III SA/Gd 645/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 9 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Po rozpatrzeniu wniosku nr [...] M. J. z dnia 28 lutego 2018r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, Prezydenta Miasta decyzją nr [...] z dnia 15 marca 2018 r. orzekł o przyznaniu M. J. dodatku mieszkaniowego w wysokości 115,99 zł miesięcznie na okres: od 1 marca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. Zobowiązał Wydział Finansowy UM do przekazania kwoty w wysokości 61,02 zł do dnia 10-go każdego miesiąca z góry, począwszy od dnia 1 marca 2018 r. na konto zarządcy domu, tj. PGM w S.. Wskazał, że kwota dodatku obejmuje należny wnioskodawcy ryczałt za co/cw w wysokości 54,97 zł wypłacany w kasie Urzędu od 5 do 10 każdego miesiąca. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że M. J. kwalifikuje się do otrzymania dodatku mieszkaniowego, wskazując, że średni miesięczny dochód na osobę wynosi 527,47 zł tym samym próg dochodowy nie został przekroczony, a miesięczne wydatki na powierzchnię normatywną wynoszą 195,11 zł - 100% naliczonych i ponoszonych wydatków. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. J. wykazując niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia 9 maja 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, że M. J. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w lokalu mieszkalnym o pow. 39,62 m2. Na dochód wnioskodawczyni składa się: emerytura z ZUS-u w wysokości 7,54 zł oraz zasiłek stały w wysokości 519,93 zł, co stanowi, że wysokość miesięcznego dochodu wnioskodawczyni wynosi 527,47 zł, a łączny dochód z okresu pełnych 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku wynosi 1.582,41 zł. Łączna kwota wydatków na mieszkanie od 1 kwietnia 2018 r. wyniosła 116,19 zł, a razem wydatki na powierzchnię normatywną wyniosły 195,11 zł. Podstawę materialnoprawną wydanej w rozpoznawanej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 180) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. (Dz.U. Nr 156, poz. 1817) w sprawie dodatków mieszkaniowych wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9 ww. ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Zgodnie z art. 3 ust. 3 tej ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220), świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 60), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Z kolei art. 3 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że przy wydawaniu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego uwzględnia się kwotę najniższej emerytury obowiązującą w dniu złożenia wniosku, ogłaszaną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 94 ust. 2 pkt 1 lit, a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 887,1948, 2036 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 2 i 38). Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ww. ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2 - 4-osobowym; 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. Ust. 3 art. 6 tej ustawy stanowi, że wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. 4. Wydatkami, o których mowa w ust. 3, są: czynsz; opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej; zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną; odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego; inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego; opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych; wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. 4a. Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów; 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. (uchylony) Jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. 7. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Zdaniem organu odwoławczego z powyższych przepisów wynika, że dla potrzeb ustalenia, czy dodatek mieszkaniowy wnioskodawcy przysługuje, należy brać pod uwagę nie dochody z dowolnego okresu, ale jedynie z trzech miesięcy poprzedzających złożenie przez niego wniosku. W niniejszej sprawie wniosek złożony został w lutym 2018 r., wobec czego organ prawidłowo miał na uwadze dochód wnioskodawczyni pozostającej w gospodarstwie jednoosobowym z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, tj. listopad 2017 r., grudzień 2017 r. i styczeń 2018r. wynoszący 1.582,41 zł. Organ wyliczył kwotę przyznanego dodatku mieszkaniowego uwzględniając dane potwierdzone przez zarządcę budynku mieszkalnego uwzględniające poniesione wydatki za lokal mieszkalny zamieszkały przez wnioskodawczynię. Łączna kwota wydatków na mieszkanie od 01 kwietnia 2018 r. wyniosła 116,19 zł. Razem wydatki na powierzchnie normatywną wyniosły 195,11 zł. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 39,62 m2. Miesięczny dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego wyniósł 527,47 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy dodatek mieszkaniowy ustala się w następujący sposób: miesięczne wydatki na powierzchnię normatywną wynoszą kwotę 195,11 zł -15% miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego, (tj. 527,47 zł x 15% = 79,12 zł), a więc 195,11 zł - 79,12 zł = 115,99 zł. Obliczony dodatek mieszkaniowy w rozpatrywanym przypadku 115,99 zł i w takiej wysokości dodatek mieszkaniowy został przyznany. Wobec tego organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość dodatku mieszkaniowego przysługującego odwołującej się, mając za podstawę dane wynikające z wniosku, wysokości dochodów wnioskodawczyni wysokości ponoszonych miesięcznych wydatków określonych na powierzchnię normatywną oraz w konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego i prawa miejscowego. Kolegium stwierdziło, że dodatki mieszkaniowe nie są świadczeniem uznaniowym, co oznacza, że ich przyznanie zależy od spełnienia szeregu kryteriów ustanowionych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, przy czym sposób wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego następuje również według przepisów tej ustawy oraz cytowanego rozporządzenia. Wyliczenie to wiąże się ściśle z zadeklarowanym dochodem wnioskodawczym w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku oraz wysokością miesięcznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny przypadających na powierzchnię normatywną. Kolegium wskazało, że wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego nie jest kwotą stałą, stąd też za każdym razem podlega wyliczeniu w oparciu o ww. przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zatem wpływ na poprzednio przyznaną kwotę dodatku mieszkaniowego w innej wysokości niż obecnie, mają miesięczne wydatki ponoszone za lokal mieszkalny przypadające na powierzchnię normatywną i dochód z trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku - udział procentowy w dochodzie gospodarstwa domowego - 15% w rozpoznawanym przypadku. W tej sytuacji nie można zarzucić organowi I instancji, że potraktowały odwołującą według uznania, skoro obowiązujące przepisy nie pozwalały na przyznanie wnioskującej dodatku mieszkaniowego w innej wysokości niż ta obliczona na obecnym postępowaniu administracyjnym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła M. J. nie zgadzając się z rozstrzygnięciami organów obu instancji orzekającymi w przedmiocie przyznania jej dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu skargi poruszyła szereg kwestii, które w jej ocenie mogą wpływać na rozstrzygnięcie, w tym wskazała na stan mieszkania, sposób funkcjonowania i korzystania z posiadanego lokalu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako - "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejsza sprawę w świetle tych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga podlega zatem oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza w sposób istotny prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2018 r., którą przyznano M. J. (dalej jako - "skarżąca" lub "wnioskodawczyni") dodatek mieszkaniowy w wysokości 115,99 zł miesięcznie na okres: od 1 marca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. Tym samym kontrolowana decyzja, nie jest rozstrzygnięciem odmawiającym przyznania wnioskowanego przez skarżącą świadczenia, którego domagała się wnioskiem z dnia 28 lutego 2018 r. (vide: wniosek skarżącej z dnia 28 lutego 2018 r. w aktach administracyjnych sprawy). Trzeba w związku z tym na wstępie rozważań podnieść, że treść wniesionej skargi uprawnia do stwierdzenia, że skarżąca kwestionuje w ogóle zasadność przyznania jej dodatku mieszkaniowego, gdyż w tym rozstrzygnięciu upatruje przede wszystkim "zmowy pomiędzy MOPR i PGM, który nie uwzględnia we wniosku tzw. długu". Ponadto, niezależnie od zadłużenia, skarżąca powołuje się na brak tytułu prawnego do lokalu zajmowanego lokalu mieszkalnego (do których to okoliczności Sąd odniesie się w dalszej części uzasadnienia). Kwestia dodatków mieszkaniowych zasadniczo unormowana jest przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz.180), zwanej dalej - "ustawą". Przepis art. 3 ust. 1 ustawy stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje (...), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220), świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195 i 1579 oraz z 2017 r., poz. 60), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 575, 1583 i 1860 oraz z 2017 r. poz. 60). Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3 - 6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym; 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 3 ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Art. 6 ust. 4 ustawy stanowi, że wydatkami, o których mowa w ust. 3, są: 1) czynsz; 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej; 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną; 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego; 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego; 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych; 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Z kolei, w myśl art. 6 ust. 4a ustawy, nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów; 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. Przepis art. 6 ust. 6 ustawy określa, jaki wydatki zalicza się do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Z powyższych przepisów wynika, że dla potrzeb ustalenia, czy dodatek mieszkaniowy wnioskodawcy przysługuje, należy brać pod uwagę nie dochody z dowolnego okresu, ale jedynie z trzech miesięcy poprzedzających złożenie przez niego wniosku. W niniejszej sprawie wniosek złożony został przez M. J. w lutym 2018 r., wobec czego organy prawidłowo miały na uwadze jedynie dochody skarżącej, pozostającej w gospodarstwie jednoosobowym (okoliczność poza sporem) z listopada i grudnia 2017 r. oraz z stycznia 2018 r.. Organy prawidłowo wyliczyły kwotę przyznanego dodatku mieszkaniowego uwzględniając dane potwierdzone przez zarządcę budynku mieszkalnego uwzględniające poniesione wydatki za lokal mieszkalny zamieszkały przez wnioskodawczynię. Łączna kwota wydatków na mieszkanie od 1 kwietnia 2018 r. wyniosła 116,19 zł. Razem wydatki na powierzchnie normatywną wyniosły 195,11 zł. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 39,62 m2. Miesięczny dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego wyniósł 527,47 zł. Ustawa ponadto - w art. 6 ust. 3, ust. 4 i ust. 4a stanowi, jakie wydatki są brane pod uwagę przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego. Przepisy te nie uwzględniają takich wydatków jak wydatki na leki czy abonament radiowo-telewizyjny. Organy prawidłowo ustaliły także, że wobec skarżącej ma zastosowanie art. 6 ust. 1 ustawy, który normuje sposób obliczenia wysokości wydatków poniesionych przez wnioskodawcę. W przypadku skarżącej jest to kwota 79,12 zł, czyli 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, (tj. 527,47 zł x 15% = 79,12 zł). Właściwie też obliczyły wysokość wydatków na powierzchnię normatywną (195,11 zł). Mając za podstawę dane wynikające z wniosku, wysokości dochodów wnioskodawczyni, wysokości ponoszonych miesięcznych wydatków określonych na powierzchnię normatywną organy prawidłowy ustaliły dodatek mieszkaniowy, który wyniósł 115,99 zł i w takiej też wysokości został on skarżącej przyznany. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie organy właściwie zastosowały przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz dokonały prawidłowych obliczeń matematycznych. Wysokość dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącej - 115,99 zł - ustalona została przez organy bez naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W aspekcie dokonanych powyżej rozważań trzeba podnieść, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji (w całości lub w części). Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c p.p.s.a. - stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie. Trzeba podkreślić, że kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie obejmowała ocenę legalności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, i co do zasady sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rolą natomiast sądu administracyjnego nie jest instruowanie czy "rozwiewanie wątpliwości" strony skarżącej. Ponadto, w związku z powoływaniem się na inne decyzje dotyczące dodatku mieszkaniowego, należy podnieść, że kontrolą sądową zasadniczo nie mogą być objęte inne zapadłe w tym przedmiocie decyzje, chyba że mieszczą się w granicach sprawy, której dotyczy skarga (art. 135 p.p.s.a.). Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jest też oczywiste, że poszczególne decyzje mogą się różnić, odnośnie wysokości przyznanego świadczenia. Jak już zaznaczono na początku rozważań, skarżąca kwestionowała przyznanie dodatku mieszkaniowego, powołując się m.in. na okoliczności istniejące od 2001 r., tj. zadłużenie, jak i nie posiadanie tytułu prawnego do lokalu. Brak tytułu prawnego nie jest jednak przeszkodą do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Zgodnie bowiem z regulacją art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny (co też zostało zaznaczone we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia 28 lutego 2018 r., ze wskazaniem wyroku Sądu Rejonowego w sprawie sygn. akt [...]). Zadłużenie istniejące od 2001 r. nie może pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawą zainicjowaną wnioskiem skarżącej z dnia 28 lutego 2018 r. Na marginesie można dodać, że fakt zadłużenia może wiązać się z odcięciem dopływu gazu w 2005 r., którą to okoliczność skarżąca przywołuje również w skardze (jak i w odwołaniu). Przy czym, czy innym jest brak instalacji gazowej w lokalu i w budynku w ogóle, a czym innym odcięcie dopływu gazu do lokalu. Nie można tych różnych stanów faktycznych utożsamiać, tak jak oczekuje tego skarżąca i wywodzić z nich określonych skutków. W aspekcie poczynionych powyżej rozważań w związku z zarzutami skargi, to trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a., Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W zaistniałej sytuacji, wobec braku istnienia takich podstaw w niniejszej sprawie, nawet podzielenie stanowiska skarżącej o braku tytułu prawnego do zajmowania lokalu lub spełnienia innych przesłanek uprawniających do przedmiotowego świadczenia, nie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonych przez nią decyzji. W ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mimo podnoszenia przez skarżąca wątpliwości - "czy kwalifikuję się do otrzymania dodatku mieszkaniowego". Jak już wskazano, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie podzielając zarzutów wniesionej skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.