III SA/Gd 600/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Adam Osik (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Konrad Milczanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 września 2024 r., nr 2201-IOA.4246.7.2024.9 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier oddala skargę. Decyzją z dnia 24 czerwca 2024 r. nr 328000-COC-5.4246.43.2024.20.ML, wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 3-5, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 pkt 3, art. 90 ust 1 pkt 1, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 847 ze zm.) – dalej jako: "u.g.h.", Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni nałożył na R. S. karę pieniężną w wysokości 400.000 zł jako posiadacza zależnego lokalu położonego w K., przy ul. [...], w którym 11 września 2019 r. znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier: BLACK HORSE (nr [...]), APOLLO GAMES (nr [...]), APEX (nr [...]), APOLLO GAMES (nr [...]) i w którym prowadzona była działalność usługowa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że funkcjonariusze Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w dniu 11 września 2019 r. przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, w lokalu przy ul. [...] w K. W lokalu znajdowały się cztery automaty do gier. Czynności kontrolne przeprowadzone w drodze eksperymentu wykazały, że gry prowadzone na przedmiotowych automatach odpowiadają definicji gier na automatach, określonej przepisami ustawy o grach hazardowych. Strona nie posiadała w dniu kontroli koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przeprowadzającym czynności kontrolne nie okazano poświadczenia rejestracji oraz księgi eksploatacji urządzeń. Nie przedstawiono także koncesji na kasyno gry, ani zezwolenia na urządzanie gier. W lokalu nie prowadzono działalności w zakresie gier na automatach w ramach monopolu państwa, w związku z czym nie można było w nim legalnie dysponować automatem. Urządzenia zabezpieczone w toku kontroli nie zostały tym samym dopuszczone do eksploatacji. W ocenie organu w lokalu prowadzona była działalność usługowa, polegająca na oferowaniu gier na niezarejestrowanych automatach do gry. Tym samym lokal ten, uznać należy za lokal, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Analizując kwestię dotyczącą ustalenia podmiotu będącego posiadaczem zależnym przedmiotowego lokalu, organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1061), która w art. 336 wskazuje, iż posiadaczem rzeczy jest ten, kto faktycznie nią włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie zależne powstaje na ogół w wyniku wydania rzeczy na podstawie umowy o czasowe z niej korzystanie. Ten, kto korzysta z lokalu na podstawie umowy najmu, jest posiadaczem zależnym (prawa najmu), a jednocześnie dzierżycielem w zakresie prawa własności; we własnym imieniu i dla siebie wykonuje władztwo nad rzeczą tylko w granicach prawa najmu, więc jest posiadaczem zależnym. Cechą posiadania zależnego jest to, że ma ono trwać przez czas pozwalający na przyjęcie, że ze strony posiadacza samoistnego nastąpiła utrata określonego atrybutu władztwa. Posiadacz zależny może dodatkowo oddać rzecz w dalsze posiadanie, jeśli nie sprzeciwiają się temu ustalenia umowy. W ocenie organu kontrolowany lokal, będący własnością Spółdzielni Mieszkaniowej [...], został wynajęty na podstawie umowy najmu z 29 maja 2019 r. R. S. Zgodnie z § 5 pkt 2 umowy najemca nie może bez pisemnej zgody wynajmującego podnająć lub oddać w bezpłatne użytkowanie lokalu osobom trzecim pod rygorem rozwiązania umowy najmu bez zachowania terminu wypowiedzenia. Strona regularnie uiszczała należności z tytułu wynajmu. Z pisma otrzymanego od Spółdzielni Mieszkaniowej wynika, że strona nie zwróciła się do spółdzielni o zgodę na podnajem lokalu innemu podmiotowi. R. S. przesłuchany w dniach 13 stycznia 2020 r. oraz 17 sierpnia 2020 r. zeznał, że lokal podnajął M. S. i to on prowadził tam działalność. Nie przedstawił jednak umowy zawartej z M. S. Przesłuchana 15 lipca 2020 r. w charakterze świadka P. O. zeznała, że robiła przelewy z tytułu wynajmu lokalu na prośbę strony, miała te przelewy wykonywać za pośrednictwem poczty polskiej a wykonywała je ze swojego konta. W charakterze świadka została również przesłuchana B. S. - matka M. S., która zeznała, że syn ma problemy z prawem i nie utrzymuje z nim kontaktu. Zdaniem organu zarówno zeznania świadków jak i materiał dowodowy, nie dają podstaw do twierdzenia, że to M. S. prowadził działalność w kontrolowanym lokalu. Umowa, o której wspomina w przesłuchaniu strona postępowania, miała na celu odwrócenie uwagi od osoby faktycznie zajmującej się prowadzeniem działalności hazardowej, a M. S. był tzw. "słupem". Na wniosek strony wezwano na przesłuchanie M. S., który pomimo dwukrotnego wezwania na adres wskazany przez pełnomocnika strony, nie stawił się. Z powyższych względów organ uznał, że R. S. w dniu kontroli był posiadaczem zależnym lokalu, który wynajmował i godził się z tym, by w tym lokalu umieszczono niezarejestrowane automaty do gier hazardowych. Podsumowując organ stwierdził, zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, w tym przeprowadzony eksperyment, pozwala na stwierdzenie, że w wymienionym lokalu, urządzane były gry na automatach, o których mowa w ww. art. 3, art. 4 i art. 5 u.g.h., tj. gry urządzane były na urządzeniu elektronicznym o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w tym polegające na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze, w których gra zawiera element losowości. Gry organizowane były w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, w których gry miała charakter losowy. W związku z tym należało nałożyć na stronę karę pieniężną, jako na posiadacza zależnego. W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 122, art. 191, art. 193 § 1 i art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) - dalej jako: "o.p.", poprzez brak zebrania materiału dowodowego w całości, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, analizy stanu faktycznego i prawnego, co skutkowało powierzchowną i wybiórczą analizą zebranego materiału dowodowego, w tym wyłącznie dowodów, które służyły udowodnieniu przyjętej przez organ tezie, że strona była posiadaczem zależnym. Ponadto zarzucił naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. poprzez błędne przyjęcie, że był on posiadaczem zależnym kontrolowanego lokalu. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 10 września 2024 r. nr 2201-IOA.4246.7.2024.9 utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli przeprowadzono szereg czynności, w tym: sporządzono materiał fotograficzny i filmowy zapisany na płycie DVD, dokonano przeszukania lokalu i zatrzymano cztery automaty do gier, dokonano oględzin czterech automatów znajdujących się w lokalu, dokonano oględzin lokalu, przeprowadzono eksperymenty na czterech automatach, na podstawie których ustalono, że urządzenia ją urządzeniami elektronicznymi, nie posiadają numerów rejestracyjnych, zaś gry na tych automatach były prowadzone o wygrane rzeczowe w postaci dodatkowych punktów, za które następnie rozegrano kolejne gry bez konieczności wnoszenia opłat za grę, jak też wygrane pieniężne, gry mają charakter komercyjny, ponieważ udział w grze jest odpłatny oraz zawierają element losowości (gracz nie miał wpływu na wynik gry, urządzenia same zatrzymują graficzną wizualizację bębnów w przypadkowej konfiguracji). W ocenie organu odwoławczego zaistniały okoliczności uzasadniające wszczęcie postępowania w celu wymierzenia kary, czego dowodzą ustalenia kontroli. Organ podkreślił, że na materiał dowodowy składa się zarówno dokumentacja z kontroli w postaci m.in. protokołu kontroli z opisem eksperymentów, protokołu z oględzin automatów, zdjęć i filmów na płycie CD, jak i z postępowania karnego np. protokoły przesłuchania świadków. Treść tej dokumentacji rozstrzyga o istocie tej sprawy. Materia dowodowy był wystarczający dla dokonania oceny prawnej sprawy. Stronie umożliwiono czynny udział w sprawie, bowiem prawidłowo doręczonymi pismami z 28 lutego 2024 r. i 13 sierpnia 2024 r. umożliwiono stronie prawo do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Z uprawnienia tego strona skorzystała. Organ przytoczył art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. W myśl art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. kara pieniężna wynosi 100 tys. zł od każdego automatu. Zgodnie z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie możliwości automatycznego nałożenia administracyjnej kary pieniężnej m.in. na podmiot faktycznie władający lokalem, w którym zastano automaty do gier, pod warunkiem, że władający lokalem prowadzi w nim działalność gastronomiczną, handlową lub usługową. W tym przypadku nie ciąży już na organach obowiązek dowodzenia "urządzania" gier na automatach. Organ odwoławczy, odnosząc się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, wskazał, że teza o wynajęciu lokalu kolejnym osobom, została podniesiona jedynie w trakcie przesłuchań strony i nie została poparta żadnymi dokumentami, do czego strona zobowiązała się trakcie przesłuchań w 2020 r. Korespondencja kierowana do M. S. nie została odebrana, zaś B. S. nie potrafiła wskazać miejsca jego pobytu. Odpowiedzialność podmiotu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. zależy od łącznego spełnienia następujących warunków: podmiot był posiadaczem zależnym lokalu, w następstwie ważnego pod względem prawnym przeniesienia posiadania, w lokalu tym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier hazardowych, które oferują gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, w dacie stwierdzenia znajdowania się w lokalu niezarejestrowanych automatów do gier hazardowych była w nim wykonywana działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Wszystkie wymienione warunki zostały spełnione w niniejszej sprawie. Przy czym dla ziszczenia się tej odpowiedzialności nie jest wymagane ustalenie przez organ tego, kto urządza na automatach gry hazardowe, czyją są one własnością i czy są przedmiotem jakiś praw rzeczowych lub obligacyjnych. Dla nałożenia kary wystarczające jest to, by automat do gier znajdował się w danym lokalu. Odpowiedzialność wynikająca z tej regulacji jest odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od winy danego podmiotu, zależy zaś tylko od stwierdzenia naruszenia danych norm administracyjnych ustanowionych w celach prewencyjnych. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 189f k.p.a., który reguluje instytucję odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, gdyż naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych z samej swej istoty nie może być uznane za naruszenie prawa znikomej wagi, uwzględniając też wysokość sankcji jaką jest zagrożone. Nadto strona sama nie zaprzestała nielegalnej działalności polegającej na naruszeniu przepisów u.g.h., lecz nastąpiło to w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, bowiem zajęcie automatów uniemożliwiło kontynowanie na nich procederu. R. S. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 89 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym założeniu i błędnym przyjęciu, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu przy ul. [...] w K., w którym w dniu 11 września 2019 r. znajdowały się cztery niezarejestrowane automaty do gier, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie prowadził jakiejkolwiek działalności gospodarczej w lokalu, a także nie był posiadaczem zależnym tego lokalu, bowiem skarżący podnajmował ten lokal M. S., co wyklucza uznanie skarżącego za urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 u.g.h., 2) art. 2 ust. 3-5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że zatrzymane w niniejszej sprawie urządzenia spełniają przesłanki umożliwiające zastosowanie przepisów ww. ustawy. II. naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść decyzji, tj.: 1) art. 197 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i stwierdzenie wymagających wiadomości specjalnych okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. okoliczności dotyczących charakteru urządzeń jedynie w oparciu o spostrzeżenia funkcjonariuszy celno-skarbowych w sytuacji, gdy stwierdzenie ww. okoliczności mogło nastąpić wyłącznie w oparciu o dowód z opinii biegłego sądowego powołanego w ramach toczącego się postępowania, 2) art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem, że skarżący wykonywał czynności urządzania gier, które zgodnie z art. 89 u.g.h. mogą prowadzić do odpowiedzialności administracyjnej, 3) art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że lokal był w posiadaniu skarżącego, gdy tymczasem skarżący nie prowadził jakiejkolwiek działalności gospodarczej w lokalu, a także nie był posiadaczem zależnym tego lokalu, bowiem skarżący podnajmował ten lokal, co skutkuje wyłączeniem odpowiedzialności administracyjnej w zakresie możliwości nałożenia kary pieniężnej, gdyż lokal był przedmiotem posiadania zależnego, 4) art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p. poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności niedopuszczenie go do udziału w przesłuchaniu świadków, 5) art. 233 § 1 pkt 2 o.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący, wskazując na zawartą umowę podnajmu z M. S., zauważył, że organ nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby podważyć fakt, że lokal był podnajęty ww. osobie trzeciej, , a skarżący nie miał nad lokalem kontroli ani dostępu do niego. Wykluczona jest możliwość przypisania skarżącemu statusu urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Organy administracyjne nie wykazały, aby skarżący miał jakikolwiek wpływ na funkcjonowanie automatów do gier, ich rejestrację, czy sposób korzystania z nich. Fakt, że automaty znajdowały się w lokalu w dniu kontroli, nie może być równoznaczny z przypisaniem odpowiedzialności skarżącemu, skoro faktyczne posiadanie lokalu oraz jego zarządzanie należało do M. S. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja oparta została na wadliwej ocenie charakteru zatrzymanych urządzeń, nie została prawidłowo uzasadniona ani poprzedzona wystarczającą analizą techniczną, co miało kluczowe znaczenie dla stwierdzenia, czy urządzenia te rzeczywiście spełniają definicję automatów do gier hazardowych. Funkcjonariusze celno-skarbowi nie posiadają bowiem odpowiednich kwalifikacji do oceny technicznej urządzeń. Brak przeprowadzenia specjalistycznych badań technicznych przez biegłego sądowego doprowadził do błędnego zakwalifikowania zatrzymanych urządzeń jako automatów do gier hazardowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym skarżący nie miał możliwości skutecznej obrony swoich interesów. Zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania dowodowego, a także uniemożliwia pełne wyjaśnienie stanu faktycznego. W efekcie, decyzja organu oparta na niewystarczającym materiale dowodowym była błędna i nieuzasadniona. Organ zaniechał także przesłuchania kluczowych świadków, w tym M. S., który miał faktyczny wpływ na zarządzanie lokalem oraz jego użytkowanie w dniu kontroli. Zaniechanie podjęcia działań mających na celu dokładne wyjaśnienie tych okoliczności świadczy o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżący wykonywał czynności związane z urządzaniem gier na automatach. Organ błędnie przyjął, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu. Z materiału dowodowego, w szczególności z umowy podnajmu, jednoznacznie wynika, że skarżący podnajmował lokal M. S., co wykluczało możliwość uznania skarżącego za podmiot odpowiedzialny za urządzanie gier hazardowych. Organ naruszył nadto zasady postępowania, uniemożliwiając skarżącemu czynny udział w postępowaniu, a w szczególności w przesłuchaniu świadków, co miało istotny wpływ na przebieg i wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że skarżącego nie uznano za urządzającego, lecz za posiadacza zależnego lokalu, a dodatkowo, że brak jest dowodów na to, że lokal został przez skarżącego podnajęty. Wyjaśnił również, że to właściwy organ, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie charakteru danej gry. Obowiązek podejmowania przez organ wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy nie oznacza obciążania organu nieograniczonym obowiązkom poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym bardziej, że w sprawie dokonano stosownych ustaleń na podstawie opisanych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, wymierzającą skarżącemu R. S., jako posiadaczowi zależnemu lokalu położonego przy ul. [...] w K., w którym znajdowały się cztery niezarejestrowane automaty do gier, karę pieniężną w wysokości 400 000 zł. Warunki urządzania gier hazardowych, którymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach, normuje ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. W myśl art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. kara pieniężna wynosi 100 tys. zł od każdego automatu. Z kolei art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. definiuje co jest grą na automatach wskazując, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie z brzmieniem art. 2 w ust. 4 ww. ustawy, wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. W ocenie Sądu do zidentyfikowania charakteru przedmiotowych automatów do gier wystarczające było oparcie się na dowodach zebranych w sprawie, w tym na przeprowadzonym w drodze eksperymentu odtworzeniu możliwości gry na każdym z ujawnionych automatów. Do stwierdzenia powyższych okoliczności nie było konieczne posiłkowanie się dowodem z opinii biegłego. Ustalenia w zakresie losowego charakteru gier (elementu losowości) były wystarczające, gdyż dotyczyły one stanu automatów w momencie zastanym i to przez potencjalnego (przeciętnego) grającego. Dlatego też w sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne. Odnośnie kwestionowanego przez stronę dowodu z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy kontroli, to Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że pogląd prezentowany na gruncie procesu karnego o pomocniczym (akcesoryjnym) charakterze dowodu z eksperymentu procesowego nie przystaje do reguł postępowania administracyjnego. Nie uwzględnia bowiem konsekwencji wynikających z art. 180 § 1 o.p., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tym samym, skoro za oczywiste należy uznać, że dowód w postaci eksperymentu mógł przyczynić się i przyczynił się do wyjaśnienia sprawy, bo był w niej przydatny, i nie można jednocześnie uznać, że był sprzeczny z prawem to oparcie się na nim w prowadzonym postępowaniu nie mogło być traktowane, jako wadliwe, czy też niewystarczające dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Ponadto, w odniesieniu do stanowiska niezasadnie podważającego we wskazany sposób walor dowodu z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, należy zwrócić uwagę i na ten aspekt zagadnienia, który wiązać należy z wyspecjalizowanym charakterem służby celno-skarbowej, a w odniesieniu do podstaw kompetencyjnych działania jej funkcjonariuszy w sprawach takich, jak rozpatrywana, znajdowało swoje potwierdzenie w art. 54 ust. 1 pkt 3 i art. 64 pkt 14 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.). Ustawodawca nie wprowadza żadnych dodatkowych wymogów formalnych w zakresie posiadanych kompetencji do sprawdzenia działania urządzeń do gier i przeprowadzania na nich stosownych doświadczeń. Dlatego też organ był uprawniony do poczynienia ustaleń na podstawie dowodu z eksperymentu, doświadczenia czy odtworzenia możliwości gry na automatach przeprowadzonego podczas czynności kontrolnych. Dowód z przeprowadzonego eksperymentu jest miarodajny i był wystarczający do dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy bez potrzeby dopuszczania dowodu z opinii biegłego - dotyczących właśnie sposobu funkcjonowania automatów oraz celu i charakteru gier, do jakich miały służyć automaty (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 2269/22, to i kolejne cytowane orzeczenia sadów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdził też, że urządzane gry wypełniały definicję gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3 u.g.h., tj. były grami na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) o wygrane rzeczowe, zawierającymi element losowości. Jak wykazały eksperymenty dokonane w odniesieniu do automatów, efektywność grającego ograniczała się jedynie do wyboru gry, ustawienia stawki, uruchomienia gry, zaś dalszy przebieg gry był już całkowicie niezależny od grającego. Zarzuty podniesione w skardze, dotyczące naruszenia art. 2 ust. 3-5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez wadliwe przyjęcie, że przedmiotowe urządzenia spełniają przesłanki umożliwiające zastosowanie przepisów u.g.h. , jak też dotyczące naruszenia art. 197 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu stwierdzenia charakteru tych urządzeń, nie mogą zatem być ocenione jako zasadne. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organami, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy i daje podstawę do uznania, że skarżący R. S. był posiadaczem zależnym objętego kontrolą lokalu, w którym w dniu 11 lipca 2019 r. urządzane były gry hazardowe na nielegalnych automatach i prowadzona była działalność usługowa. Przedmiot działalności wynika z zeznań świadków, protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, a także wskazano go w umowie z zawartej między Spółdzielnia Mieszkaniową [...] a skarżącym. Organy zasadnie przy wykładni pojęcia "posiadania zależnego" odwołały się do definicji wynikającej z przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie samoistne zachodzi gdy posiadacz przez posiadanie, czyli władztwo nad rzeczą, realizuje w stosunku do rzeczy uprawnienia, które przysługują właścicielowi, zgodnie z treścią art. 140 k.c. Wola posiadania jak właściciel oznacza wykonywanie faktycznego władztwa w takim zakresie, w jakim wykonuje je właściciel. Posiadaniem zależnym jest natomiast władztwo nad rzeczą, które wywodzi się ze stosunku prawnego, który daje posiadaczowi pewne, ściśle określone uprawnienia do rzeczy (m.in. najem, użyczenie). Skarżący twierdził, że w kontrolowany lokal był wynajęty M. S. Podkreślić należy, że w zebranym przez organy materiale dowodowym przywoływana przez skarżącego umowa podnajmu (umowa użyczenia) nie znalazła się, albowiem skarżący, mimo deklaracji poczynionych w trakcie jego przesłuchania, umowy tej nie przedłożył organowi prowadzącemu postępowanie. Jeżeli skarżący twierdził, że pozostaje w dyspozycji tejże umowy, to organ nie miał innej możliwości pozyskania umowy i przeprowadzenia z niej dowodu w sprawie, jak wskutek przedstawienia jej przez skarżącego. Wezwany na wniosek skarżącego M. S. na adres podany również przez skarżącego, w celu przesłuchania w charakterze świadka, nie stawił się na termin wskazany przez organ. Wezwania były kierowane dwukrotnie do świadka, a korespondencja kierowana na adres podany przez skarżącego we wniosku dowodowym, nie została podjęta pomimo prawidłowego powiadomienia o możliwości odebrania przesyłek. W konsekwencji Sąd przyjął, że organy właściwie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy uznając, że przeczy on tezie, jakoby lokal został podnajęty osobie trzeciej, tj. M. S. Skarżący, mimo wezwania, nie przedstawił żadnej umowy w tym zakresie obowiązującej w dniu kontroli, ani też nie przedstawił żadnych innych dowodów potwierdzających, by w dniu kontroli nie był posiadaczem zależnym tego lokalu. Podkreślić należy, że nie doszło do pozyskania zeznań M. S., bowiem – mimo dwukrotnych wezwań - nie stawił się on w celu przesłuchania w charakterze świadka. Nie można zatem zarzucić skutecznie organom brak ustalenia okoliczności zawarcia umowy podnajmu przez skarżącego z M. S. W toku postępowania organ pozyskał natomiast umowę pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową [...] a skarżącym, którą nadesłała Spółdzielnia. Z umowy tej jednoznacznie wynikało, że obowiązywała ona w dacie przeprowadzenia kontroli lokalu, umowa zawierała postanowienie wyłączające podnajem lub oddanie lokalu w bezpłatne użytkowanie osobom trzecim bez zgody wynajmującego. Z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej wynikało przy tym, że skarżący nie zwracał się do wynajmującego o wyrażenia takiej zgody. Zdaniem Sądu organ odwoławczy przekonująco wyjaśnił, z jakich powodów oparto w sprawie ustalenia na zeznaniach, w tym odebranych od skarżącego, złożonych w postępowaniu karno-skarbowym. Z treści zeznań nie występowały bowiem jakiekolwiek sprzeczności w odniesieniu do całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Przepis art. 181 o.p. wprowadza odstępstwa od zasady bezpośredniości prowadzenia postępowania dowodowego i w istotny sposób zasadę tę ograniczają. W postępowaniu podatkowym dowodami mogą być także materiały zgromadzone w innych postępowaniach. Mają one taką samą moc dowodową jak inne dowody, w tym także dowody bezpośrednie. Konsekwencją tego jest, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu. Zatem korzystanie z tak uzyskanych zeznań, samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym (art. 123 o.p.), ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 176/07 oraz z 18 maja 2006 r., sygn. akt I FSK 831/05). W orzecznictwie, przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2015 r., sygn. akt I FSK 771/14, zwrócono także uwagę, że twierdzenie przeciwne jest wadliwe chociażby z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy i wewnętrznej niesprzeczności prawa. Jeśli bowiem jeden przepis prawa dopuszcza możliwość określonego działania, to skorzystanie z tej możliwości, nie może być jednocześnie uznane za naruszające inne normy prawne. W przypadku dowodów uzyskanych bez udziału strony (np. przez włączenie do akt protokołów z przesłuchań w innych postępowaniach), zasada czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym realizowana jest przez zaznajomienie strony z tymi dowodami i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 1865/15). Sad miał na względzie, że organ odwoławczy dokonał samodzielnej oceny zgromadzonego w ten sposób materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Materiały zgromadzone w toku innego postępowania nie były nadto jedynymi dowodami, na podstawie których dokonano ustaleń faktycznych. Organy wiedzę o ujawnionych automatach, miejscu ich lokalizacji oraz podmiocie posiadacza zależnego lokalu uzyskały poprzez własną inicjatywę dowodową, w tym włączając w poczet dowodów dokumenty omówione w uzasadnieniu decyzji. nadto skarżący, któremu zapewniono możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, skorzystał z tego uprawnienia, składając w konsekwencji wniosek dowodowy. Chybiony jest w konsekwencji zarzut dotyczący uniemożliwienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Zgromadzony materiał dowodowy podlegał następnie prawidłowej ocenie z punktu widzenia przepisów prawa materialnego w szczególności art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Zdaniem Sądu materiał dowodowy został zebrany w sprawie właściwie. Organy odniosły się do zebranych w sprawie dowodów dokonując ich analizy i oceniając przekonująco ich wiarygodność. Organy wyjaśniły także przyczyny dokonania ustaleń faktycznych m.in. w oparciu o zeznania świadków złożone w innym postępowaniu, kwestie umów zawieranych między skarżącym a SM i relacji między świadkami i skarżącym. Sąd podziela stanowisko organu, że niezasadnym było uznanie za wiarygodne twierdzeń skarżącego co do zawarcia umowy podnajmu oraz że w istocie umowa między skarżącym a M. S. nie została zawarta. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy nie przekroczyły granicy swobodnej oceny dowodów , podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organy dokonały oceny wiarygodności zeznań świadków poprzez pryzmat zebranych w sprawie dowodów i nie można podzielić poglądu, jakoby treść tych zeznań była sprzeczna z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Odnosząc się do zarzutu wyrażonego w uzasadnieniu skargi Sąd miał na względzie, że organy nie uznały w niniejszej sprawie skarżącego za urządzającego gry na automatach, lecz za posiadacza zależnego przedmiotowego lokalu, w którym automaty do gry znajdowały się. Skarżący podnosił, że nie można uznać go za posiadacza zależnego, bowiem nie ustalono, by brał on aktywny udział w eksploatacji automatów oraz by zawarł z właścicielem automatów lub innym podmiotem porozumienie gospodarcze dotyczące urządzania gier na automatach. Stwierdzić należy, że tego rodzaju okoliczności są obojętne dla spełnienia przesłanek z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. W tym przypadku istotne jest, czy dany podmiot ma przymiot posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier, nie zaś o urządzanie przez ten podmiot gier na automatach. Sąd podziela przy tym pogląd zawarty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z 31 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 548/22, z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 626/23) w kwestii uznania urządzania gier hazardowych na automatach za działalność usługową, o której mowa jest w art. 89 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Przepis ten wskazuje na podmiot podlegający karze, którym jest posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym jest prowadzona działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. W przypadku prowadzenia działalności polegającej wyłącznie na oferowaniu gier na niezarejestrowanych automatach do gier należy uznać, że przedmiotem działalności podmiotu jest świadczenie tylko tego typu usługi, tj. działalność usługowa. Tym samym lokal, w którym oferowana jest gra na automatach, stanowi lokal, w którym prowadzona jest działalność usługowa w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Jednocześnie wskazać należy, ze zarówno Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzona do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676 ze zm.), jak i Polska Klasyfikacja Działalności (PKD), wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r., poz. 251, poz. 1885 ze zm.), zostały opracowane do stosowania w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1068 ze zm.) standardowe klasyfikacje i nomenklatury (czyli PKWiU oraz PKD) służą do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych. W PKWiU w sekcji R Usługi Kulturalne, Rozrywkowe, Sportowe i Rekreacyjne wymienione zostały usługi związane z udostępnianiem automatów do gier (symbol PKWiU 92.0012). Nadto należy zwrócić uwagę, iż skarżący wynajął jako posiadacz zależny od właściciela (SM [...]) lokal użytkowy (§ 1 umowy), a zatem lokal, który zgodnie z umową z dnia 29 maja 2019 r. nie był przeznaczony na cele np. mieszkaniowe, lecz na cele prowadzenia działalności usługowo-handlowej. Nadto stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa ma być prowadzona w lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier, ale niekoniecznie ta działalność musi być prowadzona przez posiadacza zależnego takiego lokalu. Przepis ten bowiem stanowi, że karze pieniężnej podlega: "3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa." Powyższa klasyfikacja bezsprzecznie wskazuje na fakt, że w dniu kontroli, tj. 11 września 2019 r., w lokalu mieszczącym się w k. przy ul. [...], którego posiadaczem zależnym był skarżący, prowadzona była działalność usługowa, albowiem w lokalu tym zainstalowano i prowadzono eksploatację automatów do gier losowych w celach komercyjnych. Wskazując na cel zmiany ustawy o grach hazardowych, która wprowadziła odpowiedzialność posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdują się "nielegalne" automaty i w którym prowadzona jest określona działalność gospodarcza, Naczelny Sąd Administracyjny w swych kolejnych wyrokach (z 7 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 668/22 i II GSK 2102/21) przyjął, że była nim niewątpliwie chęć kompleksowego oddziaływania na podmioty nielegalnie urządzające gry hazardowe na automatach, poprzez penalizowanie podmiotów dzierżących samoistnie lub zależnie lokal, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, atrakcyjna z punktu widzenia urządzających gry na automatach, a więc - mówiąc w pewnym uproszczeniu - przyciągającą potencjalną klientelę, mogącą poszukiwać "rozrywki" w hazardzie. Skoro więc penalizowany jest stan, w którym posiadacz zależny prowadzi np. bar, w którym serwowane jest jedzenie i alkohol, i który zezwala na umieszczenie w nim automatów, to tym bardziej nie może nie ponosić odpowiedzialności podmiot, który tworząc jedynie pozory legalnego działania (dalszego podnajmu lokali), zasłania się brakiem działalności wymienionej w przepisie. Błędnie bowiem nie zalicza do tego rodzaju działalności nielegalnego urządzania gier na automatach). W konsekwencji powyższych uwag Sąd doszedł do wniosku, że organy nie dopuściły się zarzucanych skargą kasacyjną uchybień. Skarżący niezasadnie zarzuca niedokładne wyjaśnienia wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. obowiązek organów podatkowych co do gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy podatkowe tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy (por. m.in. wyroki NSA: z 15 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 886/10; z 2 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1255/10; z 27 lipca 2011 r., sygn. akt I GSK 421/10). Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz zmierza do ustalenia, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 256/07), czyli w niniejszej sprawie – do ustalenia, czy skarżący użytkował lokal jako posiadacz zależny, prowadzona w nim była działalność usługowa i czy znajdowały się w nim niezarejestrowane automaty do gier hazardowych. Te okoliczności, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały ustalone przez organ, na podstawie zebranego materiału dowodowego i umożliwiały wydanie decyzji. Skarżący nie zdołał podważyć oceny organów co do zupełności zebranego materiału dowodowego i braku konieczności prowadzenia dalszych ustaleń okoliczności sprawy. Zasada zupełności materiału dowodowego, o której mowa w art. 187 § 1 o.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do konstatacji, iż z innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Sąd uznał zatem, że w rozpoznawanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, bowiem zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniu skarżącego, dokonanej przez organy ocenie zebranego materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że przy ocenie stanu faktycznego organ nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne zgodnie ze swą wiedzą, doświadczeniem oraz wewnętrznym przekonaniem. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo oceniono wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, poszczególne dowody poddano wyczerpującej analizie i ocenie, wyciągnięte przez organ wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione, a zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że podniesione w skardze zarzuty procesowe są niezasadne, gdyż w toku postępowania organy zebrały i rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z przepisami art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192 i art. 197 o.p. prawidłowo przyjmując, że gry organizowane na kontrolowanych automatach mają losowy charakter, a skarżący był posiadaczem zależnym lokalu i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że organy zasadnie uznały, że spełnione zostały łącznie warunki odpowiedzialności określonej art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. – skarżący w dniu kontroli, tj. w dniu 11 września 2019 r., był posiadaczem zależnym lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona była działalność usługowa. W tej sytuacji organy prawidłowo wymierzyły skarżącemu karę pieniężną w kwocie 400.000 zł, bowiem w lokalu ujawniono cztery niezarejestrowane automaty do gier. W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi i nie podzielając jej zarzutów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.