III SA/Gd 604/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. R. G. w skardze z dnia 31 lipca 2012 r., a następnie wniosku z dnia 11 września 2012 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 18 października 2012r. ( data doręczenia 5 listopada 2012 r.) referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy wskazując, że wnioskodawca uchybił obowiązkowi złożenia kompletnej dokumentacji, nie można było zatem przyjąć że dokonał wszelkich starań by w sposób zupełny zobrazować swoją sytuację finansową, a w konsekwencji wykazać zasadność złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 14 listopada 2012 r. do Sądu wpłynął nadany za pośrednictwem poczty w dniu 12 listopada 2012 r. – a więc wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu - sprzeciw od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie wydane przez referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Dla oceny zasadności złożonego przez skarżącego wniosku w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych podstawowego znaczenia nabierają tym samym postanowienia art. 245 i 246 ww. ustawy określające przesłanki przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 1 przedmiotowego aktu normatywnego prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym; prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego; prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje jedynie ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 przyznanie prawa pomocy następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Jakkolwiek skarżący nie przedstawił wymienionej w wezwaniu Sądu z dnia 14 października 2012 r. dokumentacji, jednak Sąd uznał, że dane zawarte w założonym przez skarżącego wniosku PPF, jak również wynikające z akt sprawy oraz dane znane Sądowi z urzędu dały podstawę do przyznania skarżącemu prawa pomocy. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, źródłem jego utrzymania jest renta wypłacana przez KRUS w kwocie 207,79 zł miesięcznie oraz przyznany zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 195,67 zł miesięcznie, jedyny jego majątek stanowi nieruchomość rolna o powierzchni 9.58 ha. Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że skarżący posiada zobowiązania w wysokości 9.600 zł (należność główna bez odsetek) z tytułu świadczeń wypłaconych z Funduszu Alimentacyjnego na rzecz jego dzieci. Nadto Sądowi z urzędu wiadomo jest, że w toczącym się przed tutejszym Sądem postępowaniu o sygn. akt I SA/Gd 906/12 w sprawie ze skargi R. G. postanowieniem z dnia 14 września 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołano się na znajdujący się w aktach administracyjnych protokół o stanie majątkowym skarżącego sporządzony przez poborcę skarbowego w dniu 8 listopada 2011 r. Protokół ten potwierdzał podane przez skarżącego źródło dochodów oraz majątek w postaci gospodarstwa rolnego, dodatkowo wynikało z niego, że skarżący nie uprawia ziemi, nie posiada jakichkolwiek maszyn rolniczych, inwentarza, płodów rolnych, czy środków transportu. Mając na uwadze powyższe, Sąd ponownie rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy doszedł do przekonania, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Z przedstawionych okoliczności wynika, że sytuacja finansowa skarżącego jest bardzo trudna, żyje on poniżej kryterium dochodowego przyjętego dla świadczeń z pomocy społecznej, które dla osób samotnie gospodarujących w chwili obecnej wynoszą 542 zł (§ 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Dz. U. z 2012 r. poz. 823). Z tych względów uznano, że skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.