III SA/Gd 61/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 27 stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wypłynęła skarga R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...], nadana przez skarżącego w urzędzie pocztowym S. 1 w dniu 29 grudnia 2015 r. Skarżący zaznaczył w skardze, że decyzja została mu doręczona w dniu 30 listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej zawarł informację, że ustalenie daty doręczenia decyzji stronie jest w toku reklamacji. W skierowanych do Sądu pismach z dnia 11 lutego 2016 r. oraz z dnia 25 marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w G. wyjaśnił, że decyzja z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] dotycząca R. M., została wysłana przesyłką o numerze nadawczym [...] do pełnomocnika strony – adwokata S. M. na adres Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] 14/1 w S.. W postępowaniu reklamacyjnym Poczta Polska poinformowała Izbę Celną w G., że przesyłka nr. [...] została doręczona w dniu 27 listopada 2016 r. Odbiór przesyłki nastąpił w UP 2 w S. i został pokwitowany przez upoważnioną osobę - A. B. Pismem z dnia 22 marca Sąd zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie w terminie 7 dni rozbieżności pomiędzy zawartą w skardze informacją, że decyzję doręczono w dniu 30 listopada 2015 r., i datą doręczania wynikająca z akt administracyjnych, pod rygorem uznania, że doręczenie nastąpiło w dacie wskazanej przez pocztę. W odpowiedzi skarżący oświadczył, że zgodnie z informacją uzyskana od Kancelarii Adwokackiej faktyczne doręczenie przesyłki nastąpiło w dacie 30 listopada 2015 r. przesyłką poleconą o nr [...], co potwierdza wydruk z internetowej strony Poczty Polskiej dotyczącej śledzenia przesyłek, a odbiór ww. przesyłki został pokwitowany przez upoważnionego pracownika Kancelarii – A. B.. Z udzielonej przez Kancelarię informacji wynika jednocześnie, że Kancelaria sprawdziła w Urzędzie Pocztowym S. 2 przesyłkę poleconą nr [...] i ustaliła, że dotyczyła ona M. H.. W ocenie strony dostrzeżone przez Sąd rozbieżności w dacie doręczenia decyzji wynikają z nierzetelności usług świadczonych przez pocztę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skargą wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy podlega odrzuceniu przez Sąd. W dniu przekazania skargi przez Dyrektora Izby Celnej w G. do Sądu, skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, trwało jeszcze zainicjowane przez organ postępowanie reklamacyjne dotyczące daty doręczenia R. M. decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...]. W wyniku rozpatrzonej przez Pocztę Polską reklamacji, jednoznacznie ustalono, że decyzja została doręczona stronie w dniu 27 listopada 2015 r. Skarżący twierdzi natomiast, że Kancelaria Adwokacka (prowadząca sprawę na etapie postępowania celnego) jednoznacznie ustaliła w UP 2 w S. , że do doręczenia decyzji doszło w dniu 30 listopada 2015 r. W świetle dokumentów urzędowych przesłanych Sądowi przez Dyrektora Izby Celnej w G. obejmujących: ww. wynik postępowania reklamacyjnego przesyłki nr [...] (k. 56 akt sądowych), duplikat potwierdzenia odbioru decyzji (k. 59 akt sądowych) i uwierzytelnioną kopii dziennika nadawczego Izby Celnej w G. (k. 67 akt sądowych), twierdzenia skarżącego dotyczące późniejszego doręczenia decyzji są niewiarygodne. Na potwierdzenie późniejszej daty doręczenia skarżący przedłożył pismo Kancelarii Adwokackiej z dnia 4 kwietnia 2016 r., w którym adwokat S. M. stwierdza, że R. M. wniósł skargę w terminie. Decyzja z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] została skierowana bowiem na adres pełnomocnika przesyłką o innym numerze tj. [...], a nie numerze [...] – która była w rzeczywistości skierowana przez Izbę Celną do M. H.. Odnosząc się do tej argumentacji, wskazać należy na wstępie, że na mocy decyzji nr [...] ostatecznie orzeczono o solidarnej odpowiedzialności R. M., M. H., A. O. oraz K. J. za należności celne wynikające z długu celnego powstałego w związku z nielegalnym wprowadzeniem 4 000 kg czosnku na obszar celny Wspólnoty Europejskiej. Z akt sprawy wynika, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w G. nr [...] została w dniu 26 listopada 2015 r. wysłana przez organ za pośrednictwem Poczty Polskiej odrębnie do każdej ze stron zakończonego tą decyzja postępowania celnego tj. R. M., M. H., A. O. oraz K. J. Twierdzenia skarżącego o późniejszym doręczeniu decyzji, pozostaję w sprzeczności nie tylko z powołanymi wyżej dokumentami, ale także i z potwierdzeniem odbioru przesyłki o nr [...], nadesłanym przez Dyrektora Izby Celnej w G., z którego wynika, że przesyłka ta kierowana była do M. H. i została przez niego odebrana 30 listopada 2015r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Dokument ten pozostaje w zgodności z kopią dziennika nadawczego przedłożoną przez Dyrektora Izby Celnej w G., z której wynika, że przesyłkę o numerze nadawczym [...] skierowano do M. H. W tej sytuacji wydruk z systemu śledzenia (trackingu) tej przesyłki pozostaje bez znaczenia dla sprawy, gdyż potwierdza jedynie odebranie przesyłki przez osobę nie będącą skarżącym w niniejszej sprawie (M. H.). W świetle wyżej przedstawionych dokumentów nie sposób uznać, że skarżący obalił wynikające z powołanych na wstępie dokumentów domniemanie, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona jego pełnomocnikowi - adwokatowi S. M. w dniu 27 listopada 2015r. Ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był w tej sytuacji poniedziałek 28 grudnia 2015 r. (trzydziesty dzień terminu wypadał bowiem w niedzielę 27 grudnia 2015r.) Z uwagi na to, że skarga nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 29 grudnia 2015 r., uznać należało, że nastąpiło to po upływie ustawowego terminu. Obligowało to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.