III SA/Gd 6/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 22 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zasiłku okresowego postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie; 2. zasądzić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz r. pr. K. J. kwotę 295,20 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług - tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Skarżący W. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zasiłku okresowego. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. skarżący W. N. cofnął skargę i złożył wniosek o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej mu z urzędu. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., nr 270 dalej w skrócie p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę a cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego obliguje Sąd do wydania postanowienie o umorzeniu postępowania. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie, jak w punkcie I postanowienia. Rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt II sentencji postanowienia) znajduje z kolei swoją podstawę w dyspozycji art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 10, poz. 65 ze zm.) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1649 ze zm.).