III SA/Gd 636/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 16 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie prawa do lokalu mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 maja 2013 r. (nr [...]) Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 26 marca 2013 r. (nr [...]) orzekającą o: 1/ uchyleniu swojej decyzji z dnia 5 czerwca 2012 r. (nr [...]) i 2/ odmowie K. K. przywrócenia prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w G. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 20 listopada 1975 r. (nr [...]) Komendant Miejski Milicji Obywatelskiej przydzielił K. K. (dalej: "strona", "skarżący") mieszkanie służbowe przy ul. [...] w G. W dniu 22 listopada 2000 r. Komendant Miejski Policji– działając na podstawie art. 163 k.p.a. - wydał decyzję (nr [...]), którą uchylił ww. decyzję o przydziale z 20 listopada 1975 r. i zobowiązał stronę do opróżnienia lokalu wraz rodziną. Decyzja została wydana w związku z informacją, że strona uzyskała w dniu 2 sierpnia 2000 r. przydział spółdzielczego własnościowego prawa do domu w G. przy ul. [...]. Strona nie opróżniła przedmiotowego lokalu i pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. zwróciła się z prośbą o przywrócenie prawa do lokalu z możliwością jego wykupu na własność. Do wniosku dołączyła potwierdzenie przelewu kwoty 14.900 zł. na konto Komendy Wojewódzkiej Policji w G., tytułem zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego. Decyzją z dnia 5 czerwca 2012 r. (nr [...]) Komendant Miejski Policji – działając na podstawie art. 155 k.p.a. - uchylił ww. decyzję z dnia 22 listopada 2000 r. (nr [...]). W uzasadnieniu wskazał, że strona nie jest już właścicielem domu przy ul. [...] w G. Aktem notarialnym z dnia 7 października 2003 r. strona ze współmałżonkiem przekazali dom dzieciom (darowizna). Ponadto, wskazano, że K. K. w dniu 7 maja 2012 r. oświadczył, że zarówno on, jak i jego żona nie posiadają innego lokalu mieszkalnego lub domu. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. (nr [...]) Komendant Miejski Policji wznowił z urzędu – w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 w zw. z art. 155 k.p.a. – postępowanie zakończone decyzją ostateczną nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 5 czerwca 2012 r. W konsekwencji, decyzją z dnia 26 marca 2013 r. (nr [...]) Komendant Miejski Policji - działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013, poz. 267) – dalej "k.p.a.", art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.) oraz art. 29 ust. 1 i art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) postanowił: 1) uchylić ostateczną decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 5 czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia 22 listopada 2000 r. o uchylenia decyzji o przydziale lokalu nr [...] z dnia 20 listopada 1975 r. oraz opróżnieniu lokalu mieszkalnego; 2) odmówić stronie przywrócenia prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu organ wskazał, że do ww. wniosku z dnia 24 kwietnia 2012 r. strona przedłożyła: pismo w którym wnosi o cofnięcie decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji, oświadczenie z dnia 7 maja 2012 r. o nieposiadaniu przez K. K. jak i jego żonę innego lokalu mieszkalnego lub domu, zaświadczenie o niezaleganiu z opłatami czynszowymi za zajmowany lokal, kopię legitymacji emeryta-rencisty, kopię decyzji o waloryzacji policyjnej emerytury, kopię aktu notarialnego z dnia 7 października 2003 r., potwierdzającego zbycie w formie darowizny domu mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. Pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. Zastępca Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego w G. poinformował, że żona K. K. – W. K. jest właścicielką nieruchomości położonej w granicach administracyjnych Miasta G. Zgodnie z art. 95 ust 1 pkt. 3 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi (emerytowi), którego małżonek posiada w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno — pensjonatowy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W toku wznowionego postępowania ustalono, że żona K. K. w latach 2006–2013 była właścicielką domu mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. W dniu 4 lutego 2013 r. zbyła ten dom. Posiadanie przez nią domu stanowi okoliczność, która nie była znana organowi w chwili wydania decyzji z dnia 5 czerwca 2012 r. (nr [...]), tak więc zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ stwierdził, że posiadanie przez W. K. domu mieszkalnego, skutkuje uchyleniem wadliwej decyzji ostatecznej i wydaniem orzeczenia rozstrzygającego sprawę administracyjną co do istoty. Niewątpliwie w dniu 5 czerwca 2012 r. strona nie spełniała przesłanki do przywrócenia prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w G. Podnoszona przez stronę okoliczność rozdzielności majątkowej nie ma znaczenia w świetle art. 95 ust 1 pkt 3 ustawy o Policji. Ze zgromadzonych materiałów wynika, że K. i W. K. nadal są małżeństwem. Także okoliczność nie prowadzenia z żoną wspólnego gospodarstwa domowego nie prowadzi do ustania małżeństwa. Okoliczność zbycia przez współmałżonkę domu mieszkalnego po wydaniu weryfikowanej decyzji z dnia 5 czerwca 2012 r. jest prawnie obojętna dla prowadzonego postępowania. K. K. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że nie posiadał wiedzy o tym, że "była żona" posiada mieszkanie. Od 13 lat nie prowadzi z żoną wspólnego gospodarstwa domowego ani nie posiada wspólnego majątku. Rozstrzygniecie organu skazuje go na bezdomność. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 16 maja 2013 r. (nr [...]) - działając na podstawie art.138 § 1 ust. 1 k.p.a., art. 95 ust. 1 pkt 3 i pkt 4, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Straży Więziennej i ich rodzin - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Straży Więziennej i ich rodzin, stanowi, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych (...) w wymiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy wynikające z rozdziału 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Organ stwierdził, że w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że na dzień wydania decyzji nr [...], tj. na dzień 5 czerwca 2012 r. żona strony – W. K. była właścicielką domu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...], który następnie zbyła aktem darowizny na rzecz córki w dniu 4 lutego 2013 r. Organ powołał się na art. 95 ust 1 pkt 3 ustawy o Policji wskazując, że przesłanką negatywną do otrzymania lokalu mieszkalnego jest posiadanie takiego lokalu przez małżonka policjanta. Przy czym bez znaczenia jest, czy lokal mieszkalny (dom) wchodzi w skład majątku wspólnego czy też stanowi odrębny majątek małżonka. Skoro w dacie wydania decyzji, przyznającej prawo do lokalu mieszkalnego, żona strony była właścicielem domu mieszkalnego, organ był zobowiązany do uchylenia wcześniejszej decyzji. Dalej organ wyjaśnił, że zbycie domu przez W. K. nie stanowi okoliczności, która mogłaby być podstawą do umorzenia wznowionego postępowania. Przepis art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi nie tylko wtedy, gdy on lub małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom, ale także w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 96 ust. 3. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, a zatem należało odmówić stronie prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w G. Nie ma przy tym jakiegokolwiek prawnego znaczenia argument niewiedzy o stanie posiadania żony, fakt odrębnego zamieszkiwania czy prowadzenia odrębnego gospodarstwa domowego. K. K. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o przywrócenie mu prawa do lokalu. Skarżący wskazał, że w wyniku zadłużenia związanego z budową domu doszło do sporów i nieporozumień między nim a żoną, co skutkowało tym, iż od 2002 r. nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego ani nie posiadają wspólnego majątku. W 2004 r. wspólny majątek został zapisany dzieciom. One również nie mogły poradzić sobie z problemem długów i pozbyły się domu. Podkreślił, że cały czas mieszka w lokalu przy ul. [...] w G. i nie utrzymuje kontaktów z żoną. Nie interesuje się jej życiem, jak i stanem posiadania. Nie wiedział o decyzji z 2000 r. dotyczącej zwrotu mieszkania, tym bardziej, że nikt nie upominał się o nie. Nadto przez cały czas otrzymywał pomoc na coroczny remont. O ww. decyzji dowiedział się w 2011 r. kiedy starał się o wykup lokalu. Później spłacił dług za mieszkanie i przywrócono mu prawo do lokalu. W kilka miesięcy później wszczęto ponownie postępowanie administracyjne. Z tego co się orientuje w czasie, gdy wydawano decyzję nr [...], żona nie posiadała już mieszkania, domu ani innego majątku typu lokal mieszkalny. Według niego zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarżący nie podnosi, żadnych merytorycznych argumentów a jedynie krytykuje działanie organów. Nadmienił, że z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez dzielnicowego oraz administratora budynku można wywieść wniosek, iż skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego eliminacji z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Zaznaczenia wymaga także to, że zaskarżona decyzja została wydana w ramach nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznych, tj. w trybie wznowienia postępowania, który został uregulowany w przepisach art. 145-152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". W tym miejscu należy wyjaśnić, że tryb wznowienia postępowania jest instytucją procesową mającą na celu ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, w której została uprzednio wydana decyzja ostateczna, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte którąkolwiek wadą (podstawą wznowieniową) określoną w art. 145 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie podstawą wznowieniową, w oparciu o którą została dokonana weryfikacja ostatecznej decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 5 czerwca 2012 r. (wydanej w przedmiocie uchylenia w trybie zmiany ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia 22 listopada 2000 r.; nr [...] uchylającej decyzję z dnia 20 listopada 1975 r. o przydziale skarżącemu mieszkania służbowego) była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniu wydania weryfikowanej decyzji nr [...] z dnia 5 czerwca 2012 r. (decyzji wywierającej skutek prawny w postaci przydzielenia skarżącemu mieszkania służbowego przy ul. [...] w G.), żona skarżącego (W. K.) była właścicielką domu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...]. Okoliczność ta była okolicznością istotną dla sprawy, gdyż zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi, którego małżonek posiada w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Należy w tym miejscu nadmienić, że skarżący jest emerytowanym funkcjonariuszem, jednakże z mocy art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Straży Więziennej i ich rodzin - funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy, czyli przepisy Rozdziału 8 ustawy o Policji (art. 88-98). Mając powyższe na uwadze, fakt posiadania przez małżonkę skarżącego w dniu wydania "decyzji przydziałowej" nr [...], tj. w dniu 5 czerwca 2012 r. domu mieszkalnego, stanowił niewątpliwie okoliczność dającą podstawę do weryfikacji tej decyzji w trybie wznowieniowym. Jednakże – jak to zostało wyartykułowane powyżej – istotą postępowania wznowieniowego jest ponowne, merytoryczne rozpoznanie weryfikowanej sprawy i wydanie jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. Należy wskazać, iż organ – co do zasady – podejmuje rozstrzygnięcie w stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dniu wydania decyzji. W tym kontekście należy wskazać, że w dniu 4 lutego 2013 r. (a zatem przed dniem wydania zaskarżonej decyzji, jak też decyzji wydanej w I instancji), żona skarżącego zbyła aktem darowizny na rzecz córki budynek mieszkalny położony w G. przy ul. [...] (działka nr [...]). Wskazana "zmiana stanu faktycznego sprawy" nie mogła stanowić jednak podstawy do odmowy uchylenia weryfikowanej decyzji "decyzji przydziałowej" nr [...] z dnia 5 czerwca 2012 r., gdyż sytuacja taka została przewidziana w przepisach ustawy, jako przesłanka negatywna przyznania funkcjonariuszowi (czy też emerytowanemu funkcjonariuszowi) prawa przydziału lokalu mieszkalnego. Mianowicie, zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Sąd pragnie wyjaśnić, że w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych, o braku prawa skarżącego do przydziału lokalu mieszkalnego świadczy fakt zbycia przez żonę w formie darowizny domu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...]. Nie mają przy tym znaczenia takie okoliczności podnoszone przez skarżącego, jak to, że nie miał on wiedzy o posiadanym przez małżonkę domu, że nie prowadzi z nią od kilkunastu lat wspólnego gospodarstwa domowego, czy też to, że posiada z małżonką rozdzielność majątkową (na marginesie należy jedynie zauważyć, że nie jest tak, jak podaje skarżący w skardze, iż od 2002 r. nie posiada wspólności majątkowej z małżonką, gdyż z treści aktu notarialnego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że W. i K. K. ustanowili rozdzielność majątkową dopiero w dniu 7 grudnia 2012 r.). W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że skarżący wraz z W. K. pozostają w związku małżeńskim. Przywołany powyżej przepis art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy jednoznacznie wiąże podstawę odmowy przyznania funkcjonariuszowi prawa do lokalu mieszkalnego z faktem zbycia domu mieszkalnego przez jego małżonka, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarżący mając – zgodnie z ustawą - zaspokojone potrzeby mieszkaniowe sam się ich pozbawił. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.