III SA/Gd 602/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: NSA Marek Gorski As.WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 14 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. Ż.-Ż. na decyzję Wojewody z dnia 22 października 2004 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia 22 października 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 września 2004 r., mocą której w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzeczono o wymeldowaniu B. Ż.-Ż. z miejsca pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że z wnioskiem o wymeldowanie B. Ż.-Ż. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. wystąpiła Z. Ż.-Ż. W uzasadnieniu wskazała, że wymieniony nie zamieszkuje w spornym lokalu od 4 lat. Ponieważ w trakcie postępowania wyjaśniającego B. Ż.-Ż. dołączył do akt sprawy kserokopię pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania, organ I instancji postanowieniem z dnia 11 lipca 2003 roku zawiesił postępowanie, a organ odwoławczy utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2003 roku. W związku z wydaniem wyroku przez Sąd o oddaleniu powództwa we wskazanej sprawie, w dniu 16 września 2004 roku organ I instancji podjął zawieszone postępowanie, a w dniu 23 września 2004 roku wydał decyzję o wymeldowaniu B. Ż.-Ż. z miejsca pobytu stałego. Z decyzją tą nie zgodził się B. Ż.- Ż. i wniósł od niej odwołanie, wskazując na jej krzywdzący charakter. Dodał, że opuścił sporny lokal, gdyż nie mógł w nim przebywać, ponieważ żona go do niego nie wpuszcza. Organ II instancji uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że organ orzekający o wymeldowaniu za podstawę decyzji przyjmuje przesłankę określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 roku. Wskazany artykuł stanowi, że podmiotem decyzji o wymeldowaniu może być jedynie osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ II instancji stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na okoliczność nie zamieszkiwania B. Ż.-Ż. w miejscu pobytu stałego. Powyższe potwierdziły zeznania obu stron złożone przed organem I instancji /dowód: protokoły z przesłuchania - w aktach sprawy/. Potwierdził ten fakt skarżący ponownie w swoim odwołaniu, gdzie wskazał, że nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, ale chciałaby tam powrócić i wyjaśnił, iż nie może się do niego dostać, gdyż żona mu to uniemożliwia. Odpowiadając na powyższe zarzuty, organ odwoławczy wyjaśnił, iż w sytuacji braku dobrowolności w opuszczeniu lokalu przysługuje prawo wystąpienia do sądu z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania, co wymieniony uczynił. Jednak Sąd wydał wyrok oddalający powództwo B. Ż.-Ż.. Wskutek takiego orzeczenia sądowego uznać należy opuszczenie przez skarżącego spornego lokalu za dobrowolne. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż instytucja zameldowania ma charakter ewidencyjny, rejestracyjny i powinna odzwierciedlać istniejący stan faktyczny, wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć. Przy zameldowaniu należy tylko wykazać, że w danym lokalu faktycznie się zamieszkuje. Natomiast wobec faktu opuszczenia spornego lokalu decyzja o wymeldowaniu wymienionego z pobytu stałego z tego lokalu jest w pełni uzasadniona. Odpowiadając na zarzut skarżącego dotyczący wydania niewłaściwego i krzywdzącego wyroku przez Sąd w sprawie przywrócenia posiadania spornego lokalu, organ II instancji stwierdził, iż organ administracyjny jest związany orzeczeniem Sądu i nie ma prawa ani możliwości, aby móc je uchylić bądź zmienić. Dodać należy, że organy meldunkowe wydają decyzje w oparciu o istniejący w dniu orzekania stan faktyczny, a w niniejszej sprawie fakt opuszczenia lokalu poparty dodatkowo orzeczeniem Sądu, uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu B. Ż.-Ż. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. Ż.-Ż. stwierdził, że nie zgadza się z powyższą decyzją. Skarżący podał, iż nie mógł przebywać w spornym lokalu, ponieważ była żona go tam nie wpuszczała. Nadto skarżący podniósł, że na sporny lokal poniósł nakłady finansowe i w związku z tym nie może pogodzić się z zaistniałą sytuacją. Jednocześnie skarżący stwierdził, że wyrok sądu z sprawie o przywrócenie posiadania uważa za niesłuszny, gdyż został wydany na podstawie fałszywych zeznań osób, które zostały przesłuchane pod jego nieobecność. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), określający przesłanki uzasadniające wymeldowanie osoby z pobytu stałego. W myśl niniejszego przepisu wymeldowaniu podlega osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zatem istotnym dla wydania decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego jest, przy braku dopełnienia obowiązku wymeldowania, po pierwsze ustalenie faktu opuszczenia przez dana osobę miejsca dotychczasowego zameldowania, po wtóre ustalenie czy opuszczenie to miało charakter dobrowolny. Wobec powyższego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie wymeldowania pozostaje kwestia uprawnień do lokalu, jak również nakładów finansowych poniesionych na lokal. W przedmiotowej sprawie organy administracji w sposób prawidłowy oceniły zebrany materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, że skarżący opuścił miejsce dotychczasowego zameldowania na pobyt stały i opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny. Sam skarżący nie przeczy, aby opuścił miejsce dotychczasowego zameldowania, jedynie twierdzi, że opuszczenie niniejsze nie miało charakteru dobrowolnego. Jednakże twierdzeniom skarżącego przeczy treść wyroku Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 9 lipca 2004 r., wydanego w sprawie sygn. akt IC 353/03 z powództwa B. Ż.-Ż. przeciwko Z. Ż. –Ż. o przywrócenie posiadania, którym orzeczono o oddaleniu powództwa skarżącego w tym przedmiocie. Zatem prawidłowe jest ustalenie organów ewidencyjnych, że skarżący dobrowolnie opuścił miejsce dotychczasowego zameldowania na pobyt stały. Jednocześnie należy wskazać, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje stanowisko skarżącego, który uważa powyższy wyrok za niesłuszny, gdy z został wydany z naruszeniem prawa. Rzeczą sądów administracyjnych nie jest sprawowanie kontroli nad orzecznictwem sądów powszechnych. Skarżący winien zatem argumenty dotyczące wadliwości wyroku Sądu Rejonowego w Wejherowie podnosić we właściwym postępowaniu przewidzianym przepisami regulującymi postępowanie cywilne. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.