III SA/Gd 599/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 6 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zadłużenia z tytułu refundacji kosztów wyposażenia stanowisk pracy dla bezrobotnych postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wnioskiem datowanym na dzień 6 sierpnia 2013 r. skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z uwagi na fakt, iż ww. wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2013 r. przesłano skarżącemu stosowny formularz wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 7 dni. Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 września 2013 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wniosek pomimo zakreślonego terminu nie został złożony na urzędowym formularzu PPF. Następnie, w dniu 14 października 2013 r. do Sądu wpłynął sprzeciw skarżącego od ww. zarządzenia. W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to tym samym, iż ustawa nie daje Sądowi uprawnienia do merytorycznego rozpoznania zasadności sprzeciwu. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest więc utrata mocy zarządzenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu. W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że skarżącemu w dniu 2 września 2013 r. w sposób prawidłowy doręczono urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i nadesłania (vide: potwierdzenie odbioru – k. 154 akt sprawy). Skarżący został także w sposób prawidłowy pouczony o skutkach niewykonania tego wezwania. W przewidzianym 7 - dniowym terminie (liczonym od dnia 3 września 2013 r.) skarżący nie złożył formularza PPF. Formularz taki dołączył dopiero do sprzeciwu od zarządzenia referendarza. Zgodnie z art. 257 ww. ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając w na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia pozostawiając bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy datowany na dzień 6 sierpnia 2013 r.