III SA/Gd 60/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 7 listopada 2014 r., w której organ uznał, że w stosunku do towaru w postaci 4 000 kg czosnku - nielegalnie wprowadzonego na obszar celny Wspólnoty w dniu 5 stycznia 2010 r. - powstał dług celny w przywozie i określił kwotę należności celnych (A10) wynikającą z tego długu w wysokości 22 516 zł. K. J. wniósł w skardze o wstrzymanie wykonania decyzji z 26 listopada 2015 r. nr [...] z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia nieodwracalnej szkody. Uzasadniając wniosek skarżący ograniczył się do wskazania, że wyegzekwowanie należności celnych określonych w zaskarżonej decyzji spowoduje uratę jego płynności finansowej i konieczność zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1744/14; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r., I GSK 80/15 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej jednak ocena tego, czy wykonanie decyzji może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w danej, konkretnej sprawie, wymaga dokładnej oceny okoliczności przedstawionych we wniosku. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Z tego względu ograniczenie wniosku tylko do wskazania na ryzyko utraty płynności finansowej i ryzyko zamknięcia przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające do wstrzymania wykonani decyzji. Powołanie się przez wnioskodawcę na te okoliczności nie oznacza bowiem jeszcze, że sytuacja taka rzeczywiście może zaistnieć. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 402/16 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Strona powinna w tym celu należycie uzasadnić złożony wniosek tj. poprzeć go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Mając na uwadze powyższe, Sąd ocenia, że K. J. nie wykazał, aby zapłata określonych decyzją należności celnych wiązała się z ryzykiem zamknięcia prowadzonej firmy. Poza wskazaniem na powyższą okoliczność, we wniosku nie zostały bowiem powołane żadne konkretne argumenty uzasadniające twierdzenie o ryzyku wystąpienia tego rodzaju szkody. Nie można w tej sytuacji podzielić stanowiska skarżącego, że zapłata cła, spowoduje skutek, na jaki wskazuje. Brak uzasadnienia wniosku nie daje możliwości jego zweryfikowania przez Sąd, który nie zna aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, ani też rzeczywistej kondycji prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Z akt sprawy nie wynika nawet, czy skarżący w dalszym ciągu prowadzi, czy też zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Wnosząc o wstrzymanie decyzji skarżący wskazał bowiem, że zapłata cła w wysokości 22 516 zł spowoduje utratę jego płynności finansowej i będzie wiązała się z koniecznością zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF (k. 38-39 akt sądowych) skarżący oświadczył, że nie jest w stanie regulować należności celnych, ponieważ jego firma już od dawna nie funkcjonuje, a skarżący utracił płynność finansową na skutek orzeczonego przez sąd karny zakazu handlu czosnkiem oraz na skutek "zablokowania" całego jego majątku, w tym wszystkich wartościowych maszyn i pojazdów, przez prokuratora. Pomimo, iż sytuacja finansowa skarżącego i stan jego firmy nie zostały przedstawione przez skarżącego, Sąd podkreśla, że sama zła kondycja finansowa wnioskodawcy nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Takimi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela też pogląd wyrażony w przywołanym wyżej postanowieniu NSA z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 402/16, że trudna sytuacja materialna strony może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, ale nie jest wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania danego aktu, bowiem przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.