III SA/Gd 597/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w W. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 11 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca "A" Spółka z o.o. w W. wniosła skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 11 lipca 2012r., utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Inspektora Pracy z dnia 31 maja 2012 r., dotyczącą nałożenia kary pieniężnej w kwocie 20.000 zł z tytułu naruszenia norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw w jeździe oraz dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku kierowców w transporcie drogowym. W dniu 7 grudnia 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała, że zapłata nałożonej grzywny, ograniczonej do wysokości 20.000 zł , spowodowałoby szkodę w majątku skarżącej, a w konsekwencji trudne do odwrócenia skutki dla funkcjonowania spółki. Korzystanie z samochodów jest główną jej działalnością. Branża budowlana, w której działa skarżąca , wymaga bieżących wydatków - potrzebne są środki na zakup paliwa, opłaty ubezpieczeń , przeglądów technicznych , wypłaty wynagrodzeń, opłaty składek ZUS, rat leasingowych. Zapłata grzywny pociągnęłaby za sobą niemożność ponoszenia kosztów eksploatacyjnych pojazdów i znaczne trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, co mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia jej wykonywania. Poniesiona szkoda nie zostałaby skompensowana przez zwrot spełnionego świadczenia , a kontrahenci mogą utracić zaufanie do skarżącej. Spółka nie otrzymuje na bieżąco wynagrodzenia od znacznej części zleceniodawców za prace już wykonane. Zaległe wynagrodzenie będzie trudne do wyegzekwowania z uwagi na ogłoszenie upadłości zleceniodawców, w tym "B" S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanego przepisu wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek w tym przepisie zawartych , tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała przesłanek określonych przywołanym przepisem do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Podnoszona przez skarżącą konieczność ponoszenia wydatków na funkcjonowanie spółki nie jest sytuacją nadzwyczajną – wskazane przez skarżącą wydatki to wydatki normalne, związane ze zwyczajnym funkcjonowaniem firmy. Skarżąca musi liczyć się z możliwością powstania nadzwyczajnych wydatków lub kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Normalne ryzyko prowadzenia takiej działalności obejmuje także takie zdarzenia jak np. obowiązek uiszczenia mandatów i kar. Poza powołaniem się na możliwość utraty stabilności finansowej skarżąca w żaden konkretny sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do takiego właśnie skutku. Swych twierdzeń skarżąca nie poparła jakimikolwiek danymi lub dokumentami dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej. Bez przedstawienia wiarygodnych danych w tym zakresie, które można byłoby zestawić z wysokością nałożonej na skarżącą kary pieniężnej nie jest możliwe dokonanie oceny, czy uiszczenie kary w wysokości 20.000 zł pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że wnioskodawca powinien skonkretyzować swoją argumentację, a nawet przedstawić odpowiednie dokumenty na jej poparcie (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 r. , sygn. akt II FZ 104/2011, baza LexPolonica nr 2488164). Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń skarżącej oznaczałoby, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.