III SA/Gd 624/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego B. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: przyznać radcy prawnemu B. J. od Skarbu Państwa – WSA w G. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) za sporządzenie i wniesienie, w ramach udzielonego skarżącemu prawa pomocy, skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku z 6 listopada 2014 r. W wyroku z 6 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. Postanowieniem z 8 stycznia 2015 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła radcę prawnego B.J.. W skardze kasacyjnej (w pkt 7 pisma) pełnomocnik skarżącego wniósł o zwrot kosztów, nieopłaconej w całości ani w części, pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, tj. w ramach prawa pomocy w wysokości zgodnej z § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. 2013, poz. 490 ze zm.). W wyroku z 13 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie, w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że nie orzekał o przyznaniu pełnomocnikowi wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną, gdyż wynagrodzenie należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 250 ww. ustawy, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie, pełnomocnik dla skarżącego został ustanowiony na mocy postanowienia referendarza WSA z 8 stycznia 2015 r., a więc pod rządem przepisów ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Z dniem 1 stycznia 2016 r. (a więc obowiązywało w dacie wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny) weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804). Zgodnie z treścią § 21 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W konsekwencji, zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie cytowane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Stosownie do brzmienia § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tegoż rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem, należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonane czynności - ze względu na to, że wyznaczony został w postępowaniu przed sądem II instancji - przysługuje w wysokości 180 zł (75 % stawki), co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł. Z tych względów, na mocy wyżej wymienionych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.