III SA/Gd 646/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. L. na decyzję Wójta Gminy z dnia 1 czerwca 2012 r. w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce handlowej w N.W., ul. G [...], część działki nr [...], decyzją z dnia 27 czerwca 2012 r., działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. z 2001 r. – Dz. U. nr 79, poz. 856), art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 2 k.p.a. i art. 18 ust. 1 i 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007 r., nr 70, poz. 473 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano m.in., iż organ I instancji naruszył przepis art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, albowiem błędnie założył, że cała działka nr [...], na której znajduje się budynek Urzędu Gminy stanowi teren zakładu pracy w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wydana przez organ I instancji zaskarżona decyzja była zatem wadliwa i zachodziła potrzeba wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Wójt Gminy. Żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił jej naruszenie art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżący, nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, wskazał m.in., że w niniejszej sprawie nie występuje w charakterze organu wydającego sporną decyzję. Gmina jest właścicielem działki, której bezpośrednio dotyczy zaskarżona decyzja i w ocenie skarżącego ma interes prawny do wniesienia jako strona skargi do Sądu. Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył zaś art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ograniczając prawo własności Gminy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, gdyż organ właściwy do rozpoznania sprawy w I instancji nie ma uprawnień strony, w związku z czym nie przysługuje mu prawo do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Zgodnie z brzmieniem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi. W rozpoznawanej przez Sąd sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł Wójt Gminy. Z treści art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika, że organem właściwym do wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest właściwy wójt. W niniejszej sprawie organem tym jest, jak wynika z akt, Wójt Gminy. Oceny zatem wymaga kwestia, czy organ który był właściwy do orzekania w I instancji w drodze decyzji ma legitymację do wniesienia skargi w sprawie, w której wydał rozstrzygnięcie. W orzecznictwie przyjmuje się, że powyższa okoliczność wyłącza organ jednostki samorządu terytorialnego występujący w niniejszej sprawie jako organ I instancji, z możliwości dochodzenia jej interesu prawnego zarówno w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego i podmiot działający z jej upoważnienia nie ma w postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji (postanowienia) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, choćby – jak jest to w niniejszej sprawie – przedmiot sprawy dotyczył jej interesu prawnego (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 10 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/95, ONSA 1997/4/179). Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, nadawałoby bowiem temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Przepisy prawa nie przyznają organowi pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcie w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcie w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.