III SA/Gd 606/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy i z dnia 12 kwietnia 2013 r. nr [...]. A. Ś. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2014 r. w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której uznano wypłacony skarżącej zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 3825 zł za nienależnie pobrany i podlegający zwrotowi. Skarżąca wniosła też o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że zwrot świadczenia jest niemożliwy bez istotnego uszczerbku w jej majątku. Podała, że jej emerytura nie wystarcza na zaspokojenie bieżących wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) daje sądowi administracyjnemu możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając złożony wniosek Sąd uznał, że w niniejszym przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Skarżąca w skardze wskazała na swoją trudną sytuację finansową. Podała, że jej emerytura nie wystarcza na pokrycie bieżących miesięcznych wydatków, a zwrot świadczenia doprowadziłby do istotnego uszczerbku w jej majątku oraz w bieżącym utrzymaniu. Nie posiada żadnych oszczędności, z których mogłaby uiścić należność. Z danych znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że kwota, którą musi zwróć, stanowi 2,5 krotność jej świadczenia emerytalnego, które wynosi 1 727,83 zł. Biorąc pod uwagę sytuację materialną skarżącej – osiągane przychody, obciążające ją wydatki, Sąd nie miał wątpliwości co do tego, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały spełnione. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.