III SA/Gd 615/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 18 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. i M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji celnej towaru co do klasyfikacji taryfowej towaru postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący M. P. i M. G. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 lipca 2012r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 10 kwietnia 2012r., określającą niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając, że wykonanie decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy z pewnością wyrządzi znaczną szkodę skarżącym, a skutki tej szkody będą niemożliwe do odwrócenia. Skarżący wskazali także, że w wyniku zapłaty ww. kwoty spółka będzie miała znaczne problemy z normalnym prowadzeniem działalności gospodarczej i utrzymaniem płynności finansowej. W przypadku jej wstrzymania nie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanego przepisu wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek w tym przepisie zawartych, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnili istnienia takich okoliczności. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie podali jakichkolwiek danych, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Przy rozpoznawaniu wniosku nie można snuć domniemań, w czym skarżący dopatrują się wystąpienia tych przesłanek, nie ma także podstaw do prowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Wysokość zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją nie może być podstawą do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, skoro wnioskodawcy nie wykazali swoich możliwości finansowych i stanu majątku w oparciu o dokumenty lub konkretne dane. Przedstawiona przez skarżących argumentacja jest zbyt ogólnikowa. Podkreślenia wymaga, że sąd przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi. W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.