III SA/Gd 65/13

Dnia 7 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie utraty prawa do stypendium i wznowienia wypłaty zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia 15 listopada 2012 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 1 sierpnia 2012r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzja z dnia 1 sierpnia 2012 r. orzekała o utracie przez B. K.-G. prawa do stypendium od dnia 26 lipca 2012 r. oraz o wznowieniu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 lipca 2012 r. z powodu zakończenia odbywania przez nią szkolenia w dniu 25 lipca 2012 r. Decyzja ta stała się bezprzedmiotowa, gdyż w dniu 6 września 2012 r. wydano decyzję o utracie przez B. K.-G. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 1 czerwca 2012r. - z uwagi na przyznanie jej od dnia 1 czerwca 2012r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, a ponadto w dniu 1 października 2012 r. wydano decyzję o odmowie przyznania jej prawa do stypendium od dnia 2 lipca 2012r. W następstwie odwołania wniesionego przez B. K.-G. Wojewoda decyzją z dnia 18 grudnia 2012r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 41 ust. 1, art. 71 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia 1 października 2012 r. wydaną w wyniku wznowienia postępowania Prezydent Miasta uchylił decyzję własną z dnia 13 lipca 2012r. orzekającą o wstrzymaniu B. K.-G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 lipca 2012 r. i o przyznaniu jej z dniem 2 lipca 2012 r. prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia oraz orzekł o odmowie przyznania prawa do stypendium w związku z niezdolnością do pracy skutkującą przyznaniem z dniem 1 czerwca 2012 r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wojewoda utrzymał tę decyzję w mocy. Wcześniejszą decyzją z dnia 10 sierpnia 2012r. Prezydent Miasta orzekł o utracie przez B. K.-G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2012 r., tj. z dniem przyznania jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy oraz utraty z tym samym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W obrocie prawnym funkcjonowała jednak decyzja Prezydenta Miasta z dnia 1 sierpnia 2012r., orzekająca o utracie przez B. K.-G. prawa do stypendium od dnia 26 lipca 2012r. w związku z zakończeniem szkolenia oraz o wznowieniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od tego dnia. Powołując treść art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ wskazał, że zaistniała przesłanka w postaci bezprzedmiotowości decyzji z dnia 1 sierpnia 2012r., albowiem decyzja ta funkcjonowała w obrocie prawnym, mimo że ostatecznymi decyzjami strona została pozbawiona prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 czerwca 2012 r. i odmówiono jej przyznania prawa do stypendium z dniem 2 lipca 2012r. Za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji przemawiał także interes społeczny, gdyż nieuzasadnione było, by w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja orzekająca o wznowieniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26 lipca 2012 r. w sytuacji, gdy strona tego prawa nie posiadała od dnia 1 czerwca 2012 r. Skarżąca twierdzi, że bezpodstawnie wstrzymano jej wypłatę stypendium i zasiłku dla bezrobotnych, wobec czego wygaśnięcie decyzji nie leży w jej interesie, bo spowoduje niemożność dochodzenia przedmiotowych roszczeń. W ocenie organu brak jest związku między wygaśnięciem decyzji a niemożnością dochodzenia takich roszczeń, wobec czego nie było podstaw do przyjęcia, że za nie wygaszaniem przedmiotowej decyzji przemawia słuszny interes strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. K.-G. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 18 grudnia 2012 r. Wskazała, że decyzja organu I instancji pozbawia ją prawa do wynagrodzenia szkody, jaka została jej wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Wygaśnięcie decyzji tuszuje błąd funkcjonariusza publicznego, który wstrzymując wypłatę stypendium nie wydał decyzji w formie pisemnego rozstrzygnięcia. Twierdziła, że bezzasadne jest wygaśnięcie decyzji, która leży w jej interesie, jako strony pokrzywdzonej przez urzędnika państwowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta, stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1 sierpnia 2012 r. Ta ostatnia decyzja orzekała o utracie przez skarżącą prawa do stypendium od dnia 26 lipca 2012 r. oraz o wznowieniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od tego samego dnia. Jednak decyzja z dnia 1 sierpnia 2012 r. pozostawała w obrocie prawnym, mimo że w obrocie prawnym pozostawały też decyzje rozstrzygające o tym, że skarżącej w dniu 26 lipca 2012 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie przysługiwało i że nie przysługiwało jej w tym dniu prawo do stypendium. Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., na podstawie którego wydano decyzję o wygaśnięciu decyzji z dnia 1 sierpnia 2012 r. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Wobec skarżącej wydano kilka decyzji. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 13 lipca 2012 r. skarżącej wstrzymano od dnia 2 lipca 2012 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych i przyznano prawo do stypendium, jednak decyzja ta została uchylona decyzją Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2012 r., którą także odmówiono skarżącej przyznania prawa do stypendium od dnia 2 lipca 2012 r. Wojewoda decyzją z dnia 25 października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 października 2012 r., a skarga skarżącej na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 796/12. Ponadto Prezydent Miasta decyzją z dnia 10 sierpnia 2012 r. , którą skarżąca otrzymała w dniu 11 września 2012 r. , orzekł o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2012 r. oraz o utracie prawa do zasiłku z dniem 1 czerwca 2012 r. Wynika z powyższego, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia 1 sierpnia 2012 r. o utracie przez skarżącą prawa do stypendium od dnia 26 lipca 2012 r. jest bezprzedmiotowe, bowiem decyzja przyznająca jej co do zasady takie prawo została z obrotu prawnego wyeliminowana. Skoro skarżącej nie przysługuje prawo do stypendium, nie ma podstaw do orzekania o utracie prawa do tegoż stypendium i to w ściśle określonej dacie. Bezprzedmiotowe jest także rozstrzygnięcie o wznowieniu wypłaty zasiłku od dnia 26 lipca 2012 r., bowiem nie tylko została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o wstrzymaniu skarżącej prawa do zasiłku , ale wydana też została decyzja o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku z dniem 1 czerwca 2012 r. Prawo do zasiłku jest ściśle związane ze statusem bezrobotnego; nie ma podstaw do tego, by funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja o "wznowieniu wypłaty zasiłku", skoro statusu bezrobotnego w dniu 26 lipca 2012 r. skarżąca nie posiadała i nie przysługiwało jej też prawo do zasiłku. Decyzja z dnia 1 sierpnia 2012 r. jest w tej sytuacji bezprzedmiotowa. Art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nakazuje organowi stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Tak więc o możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji decyduje albo istnienie interesu społecznego, albo interesu strony. Wygaszenie decyzji, która jest bezprzedmiotowa leży w szeroko pojętym interesie społecznym, bowiem porządkuje sytuację prawną przez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji nie nadającej się do wykonania ( por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 485/09, publ. LEX nr 597632). W przedmiotowym przypadku stwierdzenie wygaśnięcia decyzji umożliwiało istnienie interesu społecznego. Odnosząc się do zarzutów skargi o niemożliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, która leży w interesie skarżącej stwierdzić należy, że z poglądem takim nie można się zgodzić. Z przytoczonego wyżej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wynika, by nie można było stwierdzić wygaśnięcia decyzji nawet leżącej w interesie strony, o ile istnieje interes społeczny przemawiający za wydaniem tego rodzaju rozstrzygnięcia. Poza tym pogląd skarżącej, że decyzja z dnia 1 sierpnia 2012 r. leży w jej interesie i powinna pozostać w obrocie prawnym jest jedynie jej subiektywnym przekonaniem. Przekonanie to skarżąca opiera na twierdzeniu , że urzędnik PUP popełnił błąd wstrzymując wypłatę stypendium bez wydania formalnej decyzji , która została sporządzona dopiero 6 września 2012 r. W jej ocenie stwierdzenie wygaśnięcia decyzji pozbawia ją prawa do wynagrodzenia szkody za niezgodne z prawem działanie organu administracji. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca stwierdziła, że wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji nie leży w jej interesie , "bo mimo że stała się bezprzedmiotowa (...) stanowi dowód na niekompetencje i zaniedbania ze strony urzędnika państwowego". Wskazała przy tym, że chodzi o postępowanie zakończone decyzją Wojewody nr [...]. Sądowi z urzędu wiadomo, że wskazana decyzja Wojewody - z dnia 25 października 2012 r.- była przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 796/12. Stwierdzić należy, że nie jest rzeczą Sądu w niniejszej sprawie dokonywanie oceny legalności działania pracownika PUP czy organu administracji w związku z wydaniem czy też brakiem wydania innych decyzji administracyjnej, niż kontrolowana w niniejszym postępowaniu. Wyjaśnić jednak należy obrazowo, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nie polega na fizycznym unicestwieniu decyzji (dokumentu) , lecz wygaszeniu jej treści. Wszystkie dokumenty dotyczące skarżącej, także wygaszona decyzja, będą znajdowały się nadal w aktach administracyjnych. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.