III SA/Gd 619/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem datowanym na dzień 28 lipca 2013 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 13 sierpnia 2013 r., skarżący P. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie zaświadczenia z dnia 29 sierpnia 2013 r. wydanego przez Zakład Karny [...] i nadesłanego w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 sierpnia 2013 r. ustalono, że skarżący przebywa obecnie w zakładzie karnym, nie jest zatrudniony odpłatnie i posiada do własnej dyspozycji środki finansowe w wysokości 0,11 zł (oraz tytułem tzw. akumulacji 450 zł). Ponadto ustalono, że ww. nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Nie otrzymuje również jakichkolwiek środków pieniężnych od osób trzecich. W tym stanie uznano, co następuje: W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z uwagi na wyżej wskazaną regulację normatywną to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W wyżej wskazanym stanie faktycznym przyjąć należało, że wnioskodawca nie mając realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Co oczywiste, wnioskodawca przebywając w zakładzie karnym jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia. Ponadto w przypadku osadzenia w zakładzie karnym w grę wchodzić może wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez placówkę penitencjarną. Wnioskodawca wykazał przy tym, że nie dysponuje oszczędnościami ani też majątkiem, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie kosztów prowadzonego postępowania. Nie może również liczyć na wsparcie osób trzecich w tym zakresie. W powyższej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie wnioskodawcy drogi do sądu. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.