III SA/Gd 635/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Wojewody z dnia 29 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty Powiatu z dnia 18 lutego 2016 r., którym organ ten, na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił A. M. wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku z dnia 17 lutego 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przytaczając treść art. 217 § 2 k.p.a. stwierdził, że osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia winna wykazać swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Określając szczegółowo we wniosku żądaną treść zaświadczenia strona nie uzasadniła swojego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu wskazanych faktów i stanu prawnego związanego z rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy w charakterze bezrobotnego. Nie stanowi takiego uzasadnienia wyjaśnienie , że zaświadczenie jest niezbędne do sprawy odwoławczej prowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nie wynika z niego, na czym polega interes prawny strony w wydaniu zaświadczenia, tym bardziej, że byłoby to kolejne zaświadczenie o żądanej treści, poświadczone zaświadczeniem z dnia 12.02.2016 r. Organ wyjaśnił, że zaświadczenie, o jakie wnioskował wnioskodawca potwierdzałoby nieprawdę pomijając, że Wojewoda, uchylając zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu , przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponadto zestawiając treść części żądanego zaświadczenia z częścią dotyczącą tego , że strona była uprawniona do zasiłku dla bezrobotnych , jak też mając na uwadze datę wydania zaświadczenia, należałoby na podstawie wydanego zaświadczenia wnosić, że w dacie jego wydania strona nie była już uprawniona do zasiłku dla bezrobotnych. Prowadzone postępowanie administracyjne nie przesądziło natomiast, że w dacie wydania zaświadczenia wnioskodawca nie był już uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych. Zaświadczenie takie mogło wprowadzić w błąd SKO, prowadzące postępowanie w sprawie świadczenia dla strony z pomocy społecznej. Nie było też podstaw do ponownego potwierdzania w zaświadczeniu tych jego części, które objęte były zaświadczeniem z dnia 12 lutego 2016 r. Organ wskazał, że wystarczy zasadne podważenie nawet tylko części żądanego zaświadczenia, by zasadnie odmówić wydania zaświadczenia żądanej treści. Organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do wzruszenia zaskarżonego postanowienia, gdyż co do meritum jest ono prawidłowe, a w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy musiałoby zapaść takie samo orzeczenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. M. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 50 § 1, art. 124 § 1, art. 217 § 1, art. 217 § 2 pkt 2, art. 218 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że zaświadczenie jest mu potrzebne do spraw dotyczących pozyskania środków z instytucji pomocy społecznej na podstawie ustawy z pomocy społecznej, w których wymagane jest ustalenie wysokości dochodu oraz okresu jego otrzymania. Twierdził, że wykazał cel wydania zaświadczenia, a fakt korzystania przez niego z pomocy społecznej był organowi znany. Organ uznając, że skarżący we wniosku zawarł za mało informacji winien był wezwać go do uzupełnienia wniosku. Ponadto przepisy nie normują liczby zaświadczeń, o jakie może się zwrócić wnioskodawca. Zdaniem skarżącego postanowienie organu pierwszej instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, a zaskarżone postanowienie - oznaczenia strony, do której jest kierowane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skarg na wyżej wymienione postanowienia skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem kończącym postępowanie, wobec czego możliwe było rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu były postanowienia odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Przechodząc do ich merytorycznej oceny wskazać należy, że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie natomiast z art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia twierdząc, że jest ono niezbędne do sprawy odwoławczej prowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Należy wobec tego stwierdzić , że wniosek skarżącego organy prawidłowo rozpoznały na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. W myśl art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organy odmówiły wydania zaświadczenia o żądanej treści. Zauważyć wobec tego należy, że odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić z powodu braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie lub gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia. Jednym z elementów szczegółowego wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia było żądanie dotyczące treści decyzji Wojewody z dnia 11 stycznia 2016 r., dotyczącej decyzji Starosty Powiatu z dnia 13 listopada 2015 r. w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego, skarżący domagał się wydania zaświadczenia o treści obejmującej jedynie część tej decyzji, z pominięciem pozostałej jej części, co w zestawieniu z datą wydania zaświadczenia ( gdyby do wydania zaświadczenia doszło) oraz w zestawieniu z innymi elementami żądanego zaświadczenia prowadziłoby do poświadczenia niezgodnej ze stanem faktycznym i prawnym sytuacji skarżącego. Wynikałoby z niego bowiem, że w dniu wydania żądanego zaświadczenia skarżący nie był już uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych, gdy tymczasem prowadzone w sprawie postępowanie okoliczności tej nie przesądziło. Pamiętać trzeba, że zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, które jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości. W okolicznościach niniejszej sprawy wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego nie byłoby jednak potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a tylko w takich sytuacjach, w myśl treści przywołanych powyżej przepisów, możliwe jest uwzględnienie żądania dotyczącego wydania zaświadczenia. W sytuacji, gdy nie jest możliwe uwzględnienie wniosku, nawet w pewnym zakresie, organ może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Należy wobec tego uznać za prawidłowe działanie organów obu instancji, których wyrazem była odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści. Zauważyć też należy, że trudno mówić o interesie prawnym w uzyskaniu zaświadczenia o treści wydanej decyzji, skoro decyzja ta kierowana była do skarżącego , który winien nią dysponować i ewentualnie właśnie ją przedłożyć organowi prowadzącemu postępowanie administracyjne. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że żaden przepis prawa nie normuje liczby zaświadczeń , o jaką może zwrócić się wnioskodawca w danej sprawie stwierdzić należy, że choć jest tak w istocie, to fakt ten nie jest równoznaczny z możliwością otrzymania zaświadczenia w każdym przypadku zwrócenia się o nie. Możliwość ta zależy bowiem m.in. z wykazania przez wnioskodawcę swojego interesu prawnego. "Osoba ubiegająca się o zaświadczenie (...) powinna wykazać swój interes prawny lub powołać przepis prawny dający podstawę tych starań. Nie jest to zbytek formalizmu, lecz pewien środek ograniczenia żądania zaświadczeń i posługiwania się nimi. W obrocie prawnym zaświadczenia mogą wieść samodzielny żywot, niekoniecznie odpowiadając aktualnemu stanowi faktycznemu i prawnemu po pewnym czasie i wobec tego pewna reglamentacja ich wystawiania spełnia postulat bezpieczeństwa obrotu prawnego" ( "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" pod redakcją prof. dr hab. Barbary Adamiak, prof. dr hab. Janusza Borkowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1996 r., str. 836). W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek poprzedzony został innym - z dnia 12 lutego 2016 r. ( na skutek którego wydano zaświadczenie z tego samego dnia), tak więc oba wnioski dzielił odstęp czasowy zaledwie 5 dni. Skarżący nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości przyczyn, dla których ponownie stara się o wydanie zaświadczenia. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że z uwagi na to, że postanowienie organu odwoławczego dotyczyło postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, zbędne było wypowiadanie się przez organ na temat zaświadczenia z dnia 18 lutego 2016 r. czy niewydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów , jednak nie dyskwalifikuje to zaskarżonego postanowienia. Należy też stwierdzić, że chybiony jest zarzut skargi, że zaskarżone postanowienie nie zawiera oznaczenia strony. Zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać m.in. oznaczenie strony lub stron. Strona powinna być wymieniona w sentencji postanowienia i zaskarżone postanowienie ten wymóg spełnia. Wskazać należy, że Sąd może uwzględnić skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pewne niedostatki uzasadnień postanowień organów obu instancji wpływu takiego na wynik sprawy nie miały. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , skargę oddalił.