, że skarżący złożył pierwszy wniosek o rejestrację w dniu 30 kwietnia 2024 r., a więc w ciągu około tygodnia po tym jak nabył na terenie RP pojazd marki Mercedes-Benz o nr VIN: [...]. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika przy tym, że złożenie wniosku o rejestrację w dniu 30 kwietnia 2024 r. dokonane zostało w celu przeprowadzenia badania technicznego i w konsekwencji w celu przejścia do kolejnego etapu rejestracji, zakończonego rejestracją stałą pojazdu. Przed upływem terminu, przez który obowiązywała czasowa rejestracja pojazdu, wnioskodawca wykonał wymagane czynności i uzyskał też wtedy stałą rejestrację pojazdu. Z przedstawionej wyżej przez Sąd wykładni przepisów materialnego wynika, że tego rodzaju okoliczności oznaczają wywiązanie się z wynikającego z art. 73aa ust. 1 p.r.d. obowiązku złożenia w terminie 30 dni od nabycia pojazdu wniosku o jego rejestrację. Może to być bowiem również - przy takich okolicznościach jak stwierdzone w niniejszej sprawie - wniosek o rejestrację czasową z art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy p.r.d. Postępowanie w sprawie nałożenia wobec skrzącego kary pieniężnej określonej w art. 140mb ust. 1 p.r.d. jest tym samym, w ocenie Sądu, bezprzedmiotowe. Postępowanie to wszczyna się i prowadzi w przypadku naruszenia obowiązku z art. 73aa ust. 1 p.r.d. Jak wskazano wyżej, skoro do naruszenia wskazanego przepisu nie doszło, uzasadnia to nie tylko uchylenie decyzji nakładających karę, ale również umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego w tym przedmiocie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w. zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 3. sentencji wyroku). Na zasądzoną na od organu rzecz skarżącego kwotę złożył się wpis sądowy uiszczony od skargi (200 zł).