III SA/Gd 63/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia NSA Marek Gorski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Wojewody z dnia 5 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do stypendium I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 listopada 2009r. [...] w części dotyczącej prawa do stypendium, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w uchylonej części. Decyzją z dnia 10 listopada 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta powołując się na przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 42a ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) orzekł o utracie od dnia 24 października 2009 r. przez A. W. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do stypendium. Rozstrzygnięcie uzasadniono faktem podjęcia przez A. W. zatrudnienia, z którym przepisy ustawy wiążą konsekwencję utraty statusu osoby bezrobotnej, a także prawa do stypendium z tytułu odbywania studiów podyplomowych. A. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż stypendium zostało mu przyznane na okres uczestnictwa w studiach, nie było zaś mowy o warunku pozostawania bezrobotnym. Zdaniem odwołującego się nie będąc bezrobotnym w dalszym ciągu spełnia on wymogi uprawniające go do pobierania odebranych mu świadczeń. Wojewoda utrzymał decyzję organu I instancji w mocy decyzją z dnia 5 stycznia 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 11 oraz art. 42a ust. 5 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 35 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ uzasadnił swe rozstrzygnięcie tym, że podjęcie przez A. W. pracy na podstawie umowy o dzieło spowodowało utratę przez niego statusu osoby bezrobotnej. To z kolei, w związku z dopuszczalnością przyznania przedmiotowego stypendium wyłącznie osobie bezrobotnej lub innej osobie bezrobotnej, pociągnęło za sobą konieczność odebrania prawa do świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący powtórzył zarzuty postawione w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponadto wskazał na bezprzedmiotowość skarżonej decyzji w części odnoszącej się do utraty prawa do stypendium w przypadku, gdyby jak twierdzi organ już sama utrata charakteru osoby bezrobotnej pociągała za sobą utratę prawa do stypendium. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis art. 42a ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą stanowi, że bezrobotnemu, któremu starosta przyznał dofinansowanie kosztów studiów podyplomowych, za okres uczestnictwa w zajęciach przewidzianych programem studiów przysługuje stypendium, w wysokości 20 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1. Przepis art. 41 ust. 3b stosuje się odpowiednio. Podlegający odpowiedniemu stosowaniu w sprawach dotyczących stypendium dla bezrobotnego, który otrzymał dofinansowanie studiów podyplomowych przepis art. 41 ust. 3b ustawy stanowi, że bezrobotnemu skierowanemu przez starostę na szkolenie (chodzi o szkolenie bezrobotnego w celu podniesienia jego kwalifikacji), który w trakcie szkolenia podjął zatrudnienie, przysługuje stypendium w wysokości 20 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, od ostatniego dnia miesiąca, w którym podjął zatrudnienie, do zakończenia szkolenia. Od stypendium tego nie są odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Przepis powyższy reguluje zatem sytuację, w której strona, która uzyskała skierowanie na szkolenie w celu podniesienia kwalifikacji podjęła zatrudnienie. Z przepisu tego wynika, że strona nie traci wówczas prawa do stypendium – lecz ulega ono obniżeniu do wysokości 20% zasiłku dla bezrobotnych, oraz że od stypendium nie są odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne. Kwestię odpowiedniego stosowania tego przepisu w niniejszej sprawie całkowicie pominął organ administracji, nie rozważając znaczenia przepisu zawartego w zdaniu 2 art. 42a ust. 5 ustawy. Odpowiednie zastosowanie powołanego art. 41 ust. 3 lit. b ustawy w sytuacji podjęcia pracy na podstawie umowy o dzieło przez skarżącego, któremu przyznano prawo do stypendium w związku z dofinansowaniem studiów podyplomowych polegać musi, zdaniem Sądu na przyjęciu, że pomimo podjęcia pracy zarobkowej i związanej z tym utraty statusu bezrobotnego nie traci on prawa do stypendium, od którego nie są odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne. Konstrukcja zachowania prawa do stypendium wynika niewątpliwie z zasadniczego celu ustawy, którym jest podejmowanie i promowanie działań zmierzających do podjęcia zatrudnienia. Nie budzi wątpliwości wysokość stypendium, gdyż pobierane przez skarżącego stypendium pokrywa się co do wysokości ze stypendium obniżonym na podstawie art. 41 ust. 3 lit. b ustawy - stanowi ono bowiem 20% zasiłku dla bezrobotnych, a zatem odpowiednie stosowanie w/w przepisu nie powoduje konieczności jego obniżenia. Przepis art. 41 ust. 3 lit. b ustawy stanowi wprawdzie o skutkach podjęcia zatrudnienia przez bezrobotnego w kontekście zachowania przez niego prawa do stypendium, zaś zatrudnienie zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą - to jednak zdaniem Sądu w składzie rozpatrującym niniejsza sprawę pod pojęciem podjęcia zatrudnienia, którym posługuje się przepis art. 41 ust. 3 lit. b ustawy należy rozumieć nie tylko rozpoczęcie wykonywania zatrudnienia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy ale także rozpoczęcie wykonywania innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy (wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych). Brak bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia dla różnicowania z punktu widzenia zachowania prawa do stypendium sytuacji bezrobotnego, który rozpoczyna pracę zarobkową na podstawie umowy o pracę lub o pracę nakładczą i takiego bezrobotnego, który pracę zarobkową rozpoczyna na podstawie umowy o dzieło. Wykładnia celowościowa analizowanych przepisów – zgodna z konstytucyjną zasadą równości, nakazuje wszystkich bezrobotnych, którzy uzyskali stypendium i następnie rozpoczęli pracę zarobkową - bez względu na to w jakiej formie prawnej - traktować jednakowo co do prawa do zachowania stypendium. Mając powyższe na uwadze, stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji w zakresie orzekającym o pozbawieniu skarżącego prawa do stypendium wydane zostały z naruszeniem art. 42a ust. 5 w związku z art. 41 ust. 3b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Sąd orzekł na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.[pic]