III SA/Gd 618/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi G. R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 9 września 2024 r., nr 1108/2024 w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Słupska na rzecz G. R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę 4.553 (cztery tysiące pięćset pięćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej także jako: " Spółka", "strona skarżąca") w dniu 4 września 2024 r. wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. w celu budowy sieci kanalizacyjnej. We wniosku podano powierzchnię zajęcia: 390 m² (jezdnia), termin zajęcia: od 25 września 2024 r. do 4 października 2024 r. Do wniosku załączony został projekt tymczasowej organizacji ruchu na ul. S. - R. w S. w związku z budową kolektora kanalizacji deszczowej na ul. S. - R. w S. Prezydent Miasta Słupska, rozpatrując powyższy wniosek, decyzją z dnia 9 września 2024 r., nr 1108/2024 zezwolił Spółce na tymczasowe zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. w celu budowy sieci kanalizacyjnej (termin zajęcia: od 25 września 2024 r. do 4 października 2024 r.; powierzchnia zajęcia: 390 m² jezdni), jednocześnie ustalając opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 31.200 zł. (8 zł x 390 m² x 10 dzień) i warunki zezwolenia. Organ odstąpił od sporządzenia uzasadnienia decyzji uznając, że uwzględnia ona w całości żądanie Spółki. Decyzja została wydana na podstawie art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."); art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 5 i ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 320; dalej: "u.d.p.") w zw. z uchwałą nr LVI/811/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 29 marca 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta Słupska oraz uchwałą nr LIX/850/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie zmiany uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r. oraz uchwałą nr LXII/886/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 30 sierpnia 2023 r. w sprawie zmiany uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r.; § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1264). Prezydent Miasta Słupska, działając na wniosek Spółki, wydał w dniu 4 października 2024 r. decyzję nr 1272/2024, którą zmienił swoją decyzję z dnia 9 września 2024 r. nr 1108/2024, w ten sposób, że określił termin zajęcia od 25 września 2024 r. do 3 października 2024 r. (było od 25 września 2024 r. do 3 października 2024 r.) i opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 28.080 zł (było 31.200 zł), powierzchnia zajęcia pozostała bez zmian. W dniu 4 listopada 2024 r. (data stempla pocztowego) Spółka wniosła, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 9 września 2024 r. nr 1108/2024 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia oraz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, z pominięciem słusznego interesu społecznego i interesu obywateli oraz dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. przez Spółkę jest zajęciem na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem i utrzymaniem i ochroną dróg; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, 5 i 8 u.d.p. w zw. z uchwałą nr LVI/811/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 29 marca 2023 r. oraz uchwałą nr LIX/850/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie zmiany uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r. oraz uchwałą nr LXII/886/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 30 sierpnia 2023 r. w sprawie zmiany uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r., poprzez nałożenie na Spółkę opłaty w wysokości 31.200 zł za zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. w terminie od 25 września 2024 r. do 4 października 2024 r. o powierzchni 390 m² i nieprawidłowe przyjęcie, że tymczasowe zajęcie przez Spółkę pasa drogowego ul. R. w S. w celu budowy sieci kanalizacji deszczowej jest zajęciem na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, podczas gdy zajęcie to związane jest z przebudową, utrzymaniem i ochronę tej drogi, albowiem służy głównie odwodnieniu pasa drogowego, a sieć kanalizacji deszczowej została wybudowana zgodnie warunkami Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku o znacznie większej średnicy, tj. 315 mm, niż była potrzebna dla odwodnienia nieruchomości Spółki, gdzie wystarczająca jest średnica 200 mm, w konsekwencji sieć kanalizacji deszczowej wybudowana przez Spółkę w pasie drogowym przy ul. R. w S. służy głównie odwodnieniu pasa drogowego (wypusty uliczne z nawierzchni tej ulicy są włączone do przedmiotowej sieci), co w konsekwencji winno skutkować brakiem pobrania opłaty za zajęcie, b) art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, 5 i 8 u.d.p. w zw. z uchwałą nr LVI/811/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 29 marca 2023 r. oraz uchwałą nr LIX/850/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie zmiany uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r. oraz uchwałą nr LXII/886/23 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 30 sierpnia 2023 r. w sprawie zmiany uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r., poprzez nałożenie na Spółkę opłaty w wysokości 31.200 zł za zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. w terminie od 25 września 2024 r. do 4 października 2024 r. o powierzchni 390 m² jezdni przyjmując stawkę zajęcia za m² za dzień zajęcia w wysokości 8 zł, zamiast 3 zł z uwagi na zajęcie części jezdni zgodnie z pkt IV uchwały nr LVI/811/13. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Słupska podał, że budowa kanalizacji deszczowej jest zajęciem pasa drogowego niezwiązanym z gospodarką drogową, gdyż wybudowana została na potrzeby odprowadzenia wód opadowych z działki inwestora. Istniejąca przed inwestycją Spółki kanalizacja w całości spełniała potrzeby zarządcy drogi w zakresie odprowadzenia wód opadowych. Inwestor już na etapie uzyskiwania warunków technicznych, według których później wykonał projekt, a następnie wybudował sieć kanalizacji deszczowej, miał pełną świadomość skali przedsięwzięcia jakim było wybudowanie sieci kanalizacji deszczowej. Organ zauważył przy tym, że inwestor (Spółka) wraz z wnioskiem na zajęcia pasa drogowego na czas prowadzenia robót złożył również wniosek na umieszczenie urządzenia niezwiązanego z gospodarką drogową. Zatem strona skarżąca w pełni miała świadomość budowy i umieszczenia urządzenia niezwiązanego z gospodarką drogową. W zakresie wysokości ustalonej w decyzji opłaty organ wyjaśnił, że stawka opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika wprost z uchwały. Budowa kanalizacji deszczowej wymagała całkowitego zajęcia pasa drogowego, co było również uwzględnione w zatwierdzonym projekcie organizacji ruchu stanowiącym niezbędny załącznik do wniosku na zajęcie pasa drogowego. Projekt organizacji ruchu jednoznacznie wskazywał na całkowite zajęcie pasa drogowego. Uchwała Rady Miejskiej w Słupsku w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta Słupska, jednoznacznie wskazuje wysokość opłat za zajęcie całej szerokości jezdni w wysokości 8 zł za m² dziennie. Wysokość opłaty w kwocie 3 zł za m² dziennie dotyczy zajęcia zieleni przydrożnej, pobocza. W zaskarżonej decyzji nie było zajęcia pobocza ani zieleni przydrożnej. Zatem zastosowanie stawki opłat wskazane przez stronę skarżącą byłoby naruszeniem dyscypliny finansów. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (uzasadnienie zostało sporządzone po wniesieniu skargi i dołączone do akt sprawy na wezwanie Sądu) wskazano, że w dniu 26 listopada 2021 r. (data wpływu: 26 listopada 2021 r.) C. (dalej: "C.") zwróciło się z wnioskiem do Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku (dalej: "ZIM") o wydanie warunków technicznych dla zaprojektowania i wybudowania odcinka kanalizacji deszczowej w ul. S. i ul. R. oraz przyłącza kanalizacji deszczowej dla odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z nieruchomości na działce nr [...] obr. [...]. We wniosku zaznaczono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "M." ustala się odprowadzanie wód opadowych do systemu zbiorczej kanalizacji deszczowej w oparciu o warunki ustalone przez zarządzającego siecią. Ponadto załączono wyniki badań geotechnicznych, z których wynikało, że na całym obszarze działki nr [...] obr. [...] występują bardzo niekorzystne warunki z poziomem wód gruntowych na głębokości 1,2-1,4 m. W związku z tym niemożliwe jest zagospodarowanie wody opadowej ani też jej retencja w ramach własnego terenu. Pismem z dnia 8 grudnia 2021 r. znak: EI3.4422.83.2021 ZIM wydał warunki techniczne na opracowanie dokumentacji projektowej odprowadzania wód opadowych z terenu planowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przy ul. S. w S., dz. nr [...] obr. [...]. Inwestor poinformowany został, że odprowadzenie wód opadowych należy rozwiązać w oparciu o zagospodarowanie wód opadowych w obrębie granicy własnej działki, a z uwagi na niekorzystne warunki geotechniczne na ww. działce należy zastosować zbiorniki retencyjne. Zaznaczono, że przelew awaryjny z ww. zbiornika należy przewidzieć do istniejącej kanalizacji deszczowej o średnicy 300 mm przy ul. M. lub do istniejącej kanalizacji deszczowej o średnicy 300 mm przy ul. S. poprzez włączenie do istniejącej studni kanalizacyjnej. Zaznaczono ponadto, że projekt techniczny kanalizacji deszczowej wraz z obliczeniami należy uzgodnić w ZIM. W dniu 8 kwietnia 2021 r. (data wpływu: 13 maja 2022 r.) C. zwróciło się z wnioskiem o uzgodnienie projektu sieci kanalizacji deszczowej oraz przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr [...],[...] i [...] obr. [...] przy ul. S. i ul. R. w S. Projekt został uzgodniony przez ZIM pismem z dnia 18 maja 2022 r. znak: EI3.4422.83.2021.2022. Inwestor został poinformowany, że wykonane przyłącze wód deszczowych oraz kanalizacja deszczowa zlokalizowane w pasie drogowym należy zgłosić do odbioru w ZIM w stanie odkrytym. Równocześnie, w dniu 23 marca 2023 r. C. wystąpiło z wnioskiem o: - wydanie decyzji na umieszczenie w pasach drogowych ul. S. działka nr [...] i ul. R. działka nr [...] projektowanej sieci kanalizacji deszczowej (decyzją nr 418/2022 z dnia 4 kwietnia 2022 r. strona otrzymała zgodę z zachowaniem warunków w niej wskazanych); - wydanie decyzji na umieszczenie projektowanych przyłączy wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] (decyzją nr 419/2022 z dnia 4 kwietnia 2022 r. strona otrzymała zgodę z zachowaniem warunków w niej wskazanych). Na każdym z ww. etapów projektowych strona w żaden sposób nie zakwestionowała wydanych warunków. Co więcej, zgadzając się na wszystkie warunki, wnioskiem z dnia 4 września 2024 r. następca prawny C., tj.: G. Sp. z o.o., wystąpił z wnioskiem na zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. w celu budowy sieci kanalizacji deszczowej podając we wniosku termin i powierzchnię zajęcia. Zgodnie z wnioskiem strony została wydana decyzja administracyjna nr 1108/2024 z dnia 9 września 2024 r. zmieniona decyzją nr 1272/2024 z uwagi na wcześniejszy termin zakończenia zadania w celu budowy sieci kanalizacji deszczowej. W decyzji zostały naliczone opłaty z tytułu zajęcia pasa drogowego zgodnie ze stawką przewidzianą w Uchwale Rady Miejskiej w Słupsku. W piśmie datowanym na dzień 18 czerwca 2025 r. ZIM poinformował Sąd, że umowa darowizny z dnia 2 stycznia 2025 r. G. Sp. z o.o. przekazała Miastu Słupsk, w imieniu i na rzecz którego działa ZIM, nowo wybudowaną sieć kanalizacji deszczowej w S. przy ul. S. (dz. nr [...]) oraz ul. R. (dz. nr [...]), w której skład wchodzą: kanał deszczowy o średnicy 315 mm i długości 133,40 m wykonany z rur PC SN8, studnie betonowe o średnicy 1200 mm - 3 sztuki, przyłącza o średnicy 160 mm i długości 22,70 m wykonane z rur PCV SN8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana między innymi na podstawie art. 107 § 4 k.p.a., zgodnie z którym można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Na podstawie art. 127 § 1a k.p.a. decyzja wydana w pierwszej instancji, od której uzasadnienia organ odstąpił z powodu uwzględnienia w całości żądania strony, jest ostateczna. Decyzją ostateczną jest taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 zdanie 1 k.p.a.). Decyzje ostateczne mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (art. 16 § 2 k.p.a.). Z kolei zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem zaskarżona decyzja organu była ostateczna i nie przysługiwało od niej odwołanie. Tym samym od tej decyzji przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy przypomnieć należy, że kontroli Sądu poddana została decyzja Prezydenta Miasta Słupska zezwalająca na tymczasowe zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. w celu budowy sieci kanalizacji deszczowej oraz nakładająca na stronę skarżącą opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 31.200 zł. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się kwestii związanej z prawidłowym ustaleniem, czy wnioskowane przez Spółkę zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. w celu budowy sieci kanalizacyjnej, podlegało rygorom przewidzianym w przepisach art. 40 ust. 1, a w dalszej konsekwencji ustaleniem, czy organ miał w ogóle prawo ustalić stosowną opłatę z tytułu zajęcia wskazanego pasa drogowego w celu budowy wspomnianej kanalizacji deszczowej. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 u.d.p.). Z powyższych przepisów wynika, że zajęcie pasa drogowego na cele związane m.in. z utrzymaniem i ochroną dróg nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji, nie wymaga również pobrania opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 3 u.d.p. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że nie powinna ponosić opłaty za zajęcie pasa drogowego, bowiem sieć kanalizacji deszczowej wybudowana przez Spółkę w pasie drogowym przy ul. R. w S. służy głównie odwodnieniu pasa drogowego (wypusty uliczne z nawierzchni tej ulicy są włączone do przedmiotowej sieci). Ze stanowiskiem tym nie zgodził się organ wywodząc, że budowa przedmiotowej kanalizacji deszczowej jest zajęciem pasa drogowego niezwiązanym z gospodarką drogowa, gdyż wybudowana została na potrzeby odprowadzania wód opadowych z działki inwestora - Spółki. W sporze tym należy podzielić stanowisko organu. Sąd nie neguje, że budowa kanalizacji deszczowej może być związana z ochroną dróg. Ochrona drogi za pomocą kanalizacji deszczowej polega bowiem na odprowadzaniu wód opadowych z powierzchni drogi i jej otoczenia, aby zapobiec osłabieniu podłoża, korozji i innym uszkodzeniom konstrukcji drogowej. Jednakże nie można uznać, że budowa kanalizacji deszczowej w pasie drogowym ul. R. służy głównie do ochrony tej drogi, jak twierdzi strona skarżąca. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, na które powoływał się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sieć kanalizacji deszczowej w ul. R. została wybudowana dla potrzeb odprowadzania wód opadowych z terenu planowanej zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej na działce nr [...] przy ul. S. w S. Na całym obszarze działki nr [...] występują bardzo niekorzystne warunki z poziomem wód gruntowych na głębokości 1,2-1,4 m. W związku z tym niemożliwe jest zagospodarowanie wody opadowej ani też jej retencja w ramach własnego terenu. Niemniej jednak w niniejszej sprawie, w kontekście argumentacji skargi, rozważenia i wyjaśnienia wymagało zastosowanie za zajęcie lp. I załącznika do uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r. Rady Miejskiej w Słupsku (zmienionej uchwałą nr LIX/850/23 i LXII/886/23), tj. rozważenia wymagało czy rzeczywiście zajęcie pasa drogowego ul. R. w celu budowy kanalizacji deszczowej podlegało opłacie w wysokości 8 zł/m²/dzień (stawka opłat za zajęcie całej szerokości jezdni). Strona skarżąca podnosi, że stawka za zajęcie powinna wynosić 3 zł/m²/dzień (stawka opłat za zajęcie części drogi) zgodnie z lp. IV załącznika do uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r. Rady Miejskiej w Słupsku (zmienionej uchwałą nr LIX/850/23 i LXII/886/23), z uwagi na zajęcie części jezdni. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał jedynie, że: "W decyzji zostały naliczone opłaty z tytułu zajęcia pasa drogowego zgodnie ze stawką przewidzianą w Uchwale Rady Miejskiej w Słupsku". Również w odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się jednoznacznie do tej kwestii. Organ z jednej strony twierdzi, że: "Projekt organizacji ruchu jednoznacznie wskazywał na całkowite zajęcie pasa drogowego". Z drugiej strony wywodzi, że: "Uchwała Rady Miejskiej w Słupsku w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta Słupska, jednoznacznie wskazuje wysokość opłat za zajęcie całej szerokości jezdni w wysokości 8 zł za m² dziennie". Wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Przez drogę należy rozumieć budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt (art. 4 pkt 2 u.d.p.). Jezdnia natomiast, zgodnie z art. 4 pkt 5 u.d.p., to część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów, składającą się z pasa albo pasów ruchu, z wyjątkiem torowiska wydzielonego z jezdni. Zatem pas drogowy i jezdnia nie są pojęciami tożsamymi. Na marginesie odnotować należy - nawiązując do twierdzenia organu zawartego w odpowiedzi na skargę, że wysokość opłaty w kwocie 3 zł za m² dziennie dotyczy zajęcia zieleni przydrożnej, pobocza - iż lp. IV załącznika do uchwały nr LVI/811/23 z dnia 29 marca 2023 r. Rady Miejskiej w Słupsku (zmienionej uchwałą nr LIX/850/23 i LXII/886/23), określa stawkę w wysokości 3 zł/m²/dzień za zajęcie części drogi (jezdnia, chodnik, droga dla rowerów, droga dla pieszych i rowerów, pobocze). Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, wadliwie sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego uzasadnia przyjęcie, iż doszło do naruszenia art. 8, art. 11 i 107 § 3 k.p.a. Pamiętać bowiem należy, że uzasadnienie decyzji jest tak samo ważne, jak jego rozstrzygnięcie, zarówno dla strony, jak i dla sądu administracyjnego kontrolującego rozstrzygniecie, pod względem zgodności z prawem, gdyż powinno odzwierciedlać stanowisko organu i tłumaczyć przebieg rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Rozstrzygniecie organu administracji jest źródłem praw jego adresatów albo nałożonych na nich obowiązków, gdyż ostatecznie kształtuje treść stosunku administracyjnoprawnego. Z kolei motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, powinny zostać przedstawione w uzasadnieniu w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący, aby możliwe było poznanie przez stronę i w miarę możliwości zaakceptowanie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a w dalszej kolejności - by umożliwić pełną i rzetelną kontrolę takiej decyzji przez sąd. W razie wniesienia skargi nie powinno budzić wątpliwości sądu, że decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Obowiązkiem organu jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Z powyższych powodów Sąd nie jest wstanie na tym etapie sprawy rozstrzygnąć, czy wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego ul. R. w S. została ustalona w sposób prawidłowy. Ani treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani zgromadzona w sprawie dokumentacja nie pozwalają na weryfikację prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Mając na względzie przywołane okoliczności sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę 4.553 zł zasądzonych kosztów składa się kwota wpisu sądowego (936 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (3.600 zł), ustalonego stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1964 ze zm.). Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 p.p.s.a.). W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to w szczególności, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do uzasadnienia wydanej decyzji w sposób opisany powyżej, przy czym uzasadnienie stanu faktycznego musi odnosić się do okoliczności, które ustalone zostaną na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów. W uzasadnieniu prawnym należy m.in. szczegółowo wyjaśnić sposób dokonywanych wyliczeń w odniesieniu do obowiązujących w tym zakresie regulacji, przy czym, w sytuacji, w której wyliczenia powinny, zdaniem organu, zostać dokonane w sposób inny niż postuluje strona skarżąca - należy wyjaśnić powód takiego stanu rzeczy. Ponownie wydana w sprawie decyzja musi umożliwiać weryfikację prawidłowości jej wydania w tym zakresie.