III SA/Gd 620/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 21 czerwca 2006 r. nr [...] ; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego w zakresie ilości towaru postanawia 1. ustalić wysokość wpisu od skargi na kwotę 600 zł (sześćset złotych); 2. nałożyć na skarżącą obowiązek uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 21 czerwca 2006 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego. Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2006 r. Przewodniczący Wydziału I, powołując art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a. , w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ) – wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi, w której wysokość przedmiotu zaskarżenia została ustalona przez Przewodniczącego Wydziału I na kwotę 2.090 zł - w wysokości 100. Skarżąca uiściła wpis we wskazanej wysokości oraz terminie. Następnie sprawa została przekazana do Wydziału III , zgodnie z podziałem czynności. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 620/06 w punkcie 1 oddalił skargę, zaś w punkcie 2 nakazał ściągnąć od skarżącej kwotę 400 zł tytułem nieuiszczonej części wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej spółki wyrokiem z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt I GSK 656/07 uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 2 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, oddalając skargę kasacyjną w pozostałej części. W uzasadnieniu wskazano m.in., że zarzut naruszenia art. 144 w zw. z art. 167 p.p.s.a. oraz art. 223 § 2 p.p.s.a. stanowi w istocie zażalenie na zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena prawidłowości rozstrzygnięcia w omawianym zakresie jest przedwczesna, bowiem z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji nie wyjaśnił należycie przyczyn dla których uznał, że konieczne jest ściągnięcie na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. nieuiszczonej części wpisu od skargi. Nie jest jasne, czy konieczność uzupełnienia wpisu dotyczy opłacenia skargi w całości czy w części i ewentualnie w jakiej. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była jedna decyzja pod względem procesowym zawierająca jednak rozstrzygnięcia w odrębnych pod względem materialnoprawnym sprawach. Przedmiotem pierwszej była odmowa zmiany zgłoszenia celnego, w pozostałych określono podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy w wysokości podanej w zgłoszeniu celnym. W przypadku zaskarżenia decyzji w całości jednym pismem zaskarżane były różne rozstrzygnięcia w odrębnych pod względem materialnoprawnym sprawach wszczynając odrębne sprawy sądowoadministracyjne, prowadzone jednak pod wspólną sygnaturą. Wpis powinien być pobrany w każdej z tych spraw oddzielnie. Charakter wpisów – stosunkowych lub stałych określać należało stosownie do reguł wynikających z art. 231 p.p.s.a. Sąd I instancji nakazując ściągnięcie nieuiszczonej części wpisu przyjął, że pobrać należało wpis stały. Nie jest jednak jasne, z zaskarżeniem jakiego rozstrzygnięcia powiązano konieczność uzupełnienia wpisu. Z tego też powodu rozumowanie Sądu I instancji wymyka się spod kontroli NSA. Dlatego uchylono zaskarżony wyrok w pkt 2 na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i w tym tylko zakresie przekazano sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Konsekwencją uchylenia zaskarżonego wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r. w części dotyczącej kosztów sądowych jest powrót do sytuacji, która istniała przed wydaniem orzeczenia w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji. W myśl art. 190 zd. 1 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten wskazał, że przedmiotem zaskarżenia była jedna decyzja, zawierająca jednak rozstrzygnięcia w odrębnych pod względem materialnoprawnym sprawach. Podobnie o tym, że jedna decyzja w znaczeniu formalnoprawnym może zawierać rozstrzygnięcia w dwóch rodzajach spraw w znaczeniu materialnoprawnym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06 ( Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Z akt sprawy wynika ( k. 21 akt administracyjnych), że organy celne prowadziły postępowanie na wniosek strony z dnia 17 października 2005 r. We wniosku tym skarżąca domagała się korekty zgłoszenia celnego z dnia 29 lipca 2005 r. w części dotyczącej ilości towaru ( domagając się ujęcia większej ilości towaru) oraz zmiany wysokości kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym ( domagając się korekty z kwoty 1 270 485, 90 zł na kwotę 1 272 575, 70 zł ). Strona nie domagała się zmiany wysokości podatku od towarów i usług. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą organ ten odmówił zmiany zgłoszenia celnego we wnioskowanym zakresie, określając kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na kwotę przyjętą w zgłoszeniu . Wynika z powyższego, że skargą objęte były dwie sprawy – jedna dotyczyła odmowy zmiany zgłoszenia celnego w zakresie ilości towaru, druga - zmiany wysokości podatku akcyzowego. W każdej z tych spraw powinien być, jak wynika z wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, pobrany wpis od skargi. Zgodnie z art. 230 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Art. 231 p.p.s.a. stanowi, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały. Pierwsza sprawa, dotycząca zmiany ilości towaru, jest sprawą nie dotyczącą należności pieniężnych. Stosownie do art. 216 p.p.s.a. gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia, co należy rozumieć w ten sposób, że wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem wpływa na wysokość wpisu stosunkowego. Postępowanie dotyczące rozpoznania wniosku strony o dokonanie korekty zgłoszenia celnego nie jest postępowaniem dotyczącym należności pieniężnych w ujęciu art. 216 i 231 p.p.s.a., a tym samym nie uzasadnia pobrania od skargi wpisu stosunkowego. Istotą tego rodzaju sprawy jest bowiem ocena dopuszczalności wnioskowanej przez stronę zmiany w dokonanym przez nią uprzednio zgłoszeniu celnym, wynikającej z innego określenia ilości towaru. W tej sytuacji strona skarżąca winna uiścić wpis stały w sprawie z zakresu prawa celnego dotyczącej zmiany ilości towaru w kwocie 500 zł - na podstawie § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Druga sprawa, dotycząca zmiany wysokości podatku akcyzowego jest sprawą, w której powinien być pobrany wpis stosunkowy, bowiem przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - skarżąca domagała się korekty tego podatku z kwoty 1 270 485, 90 zł na kwotę 1 272 575, 70 zł. Różnica wynosi 2089,80 zł, wobec czego wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 2090 zł, tak jak to zostało ustalone przez Przewodniczącego Wydziału I w dniu 29 sierpnia 2006 r. ( k. 2) . Wpis stosunkowy od tej kwoty wynosi 100 zł, zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – i został już uiszczony przez skarżącą ( k. 2, 42-43). Z powyższego wynika wyraźnie, że od skargi nie został uiszczony wpis stały w kwocie 500 zł. Z uwagi na to, że koszty sądowe, tak jak i grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 228 p.p.s.a., stanowią dochód budżetu państwa powinny być one uiszczane w należnej wysokości, a w razie nieuiszczenia ściągane w drodze egzekucji sądowej. Obowiązek ich uiszczania wynika z art. 199 i 214 § 1 p.p.s.a. Z tego względu przewidziano dodatkową możliwość orzekania o obowiązku ich ponoszenia, jeśli wcześniej nie zostały uiszczone na skutek zarządzeń lub orzeczeń, o których mowa w art. 220 § 1 i art. 223 p.p.s.a. ( tak też Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją B. Dauera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata, M. Niezgódki-Medek, , Zakamycze 2006, wyd. II). Podkreślić należy, że ustalona w niniejszym postępowaniu przez Przewodniczącego wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczyła jedynie sprawy w zakresie zmiany wysokości podatku akcyzowego, od której pobierany jest wpis stosunkowy, a nie stały. Warto też podkreślić, że przepisy p.p.s.a. nie zawierają analogicznego uregulowania, jakie zostało zawarte w art. 25 § 2 k.p.c. , który przewiduje, iż sprawdzenie wartości przedmiotu sporu może nastąpić tylko do pewnego momentu trwania postępowania, a jeżeli wartość przedmiotu sporu została ustalona zgodnie z art. 25 k.p.c. nie podlega już ponownemu badaniu ( art. 26 k.p.c.). Zgodnie z art. 224 p.p.s.a., jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Ponieważ w niniejszej sprawie zachodzi powyżej wskazana okoliczność, tj. strona skarżąca uiściła wpis w wysokości 100 zł, tj. w wysokości niższej od należnej, bowiem łącznie powinna uiścić 600 zł ( 100 + 500) i nie została wezwana do uiszczenia wpisu w prawidłowej wysokości, to na podstawie art. 224 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 13 przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.