III SA/Gd 605/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 4 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. W dniu 18 kwietnia 2001 r. Skarb Państwa – Urząd Morski w S. zawarł z H. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] H. P. umowę dzierżawy terenów stanowiących część działki położonej na terenie Portu Morskiego w U., które to tereny (stanowiące własność Skarbu Państwa) znajdowały się w trwałym zarządzie Urzędu Morskiego w S. Z treści umowy wynikało, że umowa zostaje zawarta na 15 lat od dnia 1 kwietnia 2001 r. do 30 marca 2016 r. (§ 8 umowy). Ponadto strony ustaliły, że w przypadku rozwiązania lub zakończenia umowy dzierżawca (który wzniósł na przedmiotowym terenie budynki, urządzenia lub inne rzeczy) zobowiązany jest do ich usunięcia (§ 6 ust. 1 i ust. 2 umowy). Decyzją z dnia 6 listopada 2009 r. znak [...] Starosta [...] orzekł o wygaszeniu trwałego zarządu przysługującego Urzędowi Morskiemu w S. m.in. w odniesieniu do tej części nieruchomości, która dzierżawiona była przez H. P. Przedmiotowa decyzja uostateczniła się z dniem 25 listopada 2009 r. z uwagi na fakt, że Urząd Morski w S. nie wniósł od tej decyzji odwołania. Umowa dzierżawy została zawarta na okres 15 lat tj. do dnia 30 marca 2016r. i uległa rozwiązaniu w związku z regulacją normatywną zawartą w art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2012 r. H. P. zwrócił się do Burmistrza Miasta o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa w punkcie gastronomicznym [...] w U. przy ul. [...]. Przewidywany termin rozpoczęcia sprzedaży napojów alkoholowych określono na dzień 30 kwietnia 2012 r. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w U. zaopiniowała pozytywnie w/w wniosek w zakresie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu z uchwałami rady gminy. W piśmie z dnia 30 kwietnia 2012 r. pełnomocnik H. P. potwierdził zasadność wydania ww. zezwolenia. Nadto pełnomocnik wskazał, iż przed Wojewodą toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty o wygaszeniu trwałego zarządu nieruchomości obejmującej również teren, na którym wnioskodawca posadowił punkt sprzedaży alkoholu. W ocenie wnioskodawcy postępowanie winno zakończyć się stwierdzeniem nieważności opisanej decyzji wywołującym skutki ex tunc, co prowadzić będzie do ustalenia nieskuteczności wypowiedzenia umowy dzierżawy. Nadto w ocenie pełnomocnika uprawnienie do władania lokalem zbudowanym ze środków własnych, w sytuacji gdy toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu (której nieważność oznaczać będzie nieskuteczność wypowiedzenia umowy dzierżawy ze skutkiem wstecznym) stanowi tytuł prawny do lokalu w rozumieniu art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Nie znajduje nadto podstaw prawnych uzależnianie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych od zawarcia przez wnioskodawcę umowy dzierżawy z Gminą Miasto [...] na warunkach, których wnioskodawca nie zaakceptował w toku wcześniejszych negocjacji, co miało miejsce w realiach sprawy. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2012 r. znak [...] Burmistrz Miasta odmówił wydania ww. zezwolenia powołując w podstawie prawnej wydanej decyzji art. 7 i art. 104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, że w świetle art. 46 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wygaśnięcie trwałego zarządu na skutek decyzji właściwego organu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość, w stosunku do której wygasł trwały zarząd była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona. W tym stanie wnioskodawca nie legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości w rozumieniu art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Umowa zawarta pomiędzy Skarbem Państwa a wnioskodawcą aktualnie nie obowiązuje a tego stanu nie zmienia zainicjowanie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 6 listopada 2009 r. W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik H. P. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi Miasta. Wydanemu przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 32 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 110 k.p.a. poprzez brak prawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi odwołującego, co w konsekwencji oznacza brak skutecznego doręczenia decyzji; - art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez błędne uznanie, że umowa dzierżawy z dnia 18 kwietnia 2001 r. nie stanowi dokumentu potwierdzającego tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych; - art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez brak uwzględnienia, że stwierdzenie nieważności decyzji orzekającej wygaśnięcie trwałego zarządu w odniesieniu do nieruchomości, na której znajduje się lokal stanowiący punkt sprzedaży napojów alkoholowych skutkować będzie z mocą wsteczną a w konsekwencji brak uznania, że odwołujący jest dzierżawcą nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy lokal; - art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 341 ustawy – Kodeks cywilny poprzez błędne uznanie, iż odwołującemu nie przysługuje tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, podczas gdy jest on posiadaczem przedmiotowego lokalu i nieruchomości, na której lokal jest umiejscowiony a więc zachodzi domniemanie, że jego posiadanie jest zgodne ze stanem prawnym; - art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez uzależnienie przez organ wydania zezwolenia od zawarcia umowy cywilnoprawnej z tymże organem dotyczącej nieruchomości, na której znajduje się lokal stanowiący punkt sprzedaży napojów alkoholowych, a więc uzależnienie rozstrzygnięcia od wystąpienia przesłanki nie znajdującej oparcia w art. 18 przedmiotowego aktu normatywnego. W piśmie z dnia 13 maja 2012 r. pełnomocnik H. P. podniósł ponadto zarzut naruszenia § 6 rozporządzenia Ministra – Kierownika Urzędu Gospodarki Morskiej z dnia 7 maja 1983 r. w sprawie zasad i warunków sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na morskich statkach handlowych w żegludze międzynarodowej oraz w międzynarodowych portach morskich (Dz. U. Nr 25, poz. 121) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że odwołujący powinien załączyć dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych podczas gdy wymóg ten nie znajduje oparcia w ww. rozporządzeniu. Decyzją z dnia 4 czerwca 2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta . W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy powołał art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856), art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 i 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w świetle postanowień art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m.in. posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Z akt prowadzonego postępowania wynika, że zawarta przez odwołującego umowa dzierżawy wygasła z dniem 25 lutego 2010 r. z uwagi na dyspozycję art. 46 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzja Starosty z dnia 6 listopada 2009 r. jest ważna i obowiązująca, gdyż nie zostało jeszcze ostatecznie zakończone postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności. Tym samym nie można uznać, że w obecnym stanie odwołujący posiada tytuł prawny do nieruchomości w rozumieniu art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wywodzący się z umowy zawartej ze Skarbem Państwa w dniu 10 kwietnia 2001 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że umowa ta nie obowiązuje, gdyż wygasła wskutek ostateczności decyzji z dnia 6 listopada 2009 r. Ponadto wskazywane rozporządzenie z dnia 7 maja 1983 r. nie może zwalniać z obowiązków wprowadzonych samą ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty koncentrujące się wokół nieprawidłowości w doręczeniu decyzji pełnomocnikowi. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia 30 kwietnia 2012 r. została bowiem w tym samym dniu wysłana na adres strony. W momencie wysyłania decyzji organ pierwszej instancji nie wiedział zaś o fakcie udzielenia pełnomocnictwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku H. P. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący zarzucił naruszenie: - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak zawarcia w zaskarżonej decyzji podpisu z podaniem imienia i stanowiska oraz stanowiska służbowego osób upoważnionych do wydania decyzji; - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu reprezentowanemu przez pełnomocnika możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań co miało wpływ na wynik postępowania albowiem uniemożliwiło pełnomocnikowi skarżącego wykazanie nieprawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez SKO, które stanowiły podstawę wydanej decyzji, a polegających na dowolnym przyjęciu, że decyzję organu pierwszej instancji wysłano na adres strony w dniu 30 kwietnia 2012 r. oraz, że organ pierwszej instancji nie wiedział w chwil doręczenia decyzji o ustanowieniu pełnomocnika; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż decyzję organu pierwszej instancji wysłano w dniu 30 kwietnia 2012 r. oraz, że burmistrz nie wiedział o udzieleniu pełnomocnictwa; - art. 32 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 110 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że nastąpiło prawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi odwołującego, podczas gdy decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi odwołującego, co w konsekwencji oznacza brak skutecznego doręczenia decyzji organu zezwalającego; - art. 138 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów strony oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, tj. brak rozpoznania merytorycznego sprawy polegający na niewyjaśnieniu i odniesieniu się do zarzutu uzależnienia przez organ pierwszej instancji wydania zezwolenia od zawarcia umowy cywilnoprawnej z tymże organem dotyczącej nieruchomości, na której znajduje się lokal stanowiący punkt sprzedaży napojów alkoholowych, a więc uzależnienie rozstrzygnięcia od wystąpienia przesłanki nie znajdującej oparcia w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co stanowi o wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji z rażącym naruszeniem prawa; - art. 14 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z § 6 rozporządzenia z dnia 7 maja 1983 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 18 ust. 6 i 7 ww. ustawy, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż skarżący H. P. zobowiązany był przedstawić dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, podczas gdy wymogu tego nie stosuje się do sprzedaży w obrębie międzynarodowych portów morskich; - naruszenie art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 341 ustawy – Kodeks cywilny poprzez błędne uznanie, iż odwołującemu nie przysługuje tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, podczas gdy jest on posiadaczem przedmiotowego lokalu i nieruchomości, na której lokal jest umiejscowiony a więc zachodzi domniemanie, że jego posiadanie jest zgodne ze stanem prawnym; - art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak rozważenia okoliczności, że stwierdzenie nieważności decyzji Starosty wygaszającej trwały zarząd nieruchomości skutkować będzie ex tunc, co oznaczać będzie, że umowa dzierżawy z dnia 18 kwietnia 2001 r. nie wygasła, a w konsekwencji do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności skarżący posiada tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska w sprawie. W piśmie z dnia 24 września 2012 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował wnioski skargi i wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzji Burmistrza Miasta, względnie o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W uzasadnieniu pisma odniesiono się m.in. do rozgraniczenia sfery imperium od dominium oraz wskazano, że uzależnienie wydania decyzji od zawarcia umowy cywilnoprawnej stanowi nadużycie prawa. Organ nie może bowiem wykorzystywać uprawnień władczych należących do sfery imperium w trakcie negocjacji dotyczących zawarcia umowy cywilnoprawnej. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę w sposób nieuprawniony dokonało wykładni postanowień umowy zawartej pomiędzy skarżącym a Skarbem Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie regulacji zawartych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującego w mocy decyzję organu pierwszej instancji, tj. Burmistrza Miasta, mocą której odmówiono skarżącemu wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa w miejscu sprzedaży. Dla dokonania przedmiotowej oceny zasadniczego znaczenia nabiera treść art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży /ust.1/. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy /ust. 2/. Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), 3) powyżej 18% zawartości alkoholu. W myśl art. 18 ust. 6 ww. ustawy do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć: - dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych; - pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym; - decyzję właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, o której mowa w art. 65 ust.1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas oznaczony, nie krótszy niż 4 lata, a w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - nie krótszy niż 2 lata /ust.9/ . Z przytoczonej regulacji normatywnej jednoznacznie wynika, że za każdym razem osoba składająca wniosek w omawianym przedmiocie zobowiązana jest dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 18 ust. 6 ustawy. Dołączenie przedmiotowych dokumentów warunkuje bowiem wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że w związku z upływem terminu ważności dotychczasowego zezwolenia, skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przy czym – jak słusznie uznały organy administracji publicznej orzekające w sprawie - nie wykazał się posiadaniem dokumentu - tytułu prawnego do korzystania z lokalu stanowiącego punkt sprzedaży. W sytuacji bowiem wygaśnięcia trwałego zarządu ustanowionego dla Urzędu Morskiego w S., co nastąpiło na mocy ostatecznej decyzji właściwego organu umowa dzierżawy części nieruchomości pozostającej w trwałym zarządzie zawarta pomiędzy skarżącym a Skarbem Państwa rozwiązana została z mocy prawa, tj. art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) wraz z upływem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Co istotne, opisany skutek prawny wyniknął wprost z art. 46 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i był niezależny od woli organu administracji publicznej. W związku z tym, w ocenie Sądu w tym składzie, organy orzekające w sprawie prawidłowo oceniły, iż skarżący w momencie składania wniosku o wydanie zezwolenia nie posiadał dokumentu potwierdzającego jego tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, a co za tym idzie nie spełnił warunku koniecznego do wydania przedmiotowego zezwolenia (art. 18 ust.1 i 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi). Wbrew stanowisku skarżącego, toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o wygaszeniu trwałego zarządu nie skutkuje niejako automatycznym uznaniem, że posiada on taki tytuł. Dopiero bowiem definitywne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu może otworzyć drogę do spełnienia wymagań na podstawie omawianego przepisu, co do przesłanki "posiadania tytułu prawnego do lokalu" potwierdzonego dokumentem. Skarżący zdaje się bowiem nie zauważać, że w polskiej procedurze administracyjnej do usunięcia danego aktu z obrotu prawnego (vide: art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a.) potrzebne jest nie samo wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ale stosowna deklaracja nieważności, która z uwagi na regulacje normatywne zawarte w k.p.a. musi przybrać formę prawną decyzji administracyjnej (art. 158 § 1 k.p.a.). W odniesieniu do rozstrzygnięć wydanych w sprawie niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak rozważenia okoliczności, że stwierdzenie nieważności decyzji Starosty wygaszającej trwały zarząd nieruchomości skutkować będzie ex tunc, i to już chociażby z tego powodu, że organy orzekające w sprawie wzmiankowanych regulacji w żaden sposób nie stosowały. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 14 ust.7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra – Kierownika urzędu Gospodarki Morskiej z dnia 7 maja 1983r. (Dz. U Nr 25, poz.121) w sprawie zasad i warunków sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na morskich statkach handlowych w żegludze międzynarodowej oraz w międzynarodowych portach morskich. Lokalizacja punktów sprzedaży napojów alkoholowych w międzynarodowym porcie morskim nie powoduje bowiem, że wnioski o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych są zwolnione ze spełniania wymogu jaki nakłada na nie ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w art. 18 ust. 6 pkt 2, a więc akt prawny hierarchicznie ważniejszy od rozporządzenia. Wydane na podstawie art. 14 ust. 7 przedmiotowej ustawy rozporządzenie wprowadza dodatkowe ograniczenia w sprzedaży napojów alkoholowych, w miejscach w nim wskazanych, ale nie zwalnia z obowiązków wprowadzonych przepisem ustawowym. Stąd też stwierdzenie zawarte w § 6 rozporządzenia, że na obszarach międzynarodowych portów morskich dopuszcza się jedynie sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu, oznacza, że wyklucza się tym samym pozostałe rodzaje tych napojów. Ponadto za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 341 ustawy – Kodeks cywilny poprzez błędne uznanie, iż skarżącemu nie przysługuje tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, podczas gdy jest on posiadaczem przedmiotowego lokalu i nieruchomości, na której lokal jest umiejscowiony a więc zachodzi domniemanie, że jego posiadanie jest zgodne ze stanem prawnym. Należy bowiem zauważyć, że posiadanie jest jedynie stanem faktycznym, polegającym na władaniu określoną rzeczą przez posiadacza. Ten stan faktyczny może co prawda wiązać się z przysługującym posiadaczowi tytułem prawnym do rzeczy (np. umową dzierżawy) jednakże w realiach sprawy wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący takim dokumentem (tytułem prawnym) przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia nie dysponował. Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd wskazuje, że uchylenie zaskarżonych decyzji mogłoby mieć miejsce w przypadku istotnego wpływu stwierdzonych uchybień na wynik sprawy (vide: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Pierwszym z tych zarzutów był zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak zawarcia w zaskarżonej decyzji podpisu z podaniem imienia i stanowiska oraz stanowiska służbowego osób upoważnionych do wydania decyzji. Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Należy bowiem zauważyć, iż w świetle art. 107 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. podpis - jako wyraz oświadczenia woli organu administracji publicznej kształtującego prawa lub obowiązki podmiotu administrowanego - powinien być własnoręczny (osobisty) a identyfikacją osoby podpisującej decyzję administracyjną jest określenie jej imienia i nazwiska ze wskazaniem stanowiska służbowego. Mając na względzie ww. uwagi jak i regulację zawartą w art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych należy uznać, że decyzja organu odwoławczego nie jest dotknięta wskazywaną przez skarżącego wadą w zakresie niemożności identyfikacji członków składu orzekającego kolegium. W nagłówku wydanej decyzji wymieniono bowiem wszystkie osoby biorące udział w wydaniu decyzji (tj. podano ich imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe trzech członków składu orzekającego) a ich podpisy złożone zostały pod decyzją w kolejności odpowiadającej osobom wskazanym w nagłówku decyzji. Za niezasadny Sąd poczytał również zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów strony oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, tj. brak rozpoznania merytorycznego sprawy polegający na niewyjaśnieniu i odniesieniu się do zarzutu uzależnienia przez organ pierwszej instancji wydania zezwolenia od zawarcia umowy cywilnoprawnej z tymże organem dotyczącej nieruchomości, na której znajduje się lokal stanowiący punkt sprzedaży napojów alkoholowych, a więc uzależnienie rozstrzygnięcia od wystąpienia przesłanki nie znajdującej oparcia w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co stanowi o wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji z rażącym naruszeniem prawa. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w żaden sposób nie wynika ażeby organ pierwszej instancji uzależniał wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych od zawarcia z tymże organem umowy cywilnoprawnej dotyczącej spornej nieruchomości. Przeciwnie – w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji Burmistrz Miasta odniósł się jedynie do kwestii istotnych z punktu widzenia przedmiotu prowadzonego postępowania analizując okoliczności faktyczne sprawy oraz spełnienie przez skarżącego przesłanek wydania zezwolenia określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Niezrozumiałe jest zatem formułowanie takiego zarzutu w postępowaniu administracyjnym (sam zarzut wskazuje na "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a."). Zapatrywanie skarżącego, w świetle którego organ pierwszej instancji uzależnia wydanie decyzji pozytywnej dla skarżącego jedynie od zawarcia określonej umowy cywilnoprawnej (poprzez złożenie stosownej deklaracji telefonicznie) jest zapatrywaniem nie znajdującym odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Ponadto należy zwrócić uwagę pełnomocnikowi skarżącego, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej, w tej sprawie konkretne decyzje administracyjne rozstrzygające indywidualną sprawę. Sąd administracyjny nie jest zaś władny do kontroli subiektywnie postrzeganych intencji osób działających w imieniu danego organu oraz treści prowadzonych rozmów telefonicznych i to niezależnie od tego czy dotyczą one sfery imperium czy dominium. Jeżeli skarżący miał wątpliwość co do zgodności ww. zachowań z prawem winien był w tej materii powiadomić stosowne organy ścigania. Droga postępowania sądowoadministracyjnego na pewno nie jest drogą właściwą w tej materii. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dla wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie mogły mieć znaczenia zarzuty naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. (poprzez brak zapewnienia skarżącemu reprezentowanemu przez pełnomocnika możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań), art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. (poprzez niezasadne przyjęcie, iż decyzję organu pierwszej instancji wysłano w dniu 30 kwietnia 2012 r. oraz, że burmistrz nie wiedział o udzieleniu pełnomocnictwa) oraz art. 32 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 110 k.p.a. (poprzez niezasadne przyjęcie, że nastąpiło prawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi odwołującego, podczas gdy decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi odwołującego, co w konsekwencji oznacza brak skutecznego doręczenia decyzji organu zezwalającego). Z akt sprawy wynika bowiem, że pełnomocnik skarżącego jak i sam skarżący w postępowaniu odwoławczym mieli możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i z tego uprawnienia skorzystali (vide: pismo pełnomocnika z dnia 13 maja 2012 r., pismo pełnomocnika z dnia 17 maja 2012 r., pismo podpisane osobiście przez skarżącego z dnia 28 maja 2012 r.). Ponadto analiza dokumentów znajdujących się w aktach (strona trzecia decyzji organu pierwszej instancji z adnotacją o wysłaniu decyzji pocztą w dniu 30 kwietnia 2012 r., pismo pełnomocnika datowane na dzień 30 kwietnia 2012 r. wraz z informacją o wysłaniu pisma faxem w dniu 2 maja 2012 r., koperta w której wysłano decyzję organu pierwszej instancji) przemawia za uznaniem, że w momencie wydania decyzji (w dniu 30 kwietnia 2012 r.) Burmistrz Miasta nie posiadał wiadomości o ustanowieniu pełnomocnika (pismo w tej materii nadano bowiem w dniu 1 maja 2012 r.). Z kolei faktyczne wysłanie decyzji organu pierwszej instancji na adres strony (zamiast na adres pełnomocnika) - co zgodnie z pieczęcią pocztową na adresowej stronie koperty nastąpiło w dniu 2 maja 2012 r. – stanowiło w ocenie Sądu uchybienie proceduralne, które nie mogło być w tym konkretnym wypadku poczytane jako naruszenie przepisów postępowania (art. 40 § 2 k.p.a.) mające istotny wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżący miał możliwość zakwestionowania w drodze odwołania decyzji organu pierwszej instancji. W uzupełnieniu do powyższych rozważań należy dodać, że Sąd nie stwierdził z urzędu wad decyzji wydanych w niniejszej sprawie (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedmiotowa konstatacja prowadzić musiała w reasumpcji do oddalenia wniesionej skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.